25, నవంబర్ 2013, సోమవారం

కన్నతల్లి తెలంగాణ !!



కన్నతల్లి తెలంగాణ
అందుకో ఈ నివేధన
జరుగని నీ  విమోచన

అన్యాయమయిన అక్షరాలు చేరి
ఉద్యమా గీతాలు రాయనివ్వు
బీడు భూమిలో మోడయిన  రైతు
ని సాధనలో మొలకెత్తనివ్వు
కాటికై  చాపిన  మూడు కాళ్ళు
ధీటుగా నిలువ నివ్వు
గొప్యంగా ఉండే గొబ్బెమ్మలు
వెలుగు చూడనివ్వు
పోరులో సాగనివ్వు

లింగ బేధం లేకుండా
కులం మతం అడ్డు రాకుండ
వయసుతో పని లేకుండా
సంఘి భావనతో సాగాలి పోరు
సమైఖ్య కట్లు తెంచాలి ఈ జోరు

సగం కాలిన కడుపులు
ఇలాగె మండనివ్వు
మా అవమానాలు
ఉప్పెనగా మారనివ్వు
ఈ కన్నీరుకు కట్టలు వేయకు
ఈ నెత్తురుకు శాంతం నేర్పకు

ఈ మనసుకు ఓపికను పంచకు
ఈ ఒంటిని అలసటలో ముంచకు
నిన్ను చేరే వరకు నిద్రను చేర్చకు
మా పట్టుదల మార్చకు

కన్న తల్లి తెలంగాణ
అందుకో ఈ నివేధన
తిర్చరావా ! నీ బిడ్డల వేదన !!



16, నవంబర్ 2013, శనివారం

పేస్ బుక్ - ఫేట్ బుక్ !!!


ఈ మధ్య పేస్ బుక్ పిచ్చి ఎలా తయారు అయ్యింది అంటే !   పొద్దున్నే నిద్ర లేచిన వెంటనే పక్కనే ఉన్నా ఫోన్ తీసుకోని ఒక్కసారి ఫేస్బుక్ ఓపెన్ చేసి ఏవయిన కొత్త  నోటిఫికేషన్ లు వచ్చాయ ? అని చూడటంతో రోజు మొదలు అవుతుంది.  ఎవరయినా నేను వేసిన పోస్ట్ ను లైక్ చేసారా? ఏదయినా ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్ వచ్చిందా? ఆత్రంగా చూస్తారు. కాని ఉన్నా ఒక్క నోటిఫికేషన్ ఏదో గేమ్ రిక్వెస్ట్ అని తెలుసుకొని అది పంపిన ఫ్రెండ్ కానీ ఫ్రెండ్ ను బండ బూతులు తిట్టుకుంటూ రోజు మొదలు పెడుతారు. అది అమ్మాయి అయినా  అబ్బాయి అయినా. 

ఆపై "గుడ్ మార్నింగ్ ఫ్రెండ్స్ అనో"  లేక "ఈ రోజు చాల పని ఉంది" అనో పోస్ట్ వేసి బాత్రూం లో దూరి పోతారు. అక్కడ కూడా అదే ఆలోచన "ఈపాటికి ఎవరయినా నా పోస్ట్ లైక్ చేసి ఉంటారు, లేదా ఏదయినా రాసి ఉంటారు" అని. ఇక్కడ ఇంకో విషయం చెప్పుకోవాలి, ఏంటంటే ! ఒకవేళ ఆ పోస్ట్ అమ్మాయి వేస్తె కుప్పలు తెప్పలుగా రిప్లై లు ఉంటాయి. "వేరి గుడ్ మార్నింగ్" అని లేదా "అయ్యో పాపం, ఐ విష్ ఐ కుడ్ హెల్ప్ యు" అని. తనకు పెళ్లి అయ్యింది అని తెలిసిన కూడా! అదే అబ్బాయి వేస్తె అసలు ఎవడు రిప్లై ఇవ్వడు. ఒకవేళ ఇచ్చినా వెటకారాలు. 

ఇక విషయనికి వస్తే,  స్నానం చేసి వచ్చి మళ్ళి ఒక్కసారి చూసి, ఏమి రాక పొతే ఉసురుమని, ఎవరైనా లైక్ చేస్తే సంతోష పడి పోతారు.  టిఫిన్ చేసి, ఆఫీసు కో, కాలేజీ కో వెళ్ళె ముందు మళ్ళి చూసి ఇంటి నుండి బయట పడుతారు. 

ఇంకా బస్సులో లేదా ఆటో లో వెళ్ళె వారికీ పండగే పండగ . అదే ఫేస్బుక్ ను అటు ఇటు తిప్పి తిప్పి చూస్తూ ఉంటారు. ఎవరు ఆన్లైన్ లో ఉన్నారో చూసి తమకు దగ్గరి స్నేహితులయితే చాట్ చెయ్యటం మొదలు పెడుతారు. ఎవరయినా నచ్చని వారు ఆన్లైన్ లో కనిపిస్తే "వీడికి పనేమీ ఉండదా? ఎప్పుడు చూడు ఫేస్బుక్ లో పడి ఏడుస్తూ ఉంటాడు?" అని తిట్టుకుంటారు. కాని వారి గురించి కూడా మిగత వారు అలాగే అనుకుంటారని తెలుసు కోలేరు. 

ఇంకా మన సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ లు అయితే పని చేసేది తక్కువ ఫేస్బుక్ లో పోస్ట్ లు వెయ్యటం ఎక్కువ. కనీసం ప్రతి ముప్పయి నిమిషలకయినా ఒక్కసారి ఫేస్బుక్ ఓపెన్ చేయ్యనిదే వారికీ లాజిక్ తట్టదు, పని సాగదు.  కాలేజీ లో క్లాసు మధ్యలో, క్యాంటీన్ లో అదే గోల, పేస్ బుక్ లీల. 

ఇంకో విషయం ఇక్కడ చెప్పుకోవలసింది ఏంటంటే, మీకు ఎక్కువ లైక్ లు రావాలంటే మీరు ఎక్కువ లైక్ లు చెయ్యాలి. అంతే మరి-గివ్ అండ్ టేక్ పాలసీ. ఎవరయినా మంచి ఫోటో పెట్టినా, విషయం పోస్ట్ చేసినా మేము లైక్ చెయ్యం. ఎందుకంటే ఇంతకూ ముందు నా పోస్ట్ వాడు లైక్ చెయ్యలేదు. ఎవరయినా మీ పోస్ట్ లైక్ చెయ్యక పొతే ఒక్కసారి వెనుకకు వెళ్ళి చూడండి, మీరు వారి పోస్ట్ ను లైక్ చెయ్యలేదు. రెండు రోజుల క్రితం వారు వేసిన పోస్ట్ లైక్ చేసి చూడండి! ఇప్పుడు వెంటనే మీ పోస్ట్ కు లైక్ వస్తుంది. 

ఫారిన్లో  ఉంటున్నా వారి సంగతి చెప్పాలంటే,  వారు ఎప్పుడు ఎం చేస్తున్నారో, ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో ఇండియా లో ఉండి చెప్పెయ్యచ్చు. ఏదయినా రెస్టారెంట్ కు వెలితే చెక్ ఇన్. ఏదయినా పార్క్ కు వెళితే చెక్ ఇన్. ఎక్కడికి వెళ్ళిన చెక్ ఇన్. జీవితం అంత అక్కడే ఉండబోతున్నట్లు! ఇంకా ఫోటో ల సంగతి  చెప్పతరం కాదు. ఫాల్ సీజన్లో ఫోటోలు, స్నో సీజన్లో ఫోటోలు, సన్నీ డే ఫోటోలు, రైన్ సీజన్లో ఫోటోలు. ఎ కొత్త డ్రెస్ కొన్న ఫోటో పెట్టెయ్యటం.  కొత్తగా పెళ్ళయి కాస్త మంచి పర్సనాలిటీ ఉన్నా పెళ్ళాం దొరికిందా! అంతే, రెండు రోజులకు ఒక పోస్ట్ ఉంటుంది ఫొటోలతో. అందరిలోకి తామే గొప్ప రొమాంటిక్ జంట అయిపోవాలన్న ఆత్రం దాచిన దాగదు.  SLR కెమరాలు థాంక్స్ గివింగ్ టైం లో కోనేయటం, జిడ్డు మొహాలు బాగా పడిన నాలుగు ఫోటోలు  వెతికి పట్టి అప్లోడ్ చేస్సేయ్యటం. 

ఇండియా లో ఉన్నా ఫ్రెండ్స్ లో కొందరు "అచ్చం హీరోలాగా ఉన్నావ్, సమంత లాగా ఉన్నావ్" అని కామెంట్స్ ఇచ్చేది చూసి "అనవసరంగా సాఫ్ట్వేర్ లోకి వచ్చాం, సినిమాల్లోకి వెళితే బాగుండేది" అని ఫీల్ అయిపోవటం కూడా జరుగుతుంది.  ప్రతి వారి ఫ్రెండ్స్ లో (అంటే లిస్టు లో) ఒక్క కుళ్ళు బ్యాచ్ ఉంటుంది. ఎదుటి వాడు ఏది పోస్ట్ చేసినా లైక్ చెయ్యరు కాని కుళ్ళు కుంటూ ఉంటారు.  "వీడికి అంత సీన్ ఉందా? దిని మొహానికి సమంత!" ఇలా సాగిపోతాయి వారి పేస్ బుక్  కష్టాలు.  మరో రకం ఫ్రెండ్స్ ఉంటారు. ఎప్పుడో పక్కోడు విరి కంటే తక్కువ స్థాయిలో ఉన్నాడని, ఇప్పుడు వాడేదో కాస్త మెరుగయితే చూసి తట్టుకోలేక,  వాడు ఎ  పోస్ట్ వేసినా ఏదో వెటకారాలు అడి తమ కుళ్ళును భయట పెడుతుంటారు. 

ఇంకా కొందరు మమ్మీ లు చాల ఎమోషనల్ అయిపోతారు వారి పిల్లల గురించి  "ఐ మిస్ మై కిడ్ ! ఐ కాన్ నాట్ థింక్ అఫ్ మై లైఫ్ వితౌట్ మై క్యుటి" అని. అప్పుడప్పుడు భర్తల గురించి భార్యల  గురించి కూడా పోస్ట్ లు వేసి లైక్ ల కోసం చకోర పక్షుల్ల ఎదురు చూస్తుంటారు. ఇంకా ఇంట్లో ఏది వండిన దాని రుచి ఎలా ఉన్న, పోస్ట్ వేసి నోరు ఉరించాలని ఉవ్విలురి పోతుంటారు. 

పేస్ బుక్ తో  ఉన్నా ఇంకో లాభం ఏంటంటే! ఏదయినా నచ్చని విషయం ఉంటె దాని మీద పోస్ట్ వేసి తిట్టేయ్యటం. నచ్చిన విషయాని పోగిడేయ్యటం. సినిమా మీద, హీరోల మీద విరుచుకుపడి నోటి దూల తీర్చుకోవటం. రాజకీయ నాయకుల మిద, దేశం మీద దుమ్మెత్తి పోస్తూ తమ దేశ భక్తిని, విరక్తిని ప్రదర్శంచి ఉద్దరిస్తున్నట్లు ఫీల్ అయిపోవటం.

ఇంకా కొందరు సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ లు ఏదయినా కొత్త టెక్నాలజీ గురించి అకస్మాత్తుగా చూసి పోస్ట్ వేసేస్తారు. ఎందుకంటే! అందరి ముందు తాము ఎంత గొప్పగా కొత్త ట్రెండ్ ఫాలో అవుతున్నామో చూపించటానికి. నిజానికి నూటికి 90 మంది ఏదో ఓపెన్ చేసి అనుకోకుండా దిన్ని చూసి,  పోస్ట్ వేసేవారే. 

ఎక్కడయినా రేప్ గాని, అన్యాయం  కాని జరిగితే చూడాలి! బండ బూతులతో పేస్ బుక్ నింపేస్తారు, తమ నిరసన తెలిపెస్తారు. ఒక గంట తర్వాత మళ్ళి తమ పోస్ట్ తామే చదివి "ఇదేంటి! మరి ఇంతలా బూతులు పెట్టేసాను?" అని పశ్చాతాప పడుతారు. 

ఇంకా పేస్ బుక్ లో ఫైటింగ్ లు కూడా ఉంటాయి! ఎలా అంటే, ఒకరు  తన వాల్ మీద ఏదో రాస్తారు పక్కొన్ని ఉద్దేశ్యించి.  దానికి వాడికి కాలి తన వాల్ మీద ఇంకేదో రాస్తాడు దానికి కౌంటర్ లాగ. అంతే అక్కడ మొదలు పెట్టి సాగి పోతుంది ఆ పోస్ట్ ల యుద్ధం. కాని ఇద్దరు ప్రత్యక్షంగా ఏమి అనుకోరు. అప్పటినుంచి ఒకరి పోస్ట్ ఒకరు లైక్ చెయ్యటం ఆగిపోతుంది. 

పేస్ బుక్ లో ఫ్రెండ్స్ ఎప్పుడు మాట్లాడుకోరు, ఆన్లైన్ లో కనిపించిన పలకరించు కోరు. కాని ఒకరి పోస్ట్ లు ఒకరు లైక్ మాత్రం చేసుకుంటారు. ఎందుకంటే వారికి కూడా లైక్ లు కావాలి మరి. అయితే విటిని అంత పట్టించుకోవాల? పేస్ బుక్ అయిన మరోటి అయినా, మంచిని స్వీకరించు,  చెడును త్రుణికరించు. అంతే  కాని పేస్ బుక్ మాత్రమే జీవితం అనుకుంటే జీవితం లో చాల కోల్పోవటం అతిశయోక్తి కాదు.  పేస్ బుక్ మన సోషల్ లైఫ్ ను పెంచాలి కాని మన వ్యక్తిత్వాన్ని చిన్న బుచ్చకూడదు.  ఇంటర్నెట్ ఉంది, కీ బోర్డు ఉంది కదా అని ఏది పడితే అది రాసేసి తర్వాత మనస్తాపం చెందటం శుద్ధ దండగ. 

మీ అభిప్రాయాలూ కోరుతూ, ఇక్కడితో ముగిస్తున్నాను. 


3, నవంబర్ 2013, ఆదివారం

కిల్లర్ !!


అది సాయంత్రం ఆరు గంటల సమయం,  హైదరాబాద్ ట్యాంకు బండ్ మిద బస్టాప్ లో ఓ వ్యక్తి  పుస్తకం చదువు కుంటూ కూర్చున్నాడు. అతని పెరు విశ్వం. అతని ఇల్లు ఇక్కడికి రెండు కిలో మీటర్లే దూరం, అందుకే ఏమి తోచనప్పుడేళ్ళ  ట్యాంకు బండ్ మిదకి వచ్చి ఏదో చోటులో కూర్చుండి  ఇలా పుస్తకాలు చదువుకుంటూ ఉంటాడు. ఆ రోజు ఎందుకో పెద్దగా రద్దీగా లేదు ట్యాంకు బండ్. ఏవో ద్విచక్ర వాహనాలు తప్ప బస్సులు, టాక్సీలు మరియు ఆటోలు కూడా తిరగటం లేదు. జనాలు కూడా అక్కడడక్కడ  ఒక్కరిద్దరు తప్ప ఎక్కువగా లేరు. 

 అసలే ఈ రోజు టివి లో ఎవరో హంతకుడు వయసులో ఉన్న అమ్మాయిల్ని బలాత్కారం చేసి చంపెస్తున్నాడని ప్రకటించారు. ఇప్పటి వరకు పన్నెండు మందిని చంపేసినా  పోలీసులు మాత్రం వాణ్ణి పట్టుకోలేక పోయారు. ఇక్కడ చూస్తేనేమో అస్సలు రద్దీ లేదు.

ఆలాంటి సమయంలో అదే బస్టాప్ కు ఓ అమ్మాయి వచ్చింది. ఎందుకో ఆమె చాల కంగారుగా ఉంది. మాటి  మాటికి గడియారం వంక చూసుకుంటూ తనలో తను ఏదో గోణుగుకుంటూ ఉంది. బహుశ బస్సు కోసం ఎదురు చుస్తుందేమో అనుకున్నాడు విశ్వం. తనకేమి పట్టనట్లు పుస్తకం చదువు కోవటం లో మునిగి పోయాడు.

ఆలా ఓ పావు గంటకు మరో వ్యక్తీ వచ్చాడు అదే బస్టాప్ కి,   చూడటానికి చాల బలంగా ఉన్నాడు. అమ్మాయి వంక అదో రకంగా చూస్తున్నాడు. అలాగే విశ్వం వంక కోపంగా చూస్తున్నాడు. పాపం అమ్మాయి ఇంకా కంగారు పడిపోసాగింది, నిజం చెప్పాలంటే చాల భయపడి పోసాగింది.  భయంతో అమ్మాయికి సాయంత్రం అయినా చెమటలు పోస్తున్నట్లు అనిపించింది విశ్వనికి. 

ఓ పావు గంట తరువాత ఆ అమ్మాయి విశ్వం దగ్గరికి వచ్చి "సార్ ! అరగంట నుంచి బస్సు కోసం చూస్తున్నాను ఒక్క బస్సు కూడా రావటం లేదు. నా సెల్ పోన్ లో చార్జింగ్ అయిపొయింది, దయచేసి మీ సెల్ ఇస్తారా ?  మా వాళ్లకు ఫోన్ చేసి ఇక్కడికి రామ్మంటాను" అంది. దానికి విశ్వం "అయ్యో ! సారి అండి,  నా దగ్గర సెల్ ఫోన్ లేదు, నిజానికి నేను సెల్ ఫోన్ వాడను" అన్నాడు. దాంతో ఆ  అమ్మాయి చాల దిగులు పడి పోయింది. దానికి విశ్వం "మరేం పర్లేదు, ఏదయినా షాప్ కు వెళ్ళి  ఫోన్ చేద్దాం మీ వాళ్ళ కు. నేను తోడుగా వస్తాను" అన్నాడు.

సరేనంటూ ఇద్దరు బయలు దేరారు ఏదయినా షాప్ లో ఫోన్ ఉంటుందేమోనని. కాని ఒక్క షాప్ కూడా తెరిచి లేదు. రోడ్డు మిద ఎవరో కనిపిస్తే అడిగాడు విశ్వం, ఎందుకు షాపులు మూసివేసి ఉన్నాయని. ఆరోజు బందు అంటూ చెప్పారు. అప్పుడు విశ్వం ఆ అమ్మాయి వంక తిరిగి   "బంద్  రోజు నువ్విల బయటకు ఎందుకు వచ్చావ్ ?" అంటు అడిగాడు. దానికి అమ్మాయి "మా పిన్ని వాళ్ళు అమెరికా వెళ్తుంటే సాగనంపటానికి నిన్న వచ్చాను సార్, ఈ రోజు మా పిన్ని వాళ్ళ అబ్బాయిలు  వాళ్ళను కారులో హెయిర్ పోర్టులో  డ్రాప్ చేసి విజయవాడ వెళ్లి పోతారు. నన్ను ఇలా దారిలో దింపి వేసారు. వాళ్ళు అటు వెళ్ళగానే నాలో కంగారు మొదలయ్యింది, ఎలాగో దైర్యం చేసి దగ్గర బస్టాప్ కదా అని ఇక్కడకు వచ్చాను. ప్రయాణం హడావిడిలో ఉన్న మాకు ఈ రోజు బందు అన్న విషయమే తేలియలేదు " అంటూ భయపడి పోయింది.

దానికి విశ్వం "మరేం  పర్వాలేదు మా ఇల్లు ఇక్కడికి దగ్గరే. మా ఇంటికి వెళ్లి అక్కడనుంచి మీ వాళ్ళకు ఫోన్ చేద్దువుగాని. వాళ్ళు వచ్చి నిన్ను తీసుకెళతారు" అన్నాడు. అ అమ్మాయి తటపయిస్తూ ఉండి పోయింది. అంతలో కాస్త  దూరంగా బస్టాప్ లో కనిపించిన బలిష్టమయిన వ్యక్తి వాళ్ళ వైపే రావటం కనిపించింది. వెంటనే ఆ అమ్మాయి "అలాగే వెళ్దాం సార్" అంది.  అల ఇద్దరు నడుస్తూ ఉన్నారు. అప్పటికి సమయం పావు తక్కువ ఏడు. అది చలికాలం కావటంతో తొందగారనే చీకటి పడింది , పైగా బంద్  కూడా కావటంతో అసలు జనం లేరు రోడ్డుమీద.

కాస్సేప్పయ్యాక వెనకి తిరిగి చుసిన విశ్వం కి బస్టాప్ లో చుసిన ఆ బలిష్టమయిన వ్యక్తీ కూడా వాళ్ళను అనుసరిస్తున్నట్టు కనిపించింది. విశ్వం వేగం పెంచాడు, ఆ అమ్మాయి కూడా తనతో పాటు వేగం పెచ్చింది. ఆ వ్యక్తీ కూడా వేగం పెంచాడు. ఆ అమ్మాయికి ఇంకా  కంగారు పెరిగింది. విశ్వం లో కూడా చిన్నగా కంగారు మొదలయింది. వాడు చుస్తే చాల బలంగా ఉన్నాడు, తను నిజంగానే వాడితో తలపడలేడు అనుకుంటూ నడక వేగం ఇంకా పెంచాడు విశ్వం.

ఆలా కాసేపటికి విశ్వం ఇల్లు చేరారు ఇద్దరు. ఆ ఇల్లు కాలనీలో చివరగా ఉంది, ప్రక్కనే శ్మశానం ! చాల దూరంలో వేరే ఇళ్ళు  ఉన్నాయి. అద్దె తక్కువని తీసుకున్నాడు విశ్వం. విది  లైటు పాడు అయినట్లు ఉంది రోడ్డు మిద మరియు ఇంటి ముందు అంత చీకటిగా  ఉంది. ఆ అమ్మాయి చాల భయపడి పోతున్నట్లుగా  గమనించాడు విశ్వం. తాళం తీసి లోపలికి  అడుగు పెట్టాడు. "బయట లైట్ వెయ్యండి సార్" అంది ఆ అమ్మాయి. "సారి అండి, నిన్ననే బల్బు మాడిపోయింది. ఇంకా మార్చలేదు" అన్నాడు.  భయం భయం గానే లోపలికి  అడుగు పెట్టింది ఆ అమ్మాయి.

ఇల్లు చాల చిన్నది. ఒక్క హాలు, బెడ్ రూం ఇంకా కిచెన్ అని తెలిసి పోతుంది. హల్లో సాయిబాబా పోటో వేలడదిసి ఉంది. అది చూడగానే ఆ అమ్మాయికి కాస్త దైర్యం నమ్మకం కలిగాయి. మెయిన్ డోర్ మూస్తున్నా విశ్వం తో "తలుపు తీసే ఉంచండి సార్  ఉక్కగా ఉంది" అంది ఆ అమ్మాయి. దానికి విశ్వం నవ్వుతు "చలికాలం ఉక్కపోయటం ఎంటండి? దోమలు వచ్చాయంటే నేను చావాలి రాత్రంతా. మా ఇంటికి వచ్చేసాం కాదా ఇంకా భయమెందుకు !. అదిగో ఫోన్, మీ వాళ్ళను అర్జెంటుగా మీ కోసం రామ్మని చెప్పండి" అంటూ ల్యాండ్ ఫోన్ చూపించాడు.

ఫోన్ ఎత్తిన అ అమ్మాయికి అది పని చేయటంలేదని అర్థం అయ్యింది. వెంటనే విశ్వంతో "ఇది డేడ్ అయినట్లుగా ఉందండి !" అంది. "ఓ మై గాడ్ ! ఆదెప్పుడు జరిగింది ?" అంటూ ఆశ్చర్య పోయాడు. ఆ అమ్మాయికి ఇప్పుడు ఏంచేయాలో అర్ధం కావటం లేదు. అప్పడు విశ్వం "మరేం భయం లేదు, నా దగ్గర స్కూటర్ ఉంది. ఒక్క కప్పు టి తాగి  మిమ్మల్ని మీ ఇంటి దగ్గర దింపెస్తాను" అన్నాడు. ఆ అమ్మాయికి మరో మార్గం కనిపించలేదు. అలాగేనంటూ ఒప్పుకుంది.

విశ్వం కిచెన్ లోకి వెళ్ళి పోయాడు. అప్పుడప్పుడు గిన్నెల శబ్దం వస్తోంది లోపలి నుంచి. ఆ అమ్మాయికి అతనేం చేస్తున్నాడో చూడాలనిపించింది. కాని అతను  చుస్తే బాగుండదని ఆగిపోయింది. ఎందుకయినా మంచిదని మెయిన్ డోర్ గొళ్ళెం తీసి పెట్టింది.

కాసేపయ్యాక విశ్వం ఒక విచిత్రమయిన స్థితిలో భయటకు వచ్చాడు. చూడటానికి చాల భయం వేసేలా ఉన్నాడు. కళ్ళు చింత నిప్పుళ్ళ ఎర్రగా మండి  పోతున్నాయ్. ఓ లావు పాటి కూర  గాయాలు కోసే కత్తి  అతని చేతిలో లైటు వెలుగికి మెరిసి పోతోంది. అతన్ని చూడగానే ఆ అమ్మాయి బయటకు పరిగెత్తేదే,  కాని టిపాయ్  అడ్డుగా ఉండటంతో నిలబడి నిశ్చేస్టూరాలయి చూస్తుండి  పోయింది.

విశ్వం ఆ అమ్మాయికి దగ్గరగా వెళ్తున్నాడు. "ఎంత పిచ్చిదానివి కాకపోతే నన్ను నమ్మి ఇంత  దూరం వస్తావు నాతో పాటు. ఈ రోజు బందు కదా ఎవరు దొరుకుతారులే అనునుకున్నాను. కానీ నా అదృష్టం,  పాపం ని దురదృష్టం నువ్వు దొరికి పోయావ్. టివి లో చెప్పిన హంతకుడు నేనే" అంటూ నవ్వుతు ఆ అమ్మాయి మిద పడబోయాడు.  అంతే  ఒక్క సారిగా మెయిన్ డోర్ తెరుచుకుంది.

బస్టాప్ లో చుసిన బలిష్టమయిన వ్యక్తీ విశ్వం మిద పడి పిడిగుద్దులు గుద్దసాగాడు. అది ఉహించని విశ్వం ప్రతిఘటించలేక పోయాడు. చేతిలో కత్తి  ఎప్పుడో కింద పడి  పోయింది. ఆ వ్యక్తీ ఇంకా తనను కొడుతూనే ఉన్నాడు. కాసేపటికి విశ్వం స్పృహ కోల్పోయాడు.

తెలివి వచ్చే సరికి తను పోలిస్ స్టేషన్ సెల్ లో ఉన్నాడు. ఎదురుగ ఆ బలిష్టమయిన వ్యక్తీ మరియు ఆ అమ్మాయి ఇద్దరు పొలిసు డ్రేసు లో కనిపించారు. విశ్వం మళ్ళి  స్పృహ తప్పాడు.


(సమాప్తం)


21, అక్టోబర్ 2013, సోమవారం

'మా' అసోసియేషన్ (హాస్యం)

(సరదాగా రాసాను. సరదాగా నవ్వుకోండి, ఎలా ఉందొ చెప్పి పొండి. కాని హీరో అభిమానులు తిట్టు కోకండి)


అది ఒక సాయంత్రం తెలుగు సినిమా ఇండస్ట్రీ పెద్దలు ఏదో చిన్న సినిమా ఫంక్షన్ కు అటెండ్ అవుతున్నారు. వారిలో మురళి మోహన్, కోట శ్రీనివాస రావు, నాగ బాబు లాంటి వారే కాకుండా బ్రహ్మానందం, ఎవియస్ లాంటి కమెడియన్స్ కూడా అటెండ్ అయ్యారు. వారి మధ్య జరిగిన సంబాషణ ఇలా ఉంది.

మురళి: ఎంటండి దాసరి గారు మరి దారుణంగా తయారు అయ్యారు మా అసోసియేషన్ ప్రెసిడెంట్ అయి ఉండి. పిలిస్తే పోగుడుతా అన్నట్లుగా.

కోట: నిజమే వయ్య. అరె మొన్న ఏదో ఫంక్షన్ లా సినిమా ఎన్ని రోజులు ఆడింది అన్నది ముఖ్యం గాదు. ఎన్ని పైసలు వసూల్ చేసింది చూడాలే అన్నాడు. వెంటనే వేరే ఫంక్షన్ లా పైసలు ముఖ్యం గాదు ఎన్ని రోజులు ఆడింది చూడాలి అన్నాడు.

బ్రహ్మి:  అంతేనా !  నిన్ననే ఎన్ని రోజులు ఆడింది కాదు, ఎంత వసూలు చేసింది కాదు. ఎంత మంది చూసారు అన్నది ముఖ్యం అన్నాడు.

ఎవియస్: ఆయనకు అదో తుత్తి. నా లాగే పిలిచి  మైక్ ఇస్తే మంగలి షాప్ ఓనర్ ను అయిన పొగిడి తన సినిమాలకు లింక్ పెట్టు కుంటాడు.

నాగబాబు: నువ్వు మా అన్నయ్యలాగే మాట్లాడుతున్నావ్. అసలు మంగలి షాప్ కు సినిమా కు లింక్ ఎలా పెడుతారు చోద్యం కాక పొతే (ఆశ్చర్యంగా నవ్వుతూ).

ఎవియస్: నాగ బాబు గారు, మీకు జబర్దస్త్ ప్రోగ్రాం చూసి చూసి నవ్వు బాగా అలవాటు అయినట్లు ఉంది. ఆశ్చర్యంగా  ప్రశ్న అడుగుతూ  కూడా నవ్వుతున్నారు.  ఏముంది, షాప్ కొత్తగా పెట్టాడు అని ఎవరు భయపడనవసరం లేదు. ఇతను హెయిర్ కట్, షేవింగ్ బాగా చేస్తాడు.  అప్పట్లో తాత మనవడు తీసినప్పుడు నేను కొత్తవాన్నే, కాని అది సంచలనాలు సృష్టించింది అంటాడు.

బ్రహ్మి:  అబ్బా అదిరింది భయ్యా జోక్. ఇలాంటివి ఇంకా కొన్ని రాసి మంచి బుక్ రిలీజ్ చెయ్యొచ్చు కదా ! (ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూ).

ఎవియస్: ఎందుకు ? ఇండస్ట్రీ నుంచి పూర్తిగా తరిమేయ్యాలని ప్లాన్ చేశావా? సూపర్ హీరోస్ నా బొంద హీరోస్ అని దర్శకత్వం చేయించి వేషాలు రాకుండా చేశావ్. మళ్ళి ఇప్పుడు ఇలా......

మురళి: అబ్బాబ అపండయ్య మీ కొట్లాట. దీనికి పరిష్కారం ఏమిటి అని నేను ఆలోచిస్తుంటే మధ్యలో మీ తగువులు ఏంటి (చిరాకుగా).

నాగబాబు: దానికి అంత ఆలోచన ఎందుకండీ. నన్ను మా ప్రెసిడెంట్ చేసెయ్యండి (సంతోషంగా  నవ్వుతూ).

కోట: బాగుంది వయ్య. అక్కడ మీ అన్న సింపుల్ గా CM కావాలని చూస్తుండు. ఇక్కడ నువ్వు ప్రెసిడెంట్ కావాలని చూస్తావ్ (కోపంగా).

నాగబాబు: చూడు కోట. నేను ప్రెసిడెంట్ అవ్వలనుకుంటూన్నది మా అన్నయ్య పేరు చెప్పుకుని కాదు. మా దేవుడు పేరు చెప్పుకుని (కోపంగా నవ్వుతూ).

బ్రహ్మి: మీ దేవుడా ! ఎవరండి?

నాగబాబు: నా తమ్ముడు ! పవన్ కళ్యాణ్. వాడు ఒక దేవుడు, వాడు ఒక ఇజం (గర్వంగా నవ్వుతూ).

ఎవియస్: ఇజం అంటే ఎంటండి ! గజం లాగ.

బ్రహ్మి: అబ్బా సూపర్ జోక్ భయ్యా (ముసి ముసిగా నవ్వుతూ).

నాగబాబు: మార్కిసం, కాపిటలిసం లాగ పవనిసం. ఇప్పుడు ఆంధ్ర అంత అదే జపం (ఆవేశంగా నవ్వుతూ).

మురళి: అవన్ని  నడవవు అండి.  పోటి చేసే వారికి  ముందుగా టెస్ట్ పెట్టి సెలెక్ట్ చేస్తాం. అందులో పాస్ అయితే ఎలక్షన్స్ పెట్టి ఎన్నుకుంటాం.

కోట: గది లెక్క. గిప్పుడు ఎవడు ఎంత తెలివయినోడో తెలుస్తాది. తెలివయినోడే పోటి చేస్తాడు, గెలిస్తే సీట్ ఎక్కుతాడు.

నాగబాబు: ఎంటండి ఈ రూల్ కొత్తగా ! అసలు ఈ రూల్ పెడితే ఒక్క MLA కానీ MP కానీ ఎలెక్ట్ అవుతార మన దేశం లో (చిరాకుగా నవ్వుతూ).

ఎవియస్: అయ్యా నాగబాబు గారు. ఆ దిక్కుమాలిన నవ్వులు ఆపండి. మీకు ఇష్టం లేక పొతే  పక్కకు తప్పుకోండి,  పరిక్ష రాయకండి.

బ్రహ్మి: అబ్బా ఎం రైమింగ్ డైలాగ్ భయ్యా. సినిమాకు మాటలు రాయ్యోచ్చు కదా (ముసి ముసి గా నవ్వుతూ).

ఎవియస్: (గుండు మిద ఉన్న టోపీ తీసి, ముందు ఉన్నా కుర్చీ కి తల బాదు కోసాగాడు).

మరునాడు సమావేశం అయి సినిమా ఇండస్ట్రీ మిద  పేపర్ సెట్ చేసారు పరిక్ష రాయటానికి. ఇన్విజిలేటర్ గా ఆలిని సెలెక్ట్ చేసారు. తెలుగు  హీరోలు అందరు వచ్చారు పోటికి.  అంతే కాకుండా మార్కెట్ పెంచు కోవటానికి మన తమిళ హీరోలు రజని, కమల్, కార్తి  ఇంకా సూర్య కూడ వచ్చారు. అసలే తమిళోల్లు అంటే పిచ్చి ఉన్నా మనోళ్ళు ఎగిరి గంతేసి వాళ్ళను కూడా రాయమని కూర్చో బెట్టారు.  హీరో లందరూ పకడ్బందిగా రాయటానికి  ఏర్పాట్లు చేసుకుని వచ్చారు.

అలీ: ఓకే కుప్లిస్ ! మీకు పేపర్ ఇస్తాను, సరిగా గంటలో పేపర్ పూర్తీ చెయ్యాలి.

మహేష్: నాకు ఒక్క నిమిషం ఇస్తే పేపర్ చదివేస్తా, రెండు నిముషాలు ఇస్తే రాసేస్తా, మూడు నిముషాలు ఇస్తే ముగించేస్తా. మరి గంట సేపు ఎం చెయ్యాలి భయ్యా ?

అలీ: అబ్బో ! డైలాగులు చెప్పటం కాదు. పేపర్ చుస్తే కాయ కచోరి అయిపోతుంది.  ఇదిగో తీసుకోండి (పేపర్ లు పంచుతూ).

చిరు: ఓరి నాయనో ! ఏదో ఈజీ గా ఉంటుంది అనుకంటే మరి ఇంతా టప్ గా ఉందేంటి పేపర్. అసలు వందకు 18 మార్కులు అయిన వస్తాయా?  లాభం లేదు చిట్టిలు తియ్యాల్సిందే (చిట్టిలు బయటకు తీస్తూ).

ప్రభాస్: రెబల్ టైం స్టార్ట్.

అలీ: బాబు మా వాచ్ లో టైం ఫాలో అవ్వాలి. రెబల్ టైం,  లేబర్ టైం కాదు. బాగా రాయి బాహుబలి.

ప్రభాస్: నువ్వు పేపర్ రాయాలంటే చదివి, ప్రిఫెర్ అయి రావాలి. నేను పెన్ను తీసుకుని వస్తే చాలు.

అలీ: అంతేలే దిద్దేవాడి ఖర్మ. నువ్వు ఎం రాసినా నీదెం పోతుంది.  ఎంటండి బాలయ్య గారు. ఏమి రావటం లేదా? అలా ధ్యానం చేసుకుంటున్నారు.

బాలయ్య: నీ యాబ్బ ! నేను రాయటం మొదలు పెడితే ! ఎ ప్రశ్నకు ఎ ఆన్సర్ రాసానో తెలుసు కోవటానికి వారం పట్టుది.

అలీ: అంత టైం లేదు మనకు. మీరు రాయక పోతేనే బెటర్. ఏంటి కింగ్ నాగ్ గారు. అప్పుడే మొదలు పెట్టార రాయటం ? (నాగార్జున దగ్గరకు వస్తూ).

నాగ్: ఒక్క ఆన్సర్ కూడా తెలియటం లేదు. అందుకే అన్నమయ్య కీర్తనలు, రామదాసు పాటలు, సాయి బాబా శ్లోకాలు రాస్తున్నా. దిద్దేవాడు భక్తుడయితే పాస్ అయిపోతాం కదా !

రాజ శేఖర్: జీవిత నాకు తెలుగే సరిగా రాదు. ఇంకా తెలుగు సినిమా గురించి ఎం రాయాలి. ఆ చిరంజీవి కి పోటిగా నన్ను పంపించావు.

అలీ: మీరు మనసులో అనుకోవల్సింది భయటకు అంటున్నారు. జీవిత గారు ఇక్కడ లేరు. ఇదయినా మీ సొంతంగా చెయ్యండి డాక్టర్ గారు.

చరణ్: (చిరు ఇచ్చిన చీటి తీసుకుంటూ) థాంక్స్ డాడి. చీటి ఇచ్చి రికార్డ్స్ నిలబెట్టుకునే ఛాన్స్ ఇచ్చారు.

చిరు: థాంక్స్ చెప్పి తప్పించుకుంద మానుకుంటున్నవా? మరో ముగ్గురికి ఆ చీటి ఇచ్చి వారికీ సహాయం చెయ్యి.

అల్లు అర్జున్: ఏంటి మాయ్య నువ్వు. మన సుఖం చూసుకోవాలి గాని సహాయం, చద్దన్నం అంటావు.

చిరు: బాబు బుద్దులు బాగా వంట పట్టాయి. సరే వాడు నువ్వు రాసుకోండి.

మోహన్ బాబు: అలీ ఒక్క ఆన్సర్ చెప్పరా? నిన్ను హీరో గా పెట్టి సినిమా తీస్తాను.

అలీ: నన్ను హీరోగా పెట్టి తీస్తారా? ఎందుకండీ డబ్బులు బొక్కా !

మోహన్ బాబు: మా అబ్బాయిలు, అమ్మాయి పెట్టిన బొక్కల ముందు అదేమీ పెద్ద బొక్క కాదు రా. ప్లీజ్ ఒక్క ఆన్సర్ చెప్పు  ! సర్రు సర్రు మని రాసేస్తా.

అలీ: నేను ఇన్విజిలేటర్ నండి. చెప్పకూడదు.

మోహన్ బాబు: ది రిలేషన్ షిప్  బిట్వీన్ ఇన్విజిలేటర్ అండ్ స్టూడెంట్ షుడ్ బి లైక్ బ్లాక్ బోర్డ్ అండ్ చాక్ పిస్ బట్ షుడ్ నాట్ బి లైక్ బ్లాక్ బోర్డ్ అండ్  డస్టర్. ఎప్పుడో సినిమాలో కొట్టిన డైలాగ్,  సరిగ్గా గుర్తు లేదు.  గ్రామర్ తప్పులుంటే క్షమించు, అసలు అర్ధమే లేదు అనుకుంటే మన్నించు.

అలీ: ఏంటమ్మా యంగ్ టైగర్ జూనియర్ ఎన్టీఆర్. ఏమి రాయటం లేదు.

జూనియర్: రేయనక, పగలనక, నిదురనక, కునుకేయక, ఎండనక, వాననక, బుక్ మూయక, షూటింగులు ఆపి , ఇంట్లోనే ఉండి, బట్టి పట్టి, కష్టపడి చదివి పరీక్షకు వస్తే ! అడ్డమయిన పేపర్ ఇచ్చి,  ఎం రాయాలో తెలియక, తికమక పడుతుంటే వచ్చి,  ఏమి రాయటం లేదా !  అని అడగటానికి నీకు ఎన్ని గుండెలు బే?

అలీ: ఎయ్ బుడ్డోడ ! మర్యాదగా మాట్లాడు.

జూనియర్: ప్రతివాడు బుడ్డోడా, బుడ్డోడా  అంటే గుడ్డలిప్పి కొడుతా.

అలీ: ఎం ? గుడ్డలు ఉంచుకొని కొట్ట లేవా ! ముందు రాయి బాబు. డైలాగులు బట్టి పెట్టి చెప్పటం కాదు.

జూనియర్: మా బాబాయి చెప్పేవాడు. పుర చేత్తో రాస్తే పేపర్ చిరిగి పోవాలని. నేను రాయకుండానే చింపాలని చూస్తున్నా.

అలీ: అంతుందా బాబు చాటా ?

జూనియర్:  మా  చింపుడు గురించి ఈ తెలుగు గడ్డ మిద ఎ బిడ్డను అడిగినా చెపుతారు.  మా తాత గారి ఆశిష్శులతో తప్పకుండా చింపుతాను అనే నమ్మకం నాకుంది.

మనోజ్: బాలయ్య అన్నయ్య. నా సినిమాలో ఆక్ట్ చేసి నాకు హిట్ ఇచ్చావు. అలాగే నీ పేపర్ ఇచ్చి నన్ను పాస్ చెయ్యవా?

బాలయ్య: (పేపర్ ఇస్తూ) చూడు ! ఒక్కవైపే చూడు. రెండు వైపు చూస్తే మూర్చ పోతావ్.

విష్ణు: ఏంటి అన్నయ్య రాసిందే మళ్ళి రాసావ్. మధ్య మధ్యలో అంత గ్యాప్ ఏంటి.

బాలయ్య: నేను సొంతంగా మాట్లాడినా,  రాసినా అలాగే ఉంటుంది,  గ్యాపు ఇంకా రిపిటేషన్.

విష్ణు:  ఏ క్వశ్చన్ కు ఎ ఆన్సర్ రాసావు అంకు....సారీ అన్నయ్య ?

బాలయ్య: డోంట్ క్వశ్చన్ ది క్వశ్చన్ ఈఫ్ యు క్వశ్చన్ ది క్వశ్చన్ క్వశ్చన్ క్వశ్చన్స్ యు. ఐ యాం నాట్ క్వశ్చన్  ! ఐ యాం ది ఆన్సర్.

విష్ణు: (కళ్ళు తిరిగి పడి పోయాడు).

వెంకి: తమ్ముడు మహేష్. ఒక్క ఆన్సర్ చెప్పు.

మహేష్: నా కన్నా ముందు పుట్టావ్. ఆ మాత్రం తెలియదా.

అలీ:  చిన్నోడా, పెద్దోడా. మాట్లాడకుండా రాసుకోండి.

మహేష్: నేను రాయటం మొదలు పెడితే నీ దగ్గర ఆన్సర్ షీట్స్ అవుట్ అఫ్ స్టాక్ అని బోర్డు పెడుతారు.  ఎట్లా చెప్పిన అన్నయ్య.

వెంకి: దేనికయినా ఒక లిమిట్ ఉంటుంది. ఆన్సర్ చెప్పమంటే సొల్లు చెప్పుతావ్ ! మెల్లగా ఏదో ఒక్కటి రాసి నాకు చూపించు తమ్ముడు.

మహేష్: నేను మెల్లగా ఏదో ఒకటి రాయటానికి రాలేదు. పేపర్ దిద్దెవాణ్ణీ ఉచ్చ పోయించటానికి వచ్చాను.

పవన్: మహేష్ నువ్వు ఉచ్చ పోయించటానికి వస్తే నేను పేపర్ రాయటం లో  ట్రెండ్ సెట్ చెయ్యటానికి వచ్చా. ఆఆఆఅ......ఆ.... అ.....

అలీ: ఇంతవరకు ఒక్కటి కూడా రాసినట్లు లేదు. ఏ లెక్క ప్రకారం ట్రెండ్ సెట్ చేస్తారు తమరు.

పవన్: చూడు అలీ. ఆ బుక్ నా ఆన్సర్ షీట్ రెండు ఒక్కటే. కాకపోతే అది అక్షరాలతో ఉంటుంది, నా పేపర్ తెల్లగా ఉంటుంది. ఏమయినా లాస్ట్ నెంబర్ మనదయినప్పుడు వచ్చే ఆ కిక్కే వేరబ్బా. అదే మన ట్రెండ్.

అలీ: ఇది మాత్రం తమరు చెప్పక పోయినా రాసుకుంటాను గబ్బర్ సింగ్ గారు.

మోహన్ బాబు: ఒరేయ్ రాస్కెల్ రజని . ఎప్పుడు నువ్వు నా స్నేహితుడు అని చెప్పుకోవటమే కాని ఒక్కసారయిన నన్ను స్నేహితుడు అని చెప్పలేదు. కనీసం ఒక్క ఆన్సర్ చూపించారా !

అలీ: అయన రాసిందే ఒక్కటి అనుకుంటా. ఇంకా మీకేం చెపుతారు.

రజని: నేను ఒక్క ఆన్సర్ రాస్తే వంద ఆన్సర్స్ రాసినట్లే.

అలీ: ఒక్క మార్కు వస్తే వంద మార్కులు వచ్చినట్లు కాదండి. ఇలా అయితే పాస్ కారు !

రజని: అతిగా రాసే స్టూడెంట్, అతిగా మాట్లాడే ఇన్విజిలేటర్ బాగుపడినట్లు చరిత్రలో లేదు. దక్కేది దక్కక మానదు, పాస్ అయ్యే వాడు పాస్ అవ్వక మానడు. దేవుడు శాషించాడు రజని పాస్ అవుతాడు.

అలీ: మీ పంచుల పవర్ తట్టుకోలెం కాని,  సార్ కమల్ గారు ! రాసినా తర్వాత కొట్టేస్తున్నారు. ఆన్సర్ షీట్స్ అడుగుతూనే ఉన్నారు, ఏంటి  విషయం ?

కమల్: ఎంత ట్రై చేసినా పర్ఫెక్ట్ గా అక్షరం కింద అక్షరం రాయలేక పోతున్నాను. ఏదో లైన్ లో తప్పి పోతుంది. అందుకే పర్ఫెక్ట్ గా వచ్చే వరకు రాస్తున్నా.

అలీ: ఇలా అయితే ఆన్సర్ షీట్స్ అయిపోతాయి. టైం అయిపోయి, కొట్టేసిన ఆన్సర్ షీట్స్  ఇచ్చి పోతారు. మీ విశ్వ రూపం చూపటం ఆపండి.

కమల్: ఆన్సర్ షీట్స్,  టైం ముఖ్యం కాదు. పర్ఫెక్ట్ గా రాయటం ముఖ్యం. ప్లీజ్ డోంట్  డిస్టర్బ్ మీ.

సూర్య: కమల్ సార్ నాకు ఒక్క ఆన్సర్ కూడా గుర్తు రావటం లేదు. నా కయినా చెప్పండి మీ బదులు నేను పాస్ అయిపోతాను.

కమల్: హోం వర్క్ చెయ్యటం ముఖ్యం దేనికయినా. నన్ను ఇబ్బంది పెట్టె బదులు చదివి రావాల్సింది.

సూర్య: అది కాదు సార్. పేపర్ తెలుగులో ఉంది డబ్బింగ్ ఏదయినా చేపుతారేమో అని వచ్చాను.

కార్తి: అన్నయ్యా ! నేను డబ్బింగ్ చెపుతా నువ్వు ఆన్సర్ రాయు.

సూర్య: ఏంట్రా గజినీ ని పట్టుకొని ఆన్సర్ రాయమంటావు. నాకు అసలే షార్ట్ టర్మ్ మెమరీ కదా ?

అలీ: ఇన్ని నాటకాలు ఎందుకు. రాదు అని చెప్పకుండా. ఏదో డబ్బింగ్ సినిమాలు ఆడేసరికి రెడీ అయిపోయారు ఇద్దరు అన్నదమ్ములు. ఇక్కడ ఏదో పోడిచేయ్యాలని.

అల్లు అర్జున్: ప్రభాస్ ! మా చెర్రి గాడు మా చిరు మయ్యా ఇచ్చిన చిటిలు ఇవ్వకుండా రాసేసి మింగేస్తున్నాడు. నువ్వయినా ఒక్క ఆన్సర్ చూపించావ?

ప్రభాస్: ఆన్సర్ అంటూ, చీటి అంటూ వాడు కాకపోతే వీడు, వీడు కాకపోతే వాడు, నా అమ్మ మొగుడంటూ వస్తే..... పేపర్లు చినిగి పోతాయి,  పెన్నులు లీక్ అయిపోతాయి.

అల్లు అర్జున్: మాటలేవ్ ! మాట్లాడు కొవటల్ లెవ్. ఇంకెప్పుడు నాతొ మాట్లాడకు.

రానా: ఏంట్రా బన్ని చిన్న విషయానికి అంత రియాక్ట్ అవుతావ్.  దేనికిరా మనకు ఈ టెస్టు లు చిటిలు. మన బతుకులు ఇంకు కంపు కొడుతున్నాయి, ఇప్పుడు అంత కలెక్షన్స్ లెక్కలు,  అంటే హిట్ సినిమా చేయటం.  మనం టెస్టులు రాయాల్సింది సినిమాలు ఎలా హిట్ చెయ్యాలని. ఒక్క ఆవరేజ్ సినిమా చేసినందుకు రాజమౌళి సినిమాలో ఛాన్స్ ఇచ్చాడు. అలాంటిది పెద్ద హిట్ సినిమా చేస్తే ఎంత గొప్ప ఛాన్స్ వస్తుందో చూడు.

అల్లు అర్జున్: నువ్వు KVJ డైలాగులు అపు బాబు. మీ నాన్న ప్రొడ్యూసర్ అయితే ఫ్లాప్ సినిమా చేసిన రాజ మౌళి ఛాన్స్ ఇస్తాడు.

అలీ: ఏ కాట్రవల్లి ! ఏంటి అక్కడ మీటింగ్. ఇంకా టైం అయిపొయింది. పేపర్ లు ఇచ్చేయండి.

రవితేజ: నీ బొంద రా ! నీ బొంద. రొట్టేధవలు రొట్టేధవలు, పేపర్ రాయండ్ర అంటే సినిమా డైలాగులు చెప్పుతున్నారు.

అలీ: సూపర్ మాస్ మహారాజ. పేపర్ మొత్తం నింపేశారు. మీరు పాస్ అయినట్లే.

రవితేజ: ఒరేయ్ అలీ ! పేపర్ నింపితే పాస్ అయినట్లు అయితే పెన్ను, పేపర్ ఉన్నా ప్రతివాడు ఐఏఎస్, ఐపియస్  అయిపోతాడు. గుర్తు పెట్టుకో కరెక్ట్ ఆన్సర్ రాస్తే పాస్ అవుతారు.

అలీ: మరి నువ్వేం రాసావు ?

రవితేజ: పక్కనే ఉన్నా న్యూస్ పేపర్ కాపీ కొట్టి అదే రాసేశా (వెకిలిగా నవ్వుతూ). దూల తిరి పోయింది వెధవకి.

అలీ:  (మూర్చ పోయాడు,  కళ్ళు తిరిగి).

పేపర్ లు దిద్దిన తర్వాత ఎ ఒక్కరు కూడా పాస్ కాక పోవటంతో దాసరి గారినే కొనసాగించాలని నిర్ణయం తీసుకున్నారు మన ఇండస్ట్రీ పెద్దలు.


30, సెప్టెంబర్ 2013, సోమవారం

హిట్టుకు దారేది?

(ఈ పోస్ట్ ప్రమాదవశాత్తు డిలీట్ అయిపోయింది.  కష్టపడి ఎలాగో బ్యాకప్ నుండి తెచ్చాను కాని స్పందనలు తేలేక పోయాను)

యాదగిరి పెద్ద పవన్ కళ్యాణ్ ఫ్యాన్. వీడు ఎడ్డెం అంటే  తడ్డెం అనే  స్నేహితుడు రాము.  ఇద్దరు కలిస్తే ఎ విషయం మిద అయిన గంటలు గంటలు కొట్టుకుంటూ ఉంటారు. ఈ మధ్యే వచ్చిన అత్తారింటికి దారేది సినిమా మీద వీళ్ళ చర్చ ఎలా సాగిందో చూద్దాం. 

యాదగిరి: ఒరెయ్ మామ పవర్ స్టార్ సినిమా చూసావా ?

రాము: ఏది గుడుంబా శంకర్? ఈ మధ్యే టివి లో వచ్చింది.

యాదగిరి: అరేయ్ ఓ ! అది కాదు రా బై. కొత్త సినిమా, అత్తారింటికి దారేది. 

రాము: ఓ అదా ! ఫస్ట్ హాఫ్ ఒక్కసారి చూసినా సెకండ్ హాఫ్ రెండు సార్లు చుసిన. 

యాదగిరి: మైండ్ దొబ్బింద ? సెకండ్ హాఫ్ రెండు సార్లు చూసుడు ఏందీ?  

రాము: మొన్ననే టీవీ లో గుడుంబా శంకర్ చూసినా.  సెకండ్ హాఫ్ అంత గుడుంబా శంకర్ లెక్కనె ఉంటది కదా. అదే పవన్ కళ్యాణ్ వేషాలు, గట్లనే పాటలు పాడుడు. 

యాదగిరి: అరేయ్ ! అది పవర్ స్టార్ స్టైల్. 

రాము: అదే స్టైల్ ఎన్ని రోజులు చేస్తాడో ఇంకా. ఎ సినిమా చూడు అదే అక్టింగ్ అదే గంతులు. 

యాదగిరి: అయినా సినిమా హిట్ అయ్యింది. 

రాము: అంతేరా టైం బాగుంటే. ఆకలి మీదా ఉన్నోడికి చద్దన్నం పెట్టిన బిర్యానీ లేక ఉంటది. 

యాదగిరి: బాబు నెట్ లా సగం సినిమా పెట్టిన కుడా అన్ని కలెక్షన్స్ చేసింది. 

రాము: అవునా ? నెట్ లా ఇంతకూ ముందు ఎ  సినిమా రాలేదా?  దేనికి అంత హంగామా చేస్తున్నారు ! 

యాదగిరి: అంటే నువ్వు పైరసి సపోర్ట్ చేస్తున్నావా? 

రాము: నేను పైరసిని సపోర్ట్ చెయ్యటం కాదు. నెట్ లో వచ్చిన కూడా అన్ని కలెక్షన్స్ చేసింది అంటుంటే అడుగుతున్నా. 

యాదగిరి: అర్ధం కాలే? 

రాము: ఇంతకూ ముందు మగధీర, దూకుడు ఇంకా ఎన్నో సినిమాలు ఒక్కరోజులో నెట్ లో వచ్చినయ్, అవ్వి కూడా కలెక్షన్స్ ఇరగ దిసినయ్. మరి దీనికి ఎందుకు అంత హంగామా అంటున్నా. 

యాదగిరి: అట్లా కాదురా సినిమా బాగుంది. 

రాము: ఫస్ట్ హాఫ్ ఇంట్లో హీరో సెట్ కావటానికి పోయింది. అక్కడక్కడ కాస్త కామెడీ పేలింది బోర్ కొట్టలేదు. ఇంకా సెకండ్ హాఫ్ మాత్రం పెళ్లి కొడుకుని తేవటానికే సరిపోయింది. మిగతాది ఏదో నాటకం సిన్ కోసం  పోయింది.

యాదగిరి: అంటే నీకు ఎం కావాలి మరి? జోక్స్ ఉన్నాయా లెవా?

రాము: ఏదిరా జోక్? నాటకం సిన్ జోకా? పక్కొన్ని కొడుతూ కామెడీ అనుకొమ్మని వాళ్ళు తియ్యటం మనం నవ్వటం. మళ్ళి దానికి 15 నిముషాలు బొక్క. 

యాదగిరి: డైలాగులు బాగున్నాయ్ కదా ?

రాము: అందరు బ్యాంకాక్ లేదా ఏదో పుణ్య క్షేత్రాలు పోయి స్టొరీ రాస్తుంటే త్రివిక్రమ్ పాపం జూ కి వెళ్లి రాసినట్లు ఉన్నాడు. 

యాదగిరి: ఏంట్రా నువ్వు అనేది ?

రాము: ఎప్పుడు చూడు సింహం, పులి, పాము అని హీరో తన గురించి తానె చెప్పుకుంటూ ఉంటాడు. 

యాదగిరి: పంచ్ పెలిందా లేదా? 

రాము: ఏది పంచ్ ! సింహం నేను ఒక్కటే గడ్డం గిసుకోవటమే తేడా? ఇదా !  పబ్బు, సబ్బు అని ఏదో తల తోక లేకుండా చెపుతాడు,  ఆ డైలాగ ? 

యాదగిరి: ఒరేయ్ పైట్స్ అదిరి పోయాయి. 

రాము: నిజమే రా. ఒక్కప్పుడు పవన్ కళ్యాణ్ సినిమా బాగా లేక పోయిన పైట్స్ బాగుండేవి. ఇప్పుడు మాత్రం బెదర గొట్టాడు. 

యాదగిరి: చెప్పేది సరిగా ఏడువు. 

రాము: ఫస్ట్ ఫైట్ లో ఆపిల్ తో కొట్టి మెషిన్ గన్స్ ఉన్నా విలన్స్ ను చంపేస్తాడు. ఇంటర్వెల్ తర్వాత ఫైట్ చాల సార్లు చాల మంది హీరోలు చేసారు నా చిన్నప్పుడు,  దేన్నో చూపించి దాన్ని పట్టుకుంటే నన్ను ఓడించినట్లే అని. ఇంకా కళ్ళద్దాల కోసం గుండాలు పడిపోతూ ఉంటె పాపం పవన్ కళ్యాణ్ స్టైల్ గా కళ్ళద్దాలు కాపాడుకుంటుంటే నా సామీ రంగా అదిరిపోయింది ఫైట్. 

యాదగిరి: అరేయ్ ఏందిరా. సినిమాను సినిమా లెక్క చూడల. క్లైమాక్స్ ఎంత బాగుంది. 

రాము: నిజమేరా. ఇప్పుడు ఎ పార్క్ కు వెళ్ళిన, లేక బస్సు స్టాండ్ పోయిన, రైల్వే స్టేషన్ పోయిన ఎప్పుడు ఎవరు కోనేస్తారో అని భయంగా ఉంది. 

యాదగిరి: అబ్బా అపురా ! అది సినిమా రా బై. ఎంత ఫీల్ ఉంది క్లైమాక్స్ ల. 

రాము: నిజమే రా క్లైమాక్స్ బాగుంది. కాని చాల పెద్దగా అయింది. నాకే అనిపించింది, పవన్ కళ్యాన్ అక్టింగ్ చూసి తొందరగా ఒప్పుకో తల్లి నదియా అని. 

యాదగిరి: అయితే ఏంట్రా మా హీరో కు ఉన్న క్రేజ్ ఎ హీరో కు లేదు. అవతార్ రికార్డ్స్ బద్దలు కొట్టింది. 

రాము: ఏంట్రా అవతార్ రికార్డ్స్ బద్దలు కొట్టిందా? నా దగ్గర అన్నావ్ కాని భయట అంటే పిచాస్సుపత్రిలో చేరిపిస్తారు. 

యాదగిరి: నిజం మామ ఫేస్బుక్ లో చుసిన. 

రాము: ఒరేయ్ అయ్యా ! నీలాంటి పిచ్చి ఫాన్స్ పెట్టింది నమ్మి మోసపోకు. ఇంకా మాట్లాడితే పవనిసం వర్డ్ ను ఆక్స్పర్డ్ డిక్షనరీ లో చేర్చారు అని కుడా అంటారు. 

యాదగిరి: సరే రా నమ్మను గాని  త్రివిక్రమ్,  పవన్ కళ్యాణ్ హిట్ కాంబినేషన్ మామ. ఎంతయినా త్రివిక్రమ్ ఫుల్ టాలెంట్. 

రాము: నిజమే రా. హాలీవుడ్ సినిమాలు చూసి సిన్లు లేపేసి తన సినిమాల్లో వాడుకోవటం గొప్ప టాలెంట్. 

యాదగిరి: ఎవరు కాపీ కొడుత లేరు? రాజమౌళి లాంటి డైరెక్టర్ నాకు త్రివిక్రమ్ అంటే భయం అన్నాడు. 

రాము: అయన చెప్పింది ఒక్కప్పటి త్రివిక్రమ్ గురించి. అత్తారింటికి దారేది త్రివిక్రమ్ గురించి కాదు. ఒక్కపుడు త్రివిక్రమ్ సినిమా అంటే కథ ప్రకారం నడిచేది. కాని ఇప్పుడు హిట్ కోసం నడుస్తుంది. 

యాదగిరి: హిట్ సినిమా తియ్యక ఫ్లాప్ సినిమా తీస్తారా? 

రాము: హిట్ సినిమానే తియ్యాలి. కాని దాని కోసం కథను త్యాగం చెయ్యకూడదు. త్రివిక్రమ్ లాంటి డైరెక్టర్ ఒక సాదా సిద డైరెక్టర్ లా పిచ్చి పేరడీ కామెడీ తీసి హిట్ కొట్టాడు. సింహం ఎలుకను చంపితే గొప్ప కాదు. 

యాదగిరి: అందరు డైరెక్టర్లు అలాగే తీస్తున్నారు. 

రాము: మరి రాజమౌళి త్రివిక్రమ్ కు భయపడవలసిన పని లేదు. త్రివిక్రమ్ గొప్ప టాలెంట్ అని చెప్పనవసరం లేదు. 

యాదగిరి: హాలీవుడ్ లో రికార్డ్స్ మోత మోగుతుంది. 

రాము: దూకుడు మోతకి అక్కడి ఇంగ్లీష్ పేపర్స్ ఆర్టికల్స్ రాసాయి. 

యాదగిరి: నీకు కుళ్ళురా మహేష్ సినిమాను దాటేసింది అని. 

రాము: ఓరి వెర్రి సన్నాసి. రోజు రోజు మార్కెట్ పెరుగుతుంది కాని తగ్గటం లేదు. ఇంకా డాలర్ వేల్యూ పెరుగుతూనే ఉంది. కలెక్షన్స్ అనేవి పెరుగుతూనే ఉంటాయి దాని గురించి బాధ లేదు. 

యాదగిరి: మరి నీ భాదేంటి బాబు?

రాము: మాములు సినిమాను కళ ఖండం అని ప్రచారం చేసి తెలుగు సినిమా పరువు తియ్యదు అంటున్నా. 

యాదగిరి: ఈ మధ్య వచ్చిన కళ ఖండం ఏంటో చెప్పు? 

రాము: కళ ఖండాలు కాదు గాని  మంచి సినిమాలు  బొమ్మరిల్లు, మగధీర, గమ్యం, ఆ నలుగురు గిట్లంటివి. 

యాదగిరి: అంటే ఇప్పుడు అత్తారింటికి దారేది మంచిగా లేదు అంటావ్?

రాము: హిట్ కు దారేది అంటాను. వెంకి, బలుపు, దూకుడు అన్ని ఒక్క బాపతే. 

(సమాప్తం)

4, ఆగస్టు 2013, ఆదివారం

ఆంధ్రులు మారాలి

ఎక్కడ నుండిమొదలు పెట్టాలో  ఎక్కడ ముగించాలో తెలియని సంకట స్థితిలో రాస్తున్నాను దిన్ని. కాని కొందరు ఆంధ్ర సోదరుల అజ్ఞానం, అహంకారం ఇది రాయటానికి మూల కారణం. వాళ్ళు  చెప్పేది ఒక్కటే "తెలంగాణ అభివృద్ధి జరిగింది, హైదరాబాద్ వృద్ది లోకి వచ్చింది ఆంధ్ర వాళ్ళ వల్ల" ఇది వినగానే నాకు మొదట వచ్చేది నవ్వు, తర్వాత ఆవేశం.  ఎంతటి అమాయకత్వం, ఎంతటి అహంభావం.

ఈ ఉద్యమాలు, అన్యాయాలు నాకు పెద్దగా పట్టావు, స్వరాష్ట్రం వల్ల ఎవరికీ ఎంత లాభం అని నేను చెప్ప బోవటం లేదు. కాని ఒక ప్రాంతం ప్రజల మీద, వారి సంస్కృతీ మిద చులకన భావం ! వారు అసలు నాగరికులు కాదు, మేమే వారిని ఉద్దరించం అనే అహంకారం మిద నా ఆక్రోషం. తెలివయిన వారు, తెలివి తక్కువ వారు ప్రతి ప్రాంతంలో ఉన్నారు, ప్రతి దేశం లోను ఉన్నారు. ఒక్కరి, ఇద్దరి  ప్రతి పాదికన జాతి మొత్తన్ని చులకన చేయటం ఆవేశాన్ని రగిలిస్తుంది. 

కొందరు హద్దు మిరి పలుకుతుంటారు "మీకు పెరుగన్నం తినటం నేర్పింది మేమే" అని. ఎంత బలుపు కాకపోతే, తెలంగాణకు  పాడి పంటలు ఉన్నాయి అన్న సంగతి తెలియదా ? లేక వారి అజ్ఞానమా? చరిత్ర తెలిసిన ఎవరయినా తెలంగాణా నాగరికత లేని ప్రాంతం అని చెప్పగలరా? పోతన వ్యవసాయం చేస్తూ, పాడి చూసుకుంటూ కావ్యాలు రాసే వాడు అని చదువు కోలేదా?  ఇక పోతన, శ్రీనాథుడి మధ్య వ్యత్యాసం చెప్పనలవి కాదు.  అసలు బిర్యానీ వండటం, దాని రుచి చూడటం మొదలు పెట్టింది తెలంగాణ. దాన్ని వండే విధానం తెలిసిన ఎవరయినా పెరుగు లేనిదే బిర్యానీ లేదని తెలుసుకుంటారు. ఇక్కడ నేను చెప్పదలచుకుంది బిర్యానీ రుచి ముందు ఎవరు చూసారు అని కాదు. ఎవరి  ఆహారపు  అలవాట్లు వారికీ ఉన్నాయి అవి వారి  వంటలను నిర్దేశించాయి.  

కొందరు తెలివి తక్కువ ఆంధ్ర వారు (ఇప్పటి యువకులు సైతం) తెలంగాణా వారికి తినటం రాదు, మేము నేర్పిన అలవాట్లు అని తెగ నిలుగుతూ ఉంటారు,  వారి గురించి ఇది చెప్పటం. నా ముందే ఒక సంఘటన జరిగింది. ఒక మెస్ లో సంబారు వడ్డించారు, అది నాకు కూడా నచ్చలేదు. కాని నేను ఏదోలే అని తింటున్నాను. ఎవరో యువకుడు సంబారు వడ్డించే వాణ్ణి పిలిచి "ఏంటి ఈ సంబారు ఇంత చండాలంగా ఉంది ! తెలంగాణ వాడు అనుకున్నావా?" అని ప్రశ్నిస్తున్నాడు. నేను అతనితో తగువు పెట్టుకున్నాను. అసలు సంబారు బాగా లేని దానికి, తెలంగాణకు సంభందం ఉందా ? ఏమిటి ఇంతటి దురబిప్రాయం ? అలాగే నేను ఆంధ్ర లో బిర్యానీ తిన్నప్పుడు  హైదరాబాద్ బిర్యానీ తో పోల్చితే నాకు ఏ  మాత్రం నచ్చలేదు. ఒక్క హోటల్ ప్రతిపాదికన ఆంధ్రవారికి బిర్యానీ చేయటం చేతకాదు అని చెపితే మూర్కత్వం అవుతుంది. 

తెలంగాణ వారికీ మాట్లాడటం రాదు, వారి భాష అంత కటువుగా ఉంటుంది అంటారు. కాని తెలంగాణ వారు పలికించెది మనసును కాని లౌక్యాన్ని కాదు. అందుకే అంతటి కరుకుతనం, కాని స్వచ్చదనం. ప్రతి మాండలికంలో ఒక అందం ఉంటుంది. అలాంటిదే తెలంగాణ మాండలికం. దాన్ని పట్టుకుని సినిమా రచయితలూ విలన్ల భాష గా చెలామణి చేస్తే దాన్నే అందరు నమ్మేసారు, తెలంగాణ భాషనే హేళన చేసేసారు. ఎంత దారుణం ! ఒక బాష మిద, సంస్కృతీ మిద ఇంత దాడి జరగటం మొఘలులా కాలం తర్వాత  బహుశ ఇదే ప్రధమం, చివరి అయి ఉంటుంది.

మా ఉరికి దగ్గరలోనే ఒక ఉరు ఉంటుంది. ఇటుకలు తయారు చేయటానికి వచ్చిన ఆంధ్రవారు కొద్ది రోజులకు వ్యవసాయ కూలీలుగా పని చేసి, తర్వాత భూములు కొని వ్యవసాయం మొదలు పెట్టి, ఉరిలో చాల మంది వచ్చి చేరారు. ఆ ఉరికి ఏదో తెలంగాణా పేరు ఉంటె, కొన్ని రోజులకు వీళ్ళంతా కలిసి దాని పేరు ఆంధ్రనగర్ అని మార్చేసారట  (ఇది నా ముందు జరిగిన సంఘటన కాదు కాబట్టి "అట" అంటున్నాను). ఎంతటి అన్యాయం ?   ఒక ప్రాంతానికి ఒక సంస్కృతీ ఉంటుంది, దానికి తగ్గట్టుగా కొన్ని పేర్లు చెలామణి లో ఉంటాయి, ఉర్లకయినా, మనుష్యులకయినా. దాన్ని కాలరాసి వీళ్ళు "ఆంధ్ర నగర్" అని పేరు పెట్టేసారు. అంటే ఇక్కడి ప్రజలు చేతగాని దద్దమ్మలా? అమెరికాలో సైతం ఒక విధి పేరు మార్చటానికి ఇంత శాతం అనుకూలంగా  ఓట్లు వస్తేనే దాని పేరు మారుస్తాం అని నిభందనలు ఉంటాయి. కాని ఇక్కడ ఓట్ల కోసం, నోట్ల కోసం తెలంగాణ సంస్కృతిని, పేర్లని తుంగలో తోక్కేసారు నాయకులూ. అతి తెలివయిన ఆంధ్ర వారు దాన్ని బాగా ఉపయోగించుకున్నారు.

నదులు, గనులు, వాతావరణం, సహజ సంపద ఎందులో చూసుకున్నా తెలంగాణదే పై చేయి. అందుకే ఆంధ్రవారు మా ఉళ్ళలొకి కూలీలుగా వచ్చి బ్రతుకు తెరువు కొనసాగించారు, కోన సాగిస్తున్నారు. అలాంటిది తెలంగాణ అభివృద్ధి ఆంధ్రుల వల్ల జరిగింది అనటం గుడ్డు వచ్చి పిల్లను వెక్కిరంచటం లాంటిది.  హైదరాబాద్ చరిత్ర తెలియని వారు, మూర్కులు మాత్రమే మేము డెవలప్ చేశాం అని వీరంగాలు పలుకుతారు.

ఎప్పటిది ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ? ఎప్పటిది ఉస్మానియా హాస్పిటల్? ఎప్పటిది ఉస్మానియా మెడికల్ కాలేజి? చెప్పుకుంటూ పొతే చాల ఉన్నాయి తెలంగాణా అభివృద్ధి చిహ్నాలు నిజాం సంస్థానానికి రాజదాని అయిన హైదరాబాద్ అభివృద్ధి ఇప్పటిది కాదు  (కింద ఇచ్చిన జాబితా చదివితే నోరు వేల్లబెట్టటం ఖాయం). కాలానుగుణంగా నూతన హంగులు దిద్దుకుంది తప్ప ఎవరో పని కట్టుకుని హైదరాబాద్ ను అభివృద్ధి చెయ్యలేదు.  అందరు బ్రతకటానికి వచ్చి ఇక్కడి బాష ను, సంస్కృతిని చులకన చేసి,  ప్రత్యెక తెలంగాణ పట్టని నాలాంటి వారిని సైతం ప్రేరిపించింది ఎవరు? ఆంధ్ర్రుల పొగరు కదా? అందుకే ఆంధ్ర సోదరులు ఇకనయినా మారండి.

 తెలంగాణా వచ్చిన, రాక పోయినా నేను చెప్పేది ఒక్కటే.  సాటి బాషను గౌరవించండి, సంస్కృతిని కాపాడండి. ప్రజల విశ్వాసాలు, నమ్మకాలూ హేళన చేయటం అపెయ్యండి. ఇది మా రక్తం, ఇది మా పిత్రార్జితం.


కింద ఇస్తున్నా జాబితా చూస్తే తెలుస్తుంది  ఆంధ్రప్రదేశ్ ఏర్పడక ముందు తెలంగాణా అభివృద్ది: 

INDUSTRIES: Singareni Colleries (Year 1871), FirstSpinning Mill (1873), Phirani Factory (1876), Govt.Printing Press (1876), Soda Factory (1910), IronFactory (1910), Deccan Button Factory (1916), VSTFactory (1919), Chemical Laboratory (1921), DeccanGlass Factory (1927), DBR Mills (1929), Azam JahiMills (1931), RTC (1932), Nizam Sugar Factory (1937),Sirpur Paper Mill (1939), Golconda Cigarette Factory(1941), Hyderabad State Bank (1942), HyderabadAllwyn Metals (1942), Praga Tools (1943), Sirsilk(1946), Hyderabad Asbestos (1946), HyderabadLamination Products (1947).

DEPARTMENTS: Revenue (1864), Customs (1866),Formation of Districts (1866), Health (1866), Printing& Stationery (1867), Endowments (1867), Forest(1867),Municipal (1869), Public Works (1869),Education (1870), High Court (1870), SurveySettlement (1875), Land Settlement (1876), PopulationCensus (1881), Excise (1882), Police (1883), Mines(1892), Industries and Commercial (1892), Local Fund(1893), Irrigation (1896), State Life Insurance Fund(1911), City Improvement Board (1912), Agriculture(1913), Hyderabad Civil Service (1913), Archaeology(1914), Akasha vani (Radio) (1932), Labour (1945).

SCHOOLS, COLLEGES, UNIVERSITIES : DarulUloom School (1856), Chadarghat School (1872),Mufi-dul Anaam School (1879), Alia School (1879),Secunderabad Mahboob College (1884), Nizam College(1874), Nampally Girls School (1887), Warangal(Telugu) School (1890), Asafia School (1894), MedicalCollege (1894), Viveka Vardhini School (1904),Mahboobia Girls School (Gunfoundry) (1910), CityCollege (1920), Osmania University (1920), OsmaniaMedical College (1921), Hyderabad Public School(1923), Marwadi Hindi Vidyalaya (1924), HindiVidyalaya Secunderabad (1926), Physical EducationCollege (1930), College of Veterinary Science (1946).Koti Womens College, Nampally Womens College.

LIBRARIES: Mudigonda Shankaradyula library,Secunderabad (1872), Asafia State Central Library(1892), Bharat Gunvardhak Library, Sha-ali-banda(1895), Bollaram Lirbary (1896), Sri KrishnadevarayaLibrary, Sultan-bazar (1901), Raja Raja NarendraLibrary, Hanamkonda (1904), Vignana ChandrikaLibrary (1905), Pratapa Rudra Library, Warangal(1913), Samskruta Kala Vardhini, Secunderabad (1913),Bala Saraswati Library (1923), Jogipeta Library, Medak(1930)

LAKES, BRIDGES, AND HISTORICAL BUILDINGS: Hussainsagar Lake (1562), Puranapool(1578), Charminar, Gulzar House, Char Kaman (1589-91), Saroornagar Colony (1793), Sultan-shahi Mint(1803), Miralammandi (1805), Miralam Lake (1806),Bristish Residency Bhavan (1808), Chandulal Baradari(1828), Chadarghat Bridge (1831), Afzal-gunj Bridge(1859-66), Post Offices (1862), Public Gardens (1873),Falaknuma Palace (1884), Chanchalguda Jail (1882),Muslim-Jang Bridge (1884), Hanuman Vyayamasala(1893), Raj Bhavan, High Court Building (1920),Osmansagar Gandipet (1920), Himayatsagar Anacut(1927)

CEMENT ROADS : Construction of cement Roadsin Hyderabad 1930

RAILWAY LINE: Bombay to Raichur (1866),Mumbai -Secunderabad (1873), Nizam Railway Board(1874), Nampally Railway Station (1883)

TELEPHONE NETWORK: NizamiaObservatory Telescope (1890)

DRAINAGE SYSTEM AND FLOOD CONTROL MECHANISM: Underground Drainage System(1909), Sir Mokshagundam Visvesvaraya, Prepared a Scheme for Flood Protection work and undergrounddrainage for Hyderabad City.

HOSPITALS: Ayurveda, Unani Hospital (1890),Medical College (1894), Mental Hospital Erragadda(1897), Gigjikhana Victoria Memorial Nursing Home(1905), Homeopathy College (1916), Charminar UnaniAyurvedic Hospital (1927), Niloufer Hospital (1925),Osmania General Hospital (1945). Gandhi Hospital, TBHospital, Cancer Hospital, ENT Hospital, NizamOrthopaedic Hospital, Koranti Hospital, NIMS.


20, జులై 2013, శనివారం

కోపం ఎందుకు ? ఎలా ఉండాలి ?

(మొదటి సారి ఒక విషయం మీద, నాకు ఉన్నా మిడి మిడి  జ్ఞానం తో వ్యాసం రాసాను. ఎలా ఉందో చెప్పమని మనవి చేసుకుంటున్నాను)


కోపం అనేది ప్రతి మనిషికి, లేదా జంతువుకి ఇంకా చెప్పాలంటే ప్రాణం ఉన్నా ప్రతి జీవికి సహజ సిద్దంగా ఉద్బవించే భావము లేదా మానసిక స్థితి.  జంతువులూ ఇంకా ఇతర ప్రాణం ఉన్నా జీవుల గురించి మనకు (నాకు)  పెద్దగా తెలియదు కాబట్టి మనుష్యుల గురించి మాట్లాడుతాను. అసలు కోపం అనేది ఎందుకు వస్తుంది? దానికి గల కారణాలు ఏమిటి? 

ఎవరయినా వ్యక్తీ తనకు అనుకూలంగా లేని పరిస్థితులు ఎదురయినప్పుడు, లేదా నచ్చని విషయాలు విన్నప్పుడు లేదా చూసినప్పుడు  పుట్టుకు వచ్చే గుణము కోపం. అయితే ఈ కోపం ఒకే విషయానికి  ప్రతి ఒక్కరిలో ఒకేలా ఉంటుందా? కోపం చూపించే స్థాయిలో  అసలు తేడాలు ఎందుకు ?

ఉదాహరణకు ఒక వ్యక్తీ ట్రాఫిక్ జామ్ లో ఇరుక్కుపోయాడు లేదా ఎవరో వ్యక్తీ తప్పుగా నడుపుతూ అతనికి దారి ఇవ్వలేదు. అంతే అతని కోపం నషాళానికి ఎక్కి పోతుంది. ఎదుటి వ్యక్తీ ని బండ బూతులు తిడుతూ లేదా ట్రాఫిక్ ను ఇంకా దేశాన్ని అడిపోసుకుంటూ తన అక్కసునంత వెళ్ళగక్కుతాడు. ఇదే పరిస్థితికి మరో అతను పెద్దగా స్పందించడు, లేదా మరి అంత తీవ్ర స్థాయిలో కోపం చూపడు. ఎందుకు?

ఆయా వ్యక్తుల తాలుకు మానసిక స్థితి, మరియు వారి స్వభావం ఇందులో పెద్ద పాత్ర పోషిస్తాయి. ఉదాహరణకు మొదటి వ్యక్తీ అప్పటికే పని చేసి అలసి పోయి ఇంటికి వెళ్తూ  ఉండాలి లేదా పనికి లేటుగా అయినా వెళ్తూ ఉండాలి. రెండవ వ్యక్తీ ఏదో పార్టి నుండి హాయిగా గడిపి లేదా ఏదో శుభవార్త విని  సంతోషంగా వస్తున్నాడు అనుకుందాం. అప్పుడు అతని కోపం మొదటి వ్యక్తీ అంత తీవ్ర స్థాయిలో ఉండదు. అంటే మన ప్రస్తుత  కోపం స్థాయిని నిర్ణయించేది మన  గడిచిన లేదా ఉన్నా  పరిస్థితులు !  అదే కాకుండా వ్యక్తుల స్వభావం సైతం ఆయా పరిస్థితులకు వారి వారి కోపం స్థాయిని నిర్ణయిస్తుంది. 

ఎవరయినా వ్యక్తీ అతి పోటి తత్వం ఉండి ఎదుటి వారు దారి ఇవ్వక పొతే నిప్పులు కక్కుతాడు.  ఎందుకంటే ఇతను రోడ్డు మీద ప్రతి ఒక్కరితో పోటి పడుతాడు, అందరికంటే ముందు వెళ్ళాలని తాపత్రయ పడుతాడు. ఉదా: త్రీ ఇడియట్స్ లో బొమ్మన్ ఇరానీ పాత్ర తీసుకోండి.  ఇంకో రకం ఏంటంటే తనను తానూ అతిగా ప్రేమిచుకునే వారు. వారి కోప కారణం ఒక్కటే  "తనకు దారి ఇవ్వడా ?"  అన్న గర్వం ఎదుటి వాడి మీద కోపంతో చిందులు తోక్కిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆయనను మించిన గొప్పోడు లేడు  అని అతని భావన.  కాని ఎదుటి వాడికి ఈయన ఎవడో కూడా తెలియదు. 

అలాగే కోపం స్థాయిని నిర్ణయించేది మరో విషయం కూడా ఉంది. అదే విషయాన్నీ అర్ధం చేసుకోవటం. ప్రతి ఒక్కరు ప్రతి విషయాన్నీ ఒకేలా అర్ధం చేసుకోరు. ఉదాహరణకు ఒక వ్యక్తిని సినిమా థియేటర్ దగ్గర ఎవరో వచ్చి "బ్లాక్ టికెట్స్ ఉన్నాయా?"  అని అడిగాడు. అంతే అతని కోపం బుసలు కక్కుతుంది. "ఎలా కనిపిస్తున్నాను నీకు? బ్లాక్ టికెట్స్ అమ్మే వాడిలాగా?"  అని  అడిగిన వాడి  దుంప తెంపేస్తాడు . మరో వ్యక్తీ మాత్రం "నేను కూడా సినిమా చూడటానికే వచ్చాను" అని సామాన్యంగా  సమాధానం చెప్పేస్తాడు లేదా మహా అయితే "నీ దగ్గర ఉంటె ఇవ్వు నేనే కోంటాను" అని చమత్కారం ఆడుతాడు. 

పై సంఘటనలో ఇద్దరు వ్యక్తుల అర్ధం చేసుకొనే శక్తి మీద వారి కోపం స్థాయి  నిర్ణయించ బడింది అని చెప్పవచ్చు.  మొదటి వ్యక్తీ అవమానంగా భావించాడు అందుకే కోపం ఎక్కువ స్థాయిలో చూపించాడు. రెండవ వ్యక్తీ "అతను సినిమా చూడాలన్నా ఆత్రంలో అడిగి ఉంటాడు" అని మరోలాగా దాన్ని అర్ధం చేసుకున్నాడు. అందుకే చిన్న చమత్కారం తో పరిస్థితిని తేలిక చేశాడు. 

ఇలా చెప్పుకుంటు  పొతే కోపానికి, దాని స్థాయికి ఎన్నో కారణాలు, ఉదాహరణలు. ఉదాహరించిన రెండు సంఘటనలలో మొదటి వ్యక్తులు కోపం స్థాయిని పెంచినంత మాత్రన వారికీ జరిగిన మేలు కాని, గౌరవం కాని ఏమి లేదు. వారికీ కలిగిన మానసిక ఒత్తిడి మరియు శారీరక భాధ తప్ప.  పరిస్థితులు మన కోపం వల్ల మారవు అని తెలిసినప్పుడు కోపం ప్రదర్శించటంలో అర్ధం లేదు. 

అయితే మరి కోపం చూపించటం మంచిది కాదా? కోపాన్ని అణుచుకోవాలా? నిజానికి కోపం అనేది ఆసిడ్ లాంటిది. దాన్ని దాచిన పాత్రను తినేస్తుంది. అందుకే కోపాన్ని ఎప్పటికప్పుడు భయటకు పంపాలి. మనసును తేలిక చేసుకోవాలి. భయటకు పంపటం అంటే అందరి మీద అరవటమే కానవసరం లేదు. ఒంటరిగా గడపటం,  కాసేపు  మౌనంగా ఉండి ఆత్మ పరిశీలన చేసుకోవటం కూడా కోపాన్ని తగ్గిస్తాయి. 

అరిస్టాటిల్ మహాశయుడు చెప్పిన ప్రకారం "కోపం అనేది ఎవరికయినా రావచ్చు,  అది తేలికయిన విషయం.  కాని సరయిన కారణానికి, సరయిన వ్యక్తీ మీద, సరయిన సమయం లో,  సరయిన మోతాదులో కోపం చూపించటం అందరికి సాధ్యం కాదు మరియు అంత తేలిక కాదు". దిన్ని బట్టి మనకు అర్ధం అయ్యే విషయం ఏమిటి? కోపం అనేది తప్పు కాదు. కాని దాని కారణం,  స్థాయి మరియు వ్యక్తులను నిర్ణయించి సరయిన రీతిలో, సమయం లో   మన కోపం ప్రదర్శించాలి. 

మరో మాటలో చెప్పాలంటే " శిల పైన శిల్పి వేసే దెబ్బ కానే కాదు కోపం, అప్పుడే వస్తుంది శిలకు ఓ రూపం". మన కోపం మేలు చేసేదిగా ఉండాలి కాని మనం అంటే భయం పుట్టేలా, లేదా అసహ్యం పుట్టేలా ఉండ కూడదు. 

(మీ భావాలు పంచుకో గోరుతాను)


13, జులై 2013, శనివారం

విజయం అంటే ?

విజయం ఎంతో ప్రియమయినది
చాల విలువయినది
దానికి అందరు మిత్రులే
దాని ముందు అందరు ఆశక్తులే
దాని పుట్టుక చర్చనియం
పొందితే ఆకర్ష నియం

విజయం శాంతికి పునాది
నూత నానికి నాంది
రేపటికి వారధి
భవిష్యత్తుకు  సారధి

నిశ్చయంతో పరిచయం
సాధనతో సహవాసం
కృషితోనే తన స్నేహం
ధైర్యానికి దాసోహం
అదే విజయ రహస్యం

కాలంతో ఖరిధు అవుతుంది
వృదా చేస్తే తన షరాబు చేస్తుంది
అపజయానికి నవాబు చేస్తుంది
గెలుపు లేని గరిబు చేస్తుంది

ఓటమితో మొదలవుతుంది
ఓర్పుతో రగులు కుంటుంది
నేర్పుతో చేరువవుతుంది
తెలివితో సొంత మవుతుంది
గర్వంతో అంతమవుతుంది

విజయం అంటే విశ్రాంతి కాదు
నీతోనే ఆగిపోదు
ఓటమి ఎప్పుడు నిద్ర పోదు
నీ సాధన సాగలేదో.......
విజయం తిరిగి రాదు

విజయం అంటే గెలవటం కాదు
విజయం అంటే పోరాడటం
విజయం అంటే సాధీంచటం కాదు
విజయం అంటే సాధన చేయటం
విజయం అంటే గర్వం కాదు
విజయం అంటే వినయం

5, జులై 2013, శుక్రవారం

భరించలేను నీ దూరం

నిన్ను చూడాలని మనసు ఎంత తపిస్తుందో
చెప్పేందుకు భాషలేదు
నేను చేసే ప్రేమ తపస్సు తప్ప
నీ పిలుపు వినాలని నా హృదయం ఎంతగా
నిశ్శబ్దం వహించిందో ఎలా తెలుపను
మౌనంగా ఉండి పోవటం తప్ప
జాలిలేని నిదుర నాపై కక్ష కట్టి
నా దరికి రాకుంది
కలలోనయిన నిన్ను చూపకుంది
నీ దూరం కల్లోలాలు రేపి
మధుర జ్ఞాపకాలు మరుగు చేసి
ఆ ఆనందం సైతం నాకు దూరం చేసింది
ప్రతిక్షణం భారం చేసింది
నీ స్పర్శకు దూరమయిన  తనువూకు
 వెన్నల సైతం సూదిల గుచ్చు కుంటోంది
ఇంకా వేడిని వేగగాలనా?
నీ తోడులేక అడుగయిన సాగగాలనా?
ప్రేమకు ఆకలి దాహం ఉండవు అంటారే ! కాని
నీ దూరం నాలో వాటిని పెంచింది
ఎంతకు తీరకుండా మార్చింది
నిన్ను చూడాలన్న తపనే
ఈ ఆకలి దప్పికలా?
తీరేది ఎప్పుడో ?
నీన్ను చేరేది ఎప్పుడో ?


19, మే 2013, ఆదివారం

తాతల గొప్పలు !!!

వేద భూమి అంటూ వెనకేసుకోవటం
గొప్ప దేశం అంటూ చెప్పెసుకోవటం
ఎప్పటి నుంచో విని విసిగి పోయాను
ఇంకెప్పుడో అబివృద్ది అని అలసి పోయాను

ఎప్పుడు విన్నా మనం ఎదుగుతున్నాం
కాని అంతకంతకు దిగజారు తున్నాం
అని ఒక్కడు చెప్పాడు
అసలు నిజాలు విప్పాడు

సున్నా మనదే అంట !
అంతకన్నా గొప్ప ఏంటంట?
శాంతికి మారు పేరంటా !
దానికి అర్ధం ఏంటంట?
నాగరికపు దేశం లో
నారికి రక్షణ లేదు
బలాత్కరించి చంపితే శిక్ష లేదు

అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్యం
అడుగడుగునా ఆన్యాయం
రైతుల బ్రతుకు దైన్యం
యువత భవిత శూన్యం
పుట్టగానే చెల్లించాలి మూల్యం

ఎటు చూసినా స్కాములు
ఎన్నికలకు స్కీములు
ఓటులకు నోటులు
హక్కులకు బీటలు
అర్ధం లేని చట్టాలు
పరపతికి చుట్టాలు

ప్రాంతల పేరిట ఉద్యమాలు
ఆ ముసుగులో సాగే దందాలు
అతిగా దెబ్బ తినే మనోభావాలు
కులానికి బానిస మనసులు
దేవుడే సిగ్గు పడే చేష్టలు
తన పేరిట చందాలు
బాబాలు చేసే వికృతాలు

ఇప్పుడయిన కళ్ళు తెరుద్దాం
తాతల గొప్పలు మానేద్దాం
మంచి పౌరులుగా మారుదాం
దేశాన్ని నిజంగా గొప్పది చేద్దాం
గర్వంగా దాన్ని చాటుదాం


10, మే 2013, శుక్రవారం

గ్రీన్ కార్డు (కవిత)

రాత్రి రెండు గంటలకు మీటింగులు
క్లైంట్  తో చాటింగులు
ప్రతి వెళ ఆఫీసు లోనే సిట్టింగులు
పెళ్ళాం, పిల్లలతో కోటింగులు
ఎప్పుడో కుదరని గెట్ టు గెదర్ లు

కష్టానికి పలితం
అన్ సైట్ ఆగమనం
డాలర్లలో జీతం
కోరేది రూపాయి పతనం

రెండు నెలలు బాగా మిగిలింది
ఫ్యామిలీ రాగానే తెలిసింది
ఖర్చు పెరిగి పోయింది
జీతం తరిగి  పోయింది
పొదుపు పొదుపుగానే సాగింది

మావాడు అమెరికా అంటూ గొప్పలు
"ఇల్లు కొన్నావా" అని చుట్టాల ప్రశ్నలు
ఎవరికీ తెలుసు ఇక్కడ నా తిప్పలు
విసాతో తోడుండే ముప్పులు

చెల్లి పెళ్ళి కి కట్నం డాలర్ ల పెరిగి
ఉన్నా కాస్త పొదుపు మంచుల కరిగి
భవిష్యత్తు పై ఆశా తరిగి
ఇండియా పై మనసు విరిగి
గ్రీన్ కార్డును మరిగి
అనుకున్నా,  "వెళ్ళ కూడదు తిరిగి"

అర్దరాత్రి ఫోన్ కూత
తెచ్చింది పిడుగులాంటి వార్త
ఆగింది నాన్న గుండె మోత
ఎలా తీరెను నా కడుపు కోత
చదువు కున్నా భగవత్ గీత
చెప్పేసా వెళ్ళలేని నిస్సహాయత
ఏడ్చా తలచుకుని నా  రాత

వీసా భయం నాలో కొడుకును చంపింది
గ్రీన్ కార్డ్ నా తండ్రి ప్రేమకు కొరివి పెట్టింది
రూపాయి విలువ నా విలువలను అమ్మేసింది
డాలర్ సాలరి నన్ను నాకే దూరం చేసింది
మా అమ్మను అక్కడ  భారం చేసింది
నాన్నపై బెంగతో,  తను కూడా కాలం చేసింది
వెళ్ళకుండా నా జీవితం మరో ఘోరం చేసింది

కాలం అలసిపోలేదు
నా పోరాటం ఆగిపోలేదు
సంపాదనకై ఆరాటం తీరిపోలేదు
ఎదుగుతున్న పిల్లలకు అదుపు లేదు
నా భార్యకు ఒకప్పటి  పొదుపు లేదు
ఇవన్ని చూసి నాకు కునుకు లేదు

సాదించింది సున్నా
ఏముంటుంది ఇంతకన్నా
ఎందులో నేను మిన్నా
గడ్డి మేసే పశువు కన్నా
ఎక్కడ నువ్వున్నా
నన్ను క్షమించు నాన్న


8, మే 2013, బుధవారం

రామ్ చరణ్ ప్రెస్ మీట్ !! (హాస్యం)



రామ్ చరణ్ దాడి చేసిన  సంఘటన తాలూకు వివరాలు తెలుసుకుందామని మీడియా అంత చిరంజీవి ఇంటికి వెళ్ళింది. అక్కడ మెగా హీరోలు వారి సినిమా డైలాగులతో  కామెంట్స్   చేస్తే  ఎలా ఉంటుంది? సరదాగా రాసింది, నవ్వు వస్తే నవ్వుకోండి రాక పొతే చెప్పిపొండి.

ముందుగా రామ్ చరణ్ తన గురించి చెపుతూ............

"మా అయ్యా కేంద్ర మంత్రి
ఇక్కడ నేనో కంత్రి
సమ సమాజం తన నినాదం
చావ గోట్టటమే నాకు ప్రదానం
సినిమాలో నేను హీరో
మర్యాదలో పెద్ద జీరో
నేను కథలో నాయకుడు
జీవితం లో ప్రతినాయకుడు
నేను చిరంజీవి కా బచ్చ
నాకుంది పెద్ద  పిచ్చ
సినిమాల్లో అచ్చ
రోడ్డు పై రచ్చ
ప్రజలంటే నాకు తుచ్చ
తెలుగు సినిమాకే నేను మచ్చ"

ఇదంతా విని మీడియా ప్రశ్నలు వెయ్య సాగింది.

మీడియా: ఎంటండి రామ్ చరణ్ గారు అలా కొట్టించారు? 

చరణ్: ఈ ఉరు నాదే,ఆ  రోడ్డు నాదే,  చిరుత.

మీడియా: చిరుతల ప్రవర్తించటానికి ఇది అడవి కాదండి, సమాజం.

చరణ్: ఏరియాను బట్టి మారటానికి ఇది క్లైమేట్ కాదు, కరేజ్. నేను ఇలాగె ఉంటా.

మీడియా:  ఎందుకండీ మీకు అంత ఆవేశం.

చరణ్: అద్మి కం,ఆవేశం జ్యాద. రచ్చ చూపిస్తా. 

మీడియా: రచ్చ అంటే?

చరణ్: నేను ఏదయినా ఒక్కసారే చెపుతా. రెండో సారి నరుకుతా.

మీడియా: మేము ఇక్కడ ఇరవై మందిమి ఉన్నాం. మాలో ఒక్కరిపై చెయ్యి వేసినా బాగుండదు. 

చరణ్: ఒక్కొక్కరు కాదు మీడియా, ఇరవై మంది ఒకేసారి రండి.  అందరిని ఇరగదిసి పంపుతా. 

మీడియా: మీ నాన్న ప్రభుత్వం  లో ఉన్నాడని పొగరా?

చరణ్: ప్రభుత్వం కోసం ప్రజలు ఉన్నారు కాని ప్రజల కోసం ప్రభుత్వం కాదు. ప్రజలను తన్నటం నా హక్కు దాన్ని మీడియాకు భయపడి వదులు కొను. 

మీడియా: చిరంజీవి గారు ! మీ అబ్బాయి తో క్షమాపణ చెప్పిస్తారా?

చిరు: తెలుగు భాషలో నాకు నచ్చని ఒకే ఒక పదం క్షమించు. పిల్లాడే కదా అని వాణ్ణి కెలికితే పీక కోస్తా. 

మీడియా: పవన్ గారు ! దిని మిద మీ అభిప్రాయం?

పవన్: తన్నిన వాడు సారీ చెప్పటం ఎంత తప్పో, తన్నించు కున్నవాడు సారీ చెప్పించు కోవటం కూడా అంతే తప్పు. 

మీడియా: అరవింద్ గారు ఇందులో మీ వాడి తప్పు లేదా?

అరవింద్: చిన్న పిల్లల్లో, టీనేజర్లలో చరణ్ కు  ఉన్నా క్రేజ్ కు అతను ఎం చేసినా తప్పులేదు. ఎందుకంటే పిల్లలు, టినేజర్ లు ఎం చేసినా పెద్ద తప్పు కాదు. ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడితే మా ఫాన్స్ చూస్తూ ఊరుకోరు. 

నాగబాబు: ఇలాంటి యెల్లో జర్నలిసం ఎంకరేజ్ చెయ్యకండి. పిల్లాడు చేసిన తప్పుని పెద్దది చెయ్యకండి. 

మీడియా: బన్నీ దిని మిద మీ కామెంట్ ఏంటి? 

బన్నీ: నేను  హైదరాబాద్ లో కొడితే డిల్లి వరకు వచ్చేది కవరింగ్. మా వాడు ఇంకా చిన్నోడు కాబట్టి ఇంతటితో ఆగాడు. 

మీడియా: బాబు ఫాన్స్ ఇలాంటి వారినా మీరు అభిమానించేది. 

ఫాన్స్: మా అన్నల మీద ఎవడయినా చెయ్యి వేస్తె నరికేస్తాం. వాళ్ళా కోసం రక్త దానం, కళ్ళ దానం, ఎన్ని దానాలు అయినా చేస్తాం. 

మీడియా: ఏంటి ! ప్రజలను కొట్టిన కూడానా?

ఫాన్స్: అసలు చరణ్ కారు దిగలేదు. తను ఒక్కరిని కూడా కొట్టలేదు. ఇంకేంటి సమస్య ! మెగాస్టార్ కాబోయే CM ! పవనిజం జిందాబాద్. !! మెగా పవర్ స్టార్ నెంబర్ 1 !!!

ఎప్పుడు సామాన్యుడు తిరగబడునో, ఎప్పుడు  ఈ దేశం బాగు పడెనో. 

2, మే 2013, గురువారం

పిల్లాడితో కుదరదు !

మూడేళ్ళ కొడుకును ప్లే  స్కూల్ లో దిగ బెట్టి వచ్చి  టీవీ చూస్తూ టిఫిన్ చేస్తోంది అఖిల. ఆఫీసుకు లేట్ అవుతుందంటూ తొందరగా రెడీ అవుతున్నాడు కిరణ్. తను పని చేసేది ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీ లో, కొడుకు పుట్టక ముందు అఖిల కూడా ఉద్యోగం చేసేది. కాని ఇప్పుడు ఇంటి పని కూడా మానేసి అమ్మను తోడూ తెచ్చుకుని ఇంటిలో కొడుకును చూసుకుంటూ ఉంటోంది.

తల్లి కూడా తనతోనే ఉంటుండటం తో అఖిల కు మంచి చేదోడు వాదోడు గా ఉంటోంది, అలాగే కిరణ్ కు కూడా మంచి సౌకర్యంగా ఉంటోంది అత్తగారు తమ తో ఉంటున్నందుకు. తన భార్య చేసే అడ్డమయిన వంటలు తప్పించుకుని మంచి రుచి గా తింటున్నాడు. 

ఎ మాటకు ఆ మాట చెప్పు కోవాలి, పాపం అఖిల అమ్మ గారికి చాల ఓపిక, అది కాకుండా ఎప్పుడు ఏదో  ఒకటి వండి పెట్టడం ఆవిడకు మహా సరదా. అందుకే మనసు ఎంత తినాలని ఉవ్విళురినా కాస్త కంట్రోల్ చేసుకుని, ఇంట్లోనే ఉన్నా థ్రెడ్ మిల్ మిద కుస్తీ పడుతూ ఇప్పటికి మంచి పర్సనాలిటీ మైటైన్ చేస్తున్నాడు కిరణ్ . కాని అఖిల అలా కాకుండా తల్లి ఏది పెడితే అది తిని బలంగా తయారయింది, కాస్తా మొహమాటం లేకుండా చెప్పాలంటే లావుగా తయారయింది. 

వెళ్తూ వెళ్తూ ఒకసారి తనను తేరిపార చూశాడు, మనసు కలుక్కు మంది "ఈ అందగాత్తేనేనా తను ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకున్నది? ఇంట్లో వాళ్ళను ఎదురించి మరి, ఏరి కోరి చేసుకున్నాడు" అని నిట్టూర్చి "వస్తాను బంగారం" అని రోజులాగే చెప్పి భయటకు నడిచాడు.

వెళ్తున్నా తనతో "బంగారు ప్రేసేంటేశాన్ ఇరగదియ్, ఈ దెబ్బతో నీకు ప్రమోషన్ వచ్చెయ్యాలి" అంది అఖిల  ఉషారుగా.

కిరణ్ ఒక జీవం లేని నవ్వు నవ్వి "నీ ఎంకరేజ్ మెంట్ ఉండలేగాని, చంపెయాను" అని నవ్వుతూ చెప్పి అపార్ట్ మెంట్ పార్కింగ్ దగ్గరికి వచ్చాడు. 

పార్కింగ్ లో ఎవరో తన బైక్ కు అడ్డంగా పెట్టారు కారు, వెంటనే వాచ్ మాన్ ను "ఏంటయ్యా ఇది ! మాకు ఉంది కారు ఎప్పుడయినా ఇలా పెట్టామా అడ్డంగా ఎవరికయినా? అసలేం చేస్తున్నావ్ నువ్వు పని పాట లేకుండా?" అన్నాడు కోపంగా.

దానికి వాచ్ మెన్ "ఇప్పుడే కదండి మీరు చెప్పింది! తియిస్తాను కాస్త ఆగండి. రోజు ఏదో కారణం తో నా మీద అరవటం, అసలు నువ్వేం చేస్తున్నావు అనటం. ఈ మాట నన్నే అడుగుతున్నారా లేక ఇంకేవరినయినా అడగాలనుకుని నన్ను అడుగుతున్నార ?" అన్నాడు చిరాకుగా.

కిరణ్ ఒక్కసారిగా ఉలికి పడి బింకంగా "మాటలొద్దు, ముందు కారు తియ్యించు" అన్నాడు. 

ఆఫీసు లో అడుగుపెట్టగానే ప్రాజెక్ట్ బ్యూటీ రజని ఎదురయింది. "ఎం ఫిగర్ రా నాయన ! ఇలియానా, అనుష్క ఇద్దరు కలిస్తే ఇది తయారవుతుంది" అనుకున్నాడు.

తనను చూడగానే "హాయ్ కిరణ్ ! గుడ్ న్యూస్ ఏంటో తెలుసా ? ఈ రోజు నుంచి నువ్వే నా టీం లీడ్. ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ చెప్పింది" అంది ఉషారుగా.

కిరణ్ కు నోట మాట రావటం లేదు, మనసు ఒక్కసారిగా ఎగిరి గంతేసింది. అయినా తమాయించుకుని "థట్స్ రియల్లీ గ్రేట్" అని చెప్పి తన డెస్క్ దగ్గరికి వెళ్ళి పోయాడు.

కిరణ్ కు చెప్పలేని ఆనందంగా ఉంది "ఇంత గొప్ప ఫిగర్ తన టీం లోకి వస్తుందని అనుకోలేదు. కాని ఎం లాభం తనకు పెళ్ళయిందని తెలిస్తే తన మొఖం కూడా చూడదు. అయినా తనకేం తక్కువ ముప్పయి దాటినా పాతికల కనిపిస్తాడు, టాలెంట్ ఉంది" ఇలా సాగిపోతున్నాయి తన ఆలోచనలు. 

కాస్సేపటికి ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ చాట్ లో తన రూం కు రమ్మని పిలిస్తే వెళ్ళాడు. తనతో పాటు పదేళ్ళ అమ్మాయి, ఓ మూడేళ్ళ అబ్బాయి ఉన్నారు తన కేబిన్ లో. రాగానే పిల్లలను కూతురు, కొడుకు గా పరిచయం చేసింది ఆమె. ప్రాజెక్ట్ విషయాలు ఏవో మాట్లాడుతోంది కాని తన దృష్టి అంత నాజుకుగా ఉన్నా ఆమె వంటి మీదే ఉంది.

"అసలు ఇద్దరు  పిల్లలు పుట్టాక కూడా ఎలా మైటైన్ చేస్తోంది ఆవిడా! ఇన్ని రోజులు తనకు ఇప్పుడిప్పుడే పెళ్ళయి ఉంటుంది  లేదా మహా అయితే రెండేళ్ళ వయసున్న పిల్లలు  ఉండి ఉంటారు  అనుకున్నాడు.

కాని ఇవిడ చుస్తే కాలేజీ అమ్మాయిని మరిపిస్తోంది" అనుకున్నాడు మనసులో.  అంతే కాకుండా  ప్రతి దానికి "నాకు  సిజేరియన్ అయింది, బరువు పనులు చెయ్యకూడదు" అని సాకులు చెప్పే తన భార్య మిద పికలదాక కోపం వచ్చింది. 

ఆఫీసు లో అందరు నాజుకుగా,  సుందరంగా కనపడసాగారు కిరణ్ కు తన భార్య తప్ప. ఎన్ని గొప్పలు పోయాడు పెళ్ళయిన కొత్తలో, తన భార్య చదువుకుంది, ఉద్యోగం చేస్తుంది, అందమయింది. ప్రతి వెధవ కుళ్ళు కోవాలి అని కోరుకునే వాడు. కాని ఇప్పుడు తానె కుమిలి పోతున్నాడు. సాయంత్రం వరకు ఆఫీసు నిండా ఉన్నా సమాంత , తమన్నా లను చూసి చూసి అలసి పోయాడు. ఇంటికి వెళ్లేసరికి అఖిల సోఫాలో కుర్చుని టీవీ చూస్తూ మిరప కాయ బజ్జీలు తింటోంది.

అప్పుడే అత్తగారు   మరో వాయ తెచ్చి తన ప్లేట్ లో ఉంచి "రా అయ్యా కాళ్ళు చేతులు కడుక్కో, నీకు పెడుతా బజ్జీలు" అంది.

అఖిల కారం కు నోరు ఉస్సు ఉస్సు అంటూ "సూపర్ కుదిరాయి బంగారు ఇవ్వాల" అంది నోరు ఊరిస్తూ.

"ఓహో అలాగ" అని మనసులో మాత్రం "తిను ఇకేం పని నీకు ! తినటం ఒళ్ళు పెంచటం" అనుకుని లోలోపల రుస రుసలాడుతూ బాత్రూం కు వెళ్ళి కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. 

కొద్ది సేపటికి తేరుకుని "ఈ రోజు ఎలాగయినా తనకు చెప్పాలి" అనుకుని తను కూడా సోఫా లో కూర్చున్నాడు. ఆ సమయంలో టీవీ లో సుమా యాంకరింగ్ చేసే ఏదో ప్రోగ్రాం వస్తోంది.

వెంటనే కిరణ్ "ఇంత వయసు వచ్చిన, పిల్లలు పుట్టిన  వీళ్ళు భలే మైంటైన్ చేస్తారు కాద !" అన్నాడు ఆశ్చర్యం నటిస్తూ.

అఖిల ఏమి పట్టించు కోలేదు. మళ్ళి తనే అన్నాడు "బంగారు నువ్వు కూడా సరదాగా జిమ్ కు వెళ్ళి కాస్త గ్లామర్ పెంచవచ్చు కదా" అన్నాడు చిలిపిగా.

"నేనా ! పిల్లాడితో ఎలా కుదురుతుంది" అంది కాస్త చిరు కోపంగా.

"ఏముందిరా ! వాణ్ణి స్కూల్ లో దింపి వచ్చి ఇంట్లోనే థ్రెడ్ మిల్ మీద  నడిస్తే సరి. అలాగే సాయంత్రం కూడా కాస్సేపు చెయ్యు. నేను చెయ్యట్లేదా? నువ్వు తలచుకుంటే ఎంత చెప్పు" అన్నాడు ప్రోత్సహిస్తూ.

అప్పుడు అఖిల అనుమానంగా మొఖం పెట్టి "ఇప్పుడు గ్లామర్ పెంచి నేను షూటింగ్ కు వెళ్ళాలా? లేక తమరికి నామోషిగా ఉందా? " అంది. 

కిరణ్ మనసు చివ్వుకుమంది. కోపంగా "అంటే షూటింగ్ ఉంటేనే బరువు తగ్గుతార? స్లిమ్ గా ఉంటె ఆరోగ్యం అన్నా విషయం తెల్సా నీకు. ముప్పయెళ్ళకె ముసలి వాళ్ళు కావాలా?" అన్నాడు.

వెంటనే అఖిల అమ్మ లోపలి నుంచి వచ్చి "ఏంటయ్యా బాబు! పిల్లకు సిజేరియన్ అయింది అప్పుడే అలా మాట్లాడుతావు" అంది భాదపడుతూ.

"అవ్వన్ని  ఆయనకు ఎందుకమ్మా! సోకులు చేసుకోవాలి అంతే తెలుసు" అంది నిష్టూరంగా.

కిరణ్ కు ఉక్రోషం ముంచుకొచ్చింది "ప్రపంచం లో ఈమెకు మాత్రమే అయింది సిజేరియన్. ఇంకా మేపండి, అడ్డమయిన గడ్డి" అంటూ భయటకు వెళ్ళి పోయాడు కోపంగా.

ఇంటికి వచ్చేసరికి అఖిల, అత్త గారు  బెడ్ రూం లో ఏడుస్తూ కూర్చున్నారు. కిరణ్ వెళ్ళి అఖిలను గంట సేపు బ్రతిమాలితే కాని లేవలేదు.

తిని పడుకున్న తర్వాత కిరణ్ "బంగారు ! బాబు పుట్టాక ముందు నువ్వు కూడా జాబ్ చేసే దానివి మనకు బాగా అదా అయ్యేది. కాని ఇప్పుడు నేను ఒక్కణ్నె సంపాదిస్తున్నాను, ఎంత చేస్తే బ్రతుకుతాం చెప్పు? నా మాట విని లేని పోనీ భయాలు మాని ఇంట్లోంచి భయటకు రా" అన్నాడు బ్రతిమాలుతూ.

వెంటనే అఖిల "ఎంత చెప్పినా మీ గొడవ మీదే కాని నా గోడు వినరా? పిల్లాడిని పట్టుకుని నేనుంటే జిమ్ కు వెళ్ళు, జాబ్ కు వెళ్ళు అంటూ ఇలా నన్ను టార్చర్ పెట్టడం అవసరమా మీకు" అంటూ మళ్ళి ఏడుపు అందుకుంది.

కిరణ్ మారు మాట్లాడకుండా అటు తిరిగి పడుకున్నాడు. అఖిల అలాగే ఏడుస్తూ ఎప్పుడు పడుకుందో తెలియదు.

మరునాడు ఆఫీసుకు వెళ్ళిన కిరణ్ కు రజని ఎదురయి "ఈ రోజు నా బర్త్ డే, లంచ్  ఇస్తున్నాను నువ్వు తప్పకుండా రావాలి" అంది కొంటెగా నవ్వుతు.

"మెనీ మెనీ హ్యాపీ రిటర్న్ అఫ్ ది డే" అని చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు.

తర్వాత లంచ్ టైం లో కిరణ్ దగ్గరికి వచ్చి "వెళ్దామా" అంది రజని.

పార్కింగ్ దగ్గరికి వెళ్లేసరికి ఎవరు లేరు తాము ఇద్దరు తప్ప అప్పుడు కిరణ్ అడిగాడు రజనిని "మిగత వారు ఏరి?" అని.

"ఎవరు రారు ! ఇది నీకె స్పెషల్ ట్రీట్" అంది  కవ్వింపుగా నవ్వుతూ.

కిరణ్ కు అంత కలల ఉంది, కాని చాల బాగుంది అనుకున్నాడు. ఆ రోజంతా రజని తన డెస్క్ దగ్గరే ఉంటూ ఎన్నో కబుర్లు చెప్పింది. ఎప్పుడు లేనిది ఆఫీసు నుంచి లేట్ గా వెళ్ళాడు ఇంటికి.

వెళ్లేసరికి అఖిల కొడుకుకు అన్నం తినిపిస్తోంది. అప్పుడు అత్తా గారు వచ్చి "చూడయ్య నీ కొడుకు నేను తినిపిస్తే తినడట! ఎన్ని రోజులుగా అలవాటు చేసుకుందామన్న అవ్వటం లేదు. అన్నింటికీ వాళ్ళ అమ్మే కావాలి" అంది నోరు నొక్కుకుంటూ.

దానికి అఖిల "ఎవరికీ అర్ధం అవుతాయి అమ్మా ఈ భాధలు, మాట్లాడితే అలా ఉండు, ఇలా ఉండు అని చెప్పటం తప్ప" అంది విసుగుకుంటు.

కొడుకును ముద్దాడి డ్రెస్ మార్చుకొని వచ్చి అన్నం తిని పడుకున్నాడు ఏమి మాట్లాడకుండా.

కిరణ్ కు తెలియకుండా రజనికి చాల దగ్గర అవుతున్నాడు. ఆమెను అప్పుడప్పుడు అక్కడక్కడ ముట్టు కున్న కూడా రజని ఏమి అడ్డు చెప్పటం లేదు. ఆమెకు కష్టం కలుగ కూడదని తన పని కూడా చేస్తూ, తనను హాస్టల్ దగ్గర దింపేసి రోజు ఇంటికి  లేట్ గా రావటం అలవాటు చేసుకున్నాడు కిరణ్.  అఖిల, కిరణ్ ఎప్పుడో అవసరం ఉంటె కాని మాట్లాడుకోవటం లేదు.

ఒక రోజు ఆఫీసు నుంచి తొందరగా వచ్చిన కిరణ్ మంచి డ్రెస్ వేసుకుని మళ్ళి భయటకు వెళ్ళటం చూసినా అఖిల "మళ్ళి ఎక్కడికి" అంది.

"కంపెనీ లో ఫ్యామిలీ పార్టీ ఉంది" అన్నాడు కిరణ్.

"ఫ్యామిలీ పార్టీ అంటే మేము కూడా రావచ్చు కదా !" అంది ఉత్సాహంగా.

"పిల్లాడితో నికేక్కడ కుదురుతుంది" అని వెటకారంగా చెప్పి భయటకు నడిచాడు.

అఖిల కళ్ళలో నీరు జల జల రాలి పోయింది.

కిరణ్, రజని విషయం తెలిసిన ప్రాజెక్ట్ మేనేజరు రజనిని వేరే టీం లీడ్ కిందికి మార్చింది. దాంతో రజని కిరణ్ తో మాట్లాడటమే ఆపేసింది.

దాంతో పిచ్చేకి పోయినా కిరణ్ "నీకోసం ఎంత చేశాను ! కనీసం మాట్లాడటం లేదు" అని నిలదిసాడు.

"ఉరికే చేశావ? ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు నీ వెనుక తిరిగాను, నన్ను ముట్టుకోనిచ్చాను, నీ బైక్ మిద తిరిగాను అందుకే చేశావ్. ఇప్పుడు నేను వేరే టీం అందుకే నీకు నాకు సంబందం లేదు" అంది నిర్లక్ష్యంగా.

కిరణ్ కు మతి పోయింది. ఏమి చెయ్యలేక తలదించుకుని తన డెస్క్ దగ్గరికి వచ్చేశాడు.

ఆ రోజు వీకెండ్ కావటం తో అఖిల భయటకు వెళ్ళలనుకుని కిరణ్ తో అంది "బంగారు ! ఐ మాక్స్ లో చోట భీమ్ సినిమా వచ్చింది. బాబు కు ఆ కార్టూన్ షో అంటే చాల ఇష్టం. మమల్ని సినిమా తిసుకేళ్తవా" అంది బ్రతిమాలుతూ.

రజని విషయం బెడిసి కొట్టటంతో విసిగి పోయి ఉన్నా కిరణ్ "పిల్లాడితో నికేక్కడ కుదురుతుంది. అయినా నాకు ఆఫీసు లో పనుంది" అని వెళ్ళి పోయాడు.

అప్పుడే అఖిల అమ్మ ప్లేట్ లో చికెన్ బిర్యానీ వేసుకుని తెచ్చింది. అఖిల కోపంగా "ఏంటమ్మా ! ఇదేమన్నా హోటల్ అనుకున్నావా ?ఇల్లనుకున్నావా?  ఎప్పుడు ఏదో ఒకటి వండి నన్ను మేపక పొతే. నీకేం తోచక పొతే పిల్లాడ్ని ఆడించు, వాణ్ణి దగ్గరుండి చూసుకో. ఇలా వంటలు చేసి నన్ను తిండి పోతును చెయ్యొద్దు" అంది.

అఖిల అమ్మ "నీకు వండి పెట్టడం నా తప్ప" అంది భాదపడుతూ.

"తప్పు కాదమ్మా ! కాని అవసరానికి మించి తినటం మంచిది కాదు అని చెపుతున్నా" అంది తనను ఓదారుస్తూ.

ఆఫీసు లో ఉన్నా కిరణ్ కు తన వారు, పరాయి వారు తెలిసి వచ్చింది. "తన భార్య లావుగా ఉంటె ఏంటి? ఈ రోజు కాక పొతే రేపు తగ్గిపోతుంది, కాని పోయినా కాలం తిరిగి రాదు" అనుకున్నాడు. 

సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చిన కిరణ్ కు అఖిల థ్రెడ్ మిల్ మిద చెమటలు కక్కుతూ పరుగుపెడుతూ కనిపించింది.

అది చూడగానే కిరణ్ కు ఎక్కడలేని సంతోషం, వెంటనే  అఖిల దగ్గరికి వెళ్ళి "సారి రా పొద్దున్న మూడ్ బాగా లేదు" అని చెప్పి లోపలికి  వెళ్ళి పోయాడు.

కాస్సేపటికి పక్కింటి ఆవిడా వచ్చింది తమ కొడుకు వయసే ఉన్నా వాళ్ళ  కొడుకుని  తీసుకుని. ఆవిడా, ఆమె భర్త ఇద్దరు జాబ్ చేస్తారు పిల్లాడిని ఎక్కడో డే కేర్ లో ఉంఛి.

"అసలు వీళ్ళ  అబ్బాయి  తిండి తింటాడో లేదో పాపం!  చాల బక్కగా, జీవం లేకుండా ఉన్నాడు" అనుకున్నాడు కిరణ్. 

టీవీ లో ఏవో అడ్వటైజ్ మెంట్ లు వస్తుంటే తమ కొడుకు A B C అని గుర్తుపడుతున్నాడు.  కాని వాళ్ళ అబ్బాయి మాత్రం ఏమి మాట్లాడకుండా దిక్కులు చూస్తున్నాడు.

"డబ్బులు తీసుకుని వీడికి ఎం చెపుతున్నారో ఏమో నండి" అంది ఆవిడా.

అఖిల "నేను దగ్గరుండి చెపుతున్నాను కాబట్టి వీడికి వచ్చండి" అంది కాస్త గర్వంగా.

ఆవిడా వెళ్ళి పోయిన తర్వాత కిరణ్, అఖిల దగ్గరికి వచ్చి తన చేతులు పట్టుకుని "థాంక్స్ వేరి మచ్. నువ్వు ఇంటి దగ్గరే ఉండి బాబును చూసుకో" అన్నాడు మనస్పూర్తిగా.

అందుకు అఖిల "మీరు ఒక్కరు ఎంత చేస్తే బ్రతుకుతాం. బాబు కు చెప్పటానికి నేను ఇంటి దగ్గర ఉండనవసరం లేదు. మళ్ళి నాలో పాత అఖిలను చూస్తారు" అంది విశ్వాసంగా.

కిరణ్ మనసు గాలిలో తేలియాడింది. ఇప్పుడు అఖిల తనకు ఇలియానా, సమాంత కన్న అందంగా   కనిపించ సాగింది. అఖిల కు కూడా చాల రోజుల తర్వాత ఎక్కడలేని కొత్త ఉత్సాహం, ఏదో సాదించాలని తపన మొదలయింది. ఇద్దరు ఒక్కసారిగా కొడుకుని ఎత్తుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నారు సంతోషంగా.

ఇలాంటి కిరణ్ లు, అఖిలలు మన మద్య చాల మంది ఉన్నారు. ఒక బిడ్డ పుట్టగానే జీవితం అంత అయిపొయింది అని రిలాక్స్ అయ్యే భార్యలు. భార్య ఇబ్బందులు, భాద్యతలు అర్ధం చేసుకోకుండా ఎప్పుడు ఆమె అందంగా ఉండాలనుకునే భర్తలు. దీనికి పరిష్కారం ఒకరి భాద్యతలు ఒకరు పంచుకోవటం, ఎదుటి వారి  ఇబ్బందులు, కోరికలు కనిపెట్టుకుని మసలు కోవటం.

(సమాప్తం)