10, నవంబర్ 2012, శనివారం

చేతబడి !!! - 1

(చేతబడి ఉందా లేదా అనే తర్కం చేసే ముందు ఒక్కటి గుర్తిదాం. వెలుగుకు వికృతి చీకటి, మంచికి  వికృతి చెడు ఉన్నట్లే, దైవ శక్తికి వికృతి దుష్ట శక్తి. ఆ దుష్ట శక్తులను వాడుకుని పనులు జరిగించుకోవటమే చేతబడి.)

అది ఒక దట్టమయిన అడవి, దాని చుట్టూ కొన్ని పల్లెలు. ఒక మద్య వయసు అడ మనిషి ఒక్కతే నడుచుకుంటూ వెళుతోంది. కారు, అడవి బాటలో పట్టక పోవటంతో, సిటి నుంచి పది కిలోమీటర్లు కారు మీద వచ్చిన తానూ అడవిలో ఒంటరిగా నడిచి వెళ్తోంది.

చేతిలో ఒక బ్యాగు అందులో ఆరు లక్షల వరకు డబ్బు. కొద్ది దూరం వెళ్ళిన తర్వాత దూరంగా ఒక్క గుడిసె కనిపించింది. అది చూడటంతోనే ఇంకా ఉత్సాహంగా అడుగులు వేయసాగింది.

ఎవరో స్నేహితులు చెప్పిన ఆనవాల ప్రకారం గుడ్డిగా వెళ్తున్న తనకు మాంత్రికుడు నాగులు ఉండే చోటు ఇంత  త్వరగా దొరుకుతుందని అనుకోలేదు. కొద్దిసేపటికి నాగులు ఉండే గుడిసెను చేరుకుంది.  రావటం అయితే వచ్చింది కాని లోపల మాత్రం చాల భయంగా ఉంది తనకు.

అ పరిసరాలన్నీ వింతయిన వస్తువులతో నిండి ఉన్నాయి. మద్యాహ్నం అయిన కూడా, దట్టంగా చెట్లు ఉండటంతో వెలుగు సరిగా రాక, సాయంత్రంల ఉంది అక్కడ. నెమ్మదిగా వెళ్ళి తలుపు కొట్టింది. 

రెండు నిమిషాల తర్వాత ఒక నలబై సంవత్సరాల వయసున్న నల్లని వ్యక్తీ భయటకు వచ్చాడు.  మాసిన గడ్డం, గుబురు మీసాలు, పొడవయిన జుట్టు, రూపాయి బిళ్ళంత పసుపు బొట్టు తో, మెడలో ఏవో తాయత్తులు వేలాడుతూ, చొక్కా లేకుండా, లుంగీ మాత్రమే కట్టుకుని చూడటానికే భయం పుట్టేలా ఉన్నాడు.

కాని ధైర్యం చేసి అడిగింది  "నాగులు గారిని కలవాలి" అని వణుకుతున్నా స్వరంతో.

గంబిరమయిన కంటంతో "నేనే నాగులు. నువ్వెవరు?" అడిగాడు ఆమెను తదేకంగా చూస్తూ.

"నా పేరు సరోజ. మాది పక్కనే ఉన్నా సిటి. మీతో కాస్త పనుండి వచ్చాను" అంది.

"సిటి వాళ్ళకు నాతొ ఎం పని. అడవిలో ఉంటూ పూజలు చేసుకునే వాణ్ణి" అన్నాడు నాగులు ఆశ్చర్యం నటిస్తూ.

అతను  అలా అనేసరికి తన విషయం ఎలా చెప్పాలో అంతు  పట్టటం లేదు సరోజకు. నీళ్ళు నములుతూ నిలబడి పోయింది.

"ఇంతవరకు వచ్చి చెప్పక పొతే ఎలా? నాకు చేతనయినా సహాయం చేస్తాను. ఫర్వాలేదు చెప్పు" అన్నాడు ఆదేశిస్తునట్లుగా. సరోజకు కాస్త ధైర్యం వచ్చింది.

"ఈ మద్య  మా అయన నాతొ సరిగా ఉండటం లేదు. చిటికి మాటికి కోప్పడుతున్నాడు. పిల్లలు లేరని నన్ను చులకనగా చూస్తున్నాడు. ఎందుకిలా అని అరాతిస్తే, దేన్నో తగులు కున్నాడు. అంతే కాకుండా నాకు విడాకులు ఇచ్చి, దాన్ని చేసుకోవాలని అనుకుంటున్నాడు. అదే జరిగితే నేను రోడ్డు మిద పడాలి. మిరే ఏదయినా చేసి వాళ్ళిద్దరు చచ్చిపోయే లాగ చూడాలి" అంది సరోజ కసిగా.

నాగులు చిన్నగా నవ్వి "అతను ఇంకెవరినో తగులు కున్నాడని నీకు అనుమానమా? లేక చూసావా?" అన్నాడు.

"ఇదిగోండి స్వామి, నేను నియమించిన మనిషి వాళ్ళిద్దరూ కలిసి ఉన్నప్పుడు తీసిన ఫోటో" అంటూ బ్యాగులోంచి తీసి చూపించింది.

అందులో ఒక నలబై యేళ్ళ  మగమనిషి, పాతికేళ్ళ అందమయిన యువతి ఉన్నారు. 

ఫోటో ను తీక్షణంగా చుసిన నాగులు "విడాకులు ఇస్తే నీకు భరణం వస్తుంది కద! చంపటం దేనికి?" అన్నాడు.

"కోట్ల ఆస్తి వస్తుంటే ముష్టి భరణం ఎవ్వడికి కావాలి స్వామి. వాడు నాకు దక్కకుండా సుఖ పడి పోవటానికి వీల్లేదు. విడాకులకు  ముందే చస్తే, వాడి ముసలి తల్లి, తండ్రిని ఎదో రకంగా మాయ చేసి, ఆస్తంతా నా సొంతం చేసుకుంటా" అంది లోలోపల సంబర పడి  పోతూ.

"అలాగే చేద్దాం. కాని పది లక్షల వరకు  ఖర్చు అవుతుంది. ఇంకో విషయం, ఇది ఎవరికయినా తెలిసిందో నువ్వు కూడా చస్తావ్" అన్నాడు బెదిరిస్తూ.

"ఆరు లక్షలు నాతోనే తెచ్చాను స్వామి, మిగతావి పని అవ్వగానే తీసుకొస్తా. ఈ విషయం మనకు తప్ప ఎవరికీ తెలియనివ్వను. అయినా నా గోతి నేను తవ్వుకుంటాన" అంటూ చిన్నగా వణుకుతున్న చేతులతో బ్యాగులోంచి డబ్బులు తీసిచ్చింది సరోజ.

"ఆ ఫోటో ఇచ్చి నువ్వు వెళ్ళ వచ్చు" అన్నాడు నాగులు నిర్లక్ష్యంగా.

సరోజ అనుమానంగా చూస్తూ "స్వామి !  చేతబడి చెయ్యాలంటే చేసే వాళ్ళ జుట్టు లేదా వారు తొక్కిన మట్టి అడుగుతారు. మీరు ఏమి అడుగలేదు" అంది.

నాగులు కోపంగా "నన్నే అనుమానిస్తున్నావా!" అంటూ కళ్ళెర్ర చేసాడు.

అంతే! సరోజ గుండెలు జారి పోయాయి, నాగులు కాళ్ళ మిద పడిపోయి  భయంతో వణికి పోతూ "క్షమించండి స్వామి! తెలియక అడిగాను. అనుమానంతో కాదు" అంది.

నాగులు ఆమె జుట్టు పట్టి పైకి లేపి చెవిలో రహస్యంగా చెప్పాడు "ఈ పోటోయే చాలు వాళ్ళు చావటానికి" అని.

అంతే  సరోజకు ఎక్కడ లేని ఉషారు వచ్చింది. తను ఫోటో తెచ్చింది మంచిదయింది, పని తొందరగా అవుతుంది. లేక పొతే వాళ్ళ జుట్టుకు, మట్టికి చాల కష్ట పడవలసి వచ్చేది అనుకుని తన తెలివికి మురిసి పోయింది. 

చుట్టూ ఉన్నా ప్రతి పల్లెలో తాను బెదిరించి గుప్పెట్లో పెట్టుకున్న మనుష్యులు ఉన్నారు నాగులుకు. ఎక్కడయినా ఎవరయినా చనిపోతే వచ్చి నాగులుకు చెపుతారు. గంట క్రితమే సీతారాం పల్లెలో ఎవరో చనిపోయారని తన మనిషి వచ్చి చెప్పాడు. కాస్త ఎంగిలి పడి, రాత్రి 11 గంటల ప్రాంతంలో బయలుదేరి 12 గంటల కన్న ముందే ఆ పల్లె చేరిపోవచ్చు అనుకున్నాడు. అనుకున్న విధంగానే భోంచేసి కాలి నడకన బయలు దేరాడు. ఉరి ముందు నుండి కాకుండా చివరనుండి వెళ్ళి శ్మశానం చేరుకున్నాడు.

కొన్ని గంటల క్రితమే శవాన్ని పూడ్చినట్లున్నారు, ఇంకా అగరొత్తుల వాసన వదలలేదు ఆ ప్రాంతం. వెంట తెచ్చుకున్నా చిన్న గునపంతో తవ్వ సాగాడు మట్టితో పూడ్చిన ఆ సమాధిని. కాస్సేపటికి శవాని భయటకు తీసి, ఎప్పటి లాగే సమాది పుడ్చేసాడు. ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా యధవిధిగా అద్దాడు చేతులతో. ఒకవేళ అనుమానం వచ్చిన ఎ నక్కో లేక కుక్కో అనుకుంటారు కాని ఇలాంటి అనుమానం మాత్రం రాదు అనుకున్నాడు నాగులు.

శవాన్ని భుజాన వేసుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు. ఆ రోజు శనివారం, అమావాస్య అందుకే చిమ్మ చీకటి కమ్ముకుంది. నాగులు ఎ మాత్రం తడబడకుండా వడి వడిగా అడుగులు వేస్తూ ముందుకు సాగుతున్నాడు. 

*****************************************

అది ఒక త్రి స్టార్ హోటల్ రూం. అ సిటి లోనే ఖరీదయిన హోటల్ లో నలబై ఏళ్ళ మగమనిషి, పాతికేళ్ళ యువతి కుర్చుని   ఉన్నారు. అతని చేతిలో విస్కీ గ్లాసు, ఆమె చేతిలో బీర్ టిన్. ఇద్దరు తమ డ్రింక్స్ తాగుతూ, మద్య మద్య లో ప్లేటు లో ఉన్నా చికెన్ ముక్కలు తింటున్నారు.

ఆ యువతి అతనితో అంటోంది గోముగ "ఏంటి రాజేష్ ! మీ ఆవిడకు విడాకులు ఎప్పుడు ఇస్తావ్? మనం ఒక్కటి అయ్యేది ఎప్పుడు".

"రేఖ డార్లింగ్ ! లాయర్ తో మాట్లాడం కద. అతను  టైం పడుతుంది అంటే నన్నేం చెయ్యమంటావ్" అన్నాడు విసుగుగా.

రేఖ కంగారు పడి పోయి "అయ్యగారికి అంత కోపమా? ఎదో నీ  సొంతం అయిపోవాలన్న తొందరలో అడిగాను  కాని, నాకు మాత్రం తెలియదు నీ ప్రేమ,  నేనంటే" అంది అతన్ని బుజ్జగిస్తూ.

"సొంతం చేసుకోవటానికి పెళ్ళే చేసుకోవాల? ఇలాంటి ఏకాంతం సరిపోదు" అంటూ ఆమె మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి పెదాలపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు రాజేష్.

"ఈ  కబుర్లతోనే నన్ను మాయచేసి బుట్టలో వేసావు" అంది రేఖ అతనికి ఇంకా దగ్గరగా జరుగుతూ. 

**********************************************

ఇంటికి చేరిన నాగులు శవాన్ని శుబ్రపరచి గుడిసె లోపలికి తెచ్చాడు. ఓ పొడవాటి కత్తితో శవం తల నరికేసాడు. బుస్సుమని రక్తం బయటకు వచ్చింది, దాన్ని ఒక గిన్నెలో పట్టాడు. పొయ్యి వెలిగించి ఓ పెద్ద పెనం పెట్టి దాని మీద శవం నుంచి నరికిన తల పెట్టాడు.

సరోజ ఇచ్చిన రాజేష్, రేఖల ఫోటోను గిన్నెలో పట్టిన రక్తం తో తడిపి కుంకుమ ,పసుపుతో చేసిన ముగ్గు మద్యలో పెట్టాడు. పెనం మిద ఉన్నా  తల కాలుతూ కమురు వాసన రాసాగింది. అయినా అదంతా తనకు ఇష్టమే అన్నట్లుగా ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ, మద్య మద్య లో రాజేష్, రేఖల ఫోటో మీద కుంకుమ చల్లుతున్నాడు.

ఆ దృశ్యం చూడటానికే భయంకరంగా ఉంది. అక్కడి వాతావరణం కుడా అలాగే తయారయ్యింది. చెట్లు భయపడి వణికి పోతున్నయేమో! హోరు మని గాలి వీస్తోంది. ఆ కమురు వాసనకు చెట్ల మిద నాలుగయిదు గబ్బిలాలు చేరాయి.

ఎక్కడో దూరంగా "హూ" అంటూ నక్క అరుస్తోంది. పిట్టలు తట్టుకోలేక కిచ కిచమంటూ ఒక్కటే గోల పెడుతున్నాయి. ఇవ్వేవి పట్టని  నాగులు మాత్రం తన పనిలో నిమగ్నమయ్యాడు. కొద్ది సేపటి తర్వాత పెనంలో ఉన్నా శవం తలకు నిప్పు రాజుకుంది. గిన్నెలో పట్టిన రక్తాన్ని కొద్ది కొద్ది గా పోస్తూ మంత్రాలూ చదువుతున్నాడు.

రక్తం అంత అయిపోయాక, రాజేష్, రేఖల ఫోటో వేసాడు ఆ మంటలో, తలతో పాటు కాలి పోయింది.  ఆ తర్వాత ఆ బూడిదను ఎత్తి గోధుమ పిండితో కలిపాడు. రక్తం పట్టిన గిన్నెలో నీళ్ళు పోసి చపాతీ పిండి మాదిరి పిసికి రెండు బొమ్మలు చేసాడు. ఒక్కటి రాజేష్ ది  రెండవది రేఖది. 

హోటల్లో  బెడ్ మీద  పక్క పక్కనే  పడుకున్నారు రాజేష్, రేఖ. నాగులు ఏవో మంత్రాలూ చదివి రెండు బొమ్మలను ఒక దానిపై ఒకటి పడుకోబెట్టాడు. అంతె! ఆద మరచి నిద్ర పోతున్న ఇద్దరు శృంగారంలోకి దిగిపోయారు.

నాగులు ఎలా పడుకో బెడితే అలాగే పడుకుంటున్నారు. ఎవరి బొమ్మ మిద ఉంచితే, వారు మిద, ఎవరి బొమ్మ చేయి నాగులు ఎలా కదిపితే, అలాగే చెస్తున్నారు యాంత్రికంగా. కాసేపు అలా  ఆడించిన తర్వాత ఒక పెద్ద సూది చేతిలోకి తీసుకున్నాడు నాగులు.

సూదితో రాజేష్ బొమ్మ తలలో పొడిచాడు. అంతే  రాజేష్ "అబ్బా" అంటూ తల పట్టుకున్నాడు.

రేఖ ఏమయింది అని అడిగేలోపే, ఆమె బొమ్మ కడుపులో పొడిచాడు సూదితో. "అమ్మా" అంటూ కడుపు పట్టుకుంది. ఈ రకంగా ఒక్కసారి కాలి పై, వీపుపై, మరోసారి చేతిపై పొడుస్తూనే ఉన్నాడు. వారు భాదతో మెలికలు తిరుగుతూనే ఉన్నారు. పొడిచి పొడిచి విసిగి పోయిన నాగులు రెండు బొమ్మల తలలు విరిచేశాడు. అంతే ! రాజేష్, రేఖ ఇద్దరు గిల గిల తన్నుకుని చనిపోయారు.

మరునాడు సరోజ ఏమి తెలియనట్లే హోటల్ కు వెళ్ళింది. అప్పటికే రాజేష్ అమ్మ నాన్న వచ్చి ఉన్నారు. ఎం జరిగిందో ఎవరికీ అంతు పట్టడం లేదు. ఒక్కగానొక్క కొడుకు హటాత్తుగా కారణం తెలియకుండా చనిపోవటం రాజేష్ తండ్రి జీర్ణించుకోలేక పోతున్నాడు. ఎవరికీ తెలియకుండా రాజేష్ ది, రేఖది జుట్టు తీసుకున్నాడు. 

*******************************************

కర్మ కాండలు అయిపోయిన వారం రోజులకు తనకు తెలిసిన మాంత్రికుడి దగ్గరకు వెళ్లి జరిగింది చెప్పాడు రాజేష్ తండ్రి.

ఆ ఇద్దరి జుట్టు తో అంజనం వేసిన మాంత్రికుడు "వారి పై చేతబడి జరిగింది" అని  చెప్పాడు.

ముందుగా అనుమానం సరోజ పైనే వచ్చింది. రాజేష్ తండ్రి  "అది కూడా అలాగే చావాలి. అంతకన్నా ముందు అది చేసింది  ఎవడో, దయచేసి చెప్పండి" అన్నాడు మంత్రికుడితో.

"ఈ చుట్టూ పక్కల ఇలాంటివి చేసే వాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు, నాగులు వాడి పేరు. డబ్బుకు కక్కుర్తి పడి మిడి మిడి జ్ఞానంతో విర్ర విగుతున్నాడు" అన్నాడు మాంత్రికుడు.

"వాడిని ఏమి చేయలేమా?" అన్నాడు రాజేష్ తండ్రి కోపంగా, కసిగా.

"చేయోచ్చు, మీ అబ్బాయి, అ అమ్మాయి జుట్టు తో.  ఎవడయితే శక్తిని పంపాడో తిరిగి వాడి మీదికి అదే శక్తిని పంపవచ్చు. చేతబడి వల్ల  చనిపోయిన వారి  అణువణువునా ఆ శక్తి ఆనవాలు ఉంటాయి కొద్ది కాలం పాటు. మీరు జుట్టు తీసుకోవటం మంచిది అయ్యింది" అన్నాడు మాంత్రికుడు మెచ్చుకోలుగా చూస్తూ. 

*******************************************

తనకు అడ్డు తొలగి పోయిందని సంతోషంగా సరోజ అడవిలోకి నాగులు దగ్గరికి బయలు దేరింది, మిగత డబ్బు ముట్ట చెప్పాలని. అక్కడ నాగులుకి ఎదో జరగ బోతోందని అనిపించ  సాగింది. పరిసరాలు పరికించి చూస్తూ అటు ఇటు తిరుగున్న తనకు దూరంగా సరోజ వస్తు కనిపించింది.

నాగులు ను సమీపించి "అనుకున్నంత పని చేసారు స్వామి. మీ ఋణం ఉంచుకోను. ఇదిగో మిగత నాలుగు లక్షలు" అంటూ డబ్బు ఇవ్వ బోయింది.

"తొందరేముంది  తీసుకుంటాను, కాసేపు కుర్చుని వెళ్దువుగాని, రా" అంటూ లోపలికి  దారి తీసాడు.

రానంటే ఎక్కడ కోప్పడుతాడో అని భయపడుతూనె లోపలికి అడుగు పెట్టింది. ఒక్కసారిగా గుడిసె కిటికీ తలుపు దబ్ మని తెరుచుకుంది. హోరు మని గాలి గుడిసెను చుట్టూ ముట్టింది. నాలుగుకు విషయం అర్ధం అయ్యింది, ఎవరో తన శక్తిని తన మీదికే పంపిస్తున్నారు. దాన్ని ఆపడం ఎలాగో తనకు తెలియదు.

అంతే ! పక్కనే ఉన్నా  తాడుతో సరోజను గుంజకు కట్టేశాడు. ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ సరోజను చూపించ సాగాడు. గాలి ఇంకా ఎక్కువయింది. అ గాలి తాకిడికి గుడిసె పై కప్పు కూడా ఎగిరి పోయేలా ఉంది. గుడిసె కూలి పోతుందనగా భయటకు పరుగెత్తాడు నాగులు. 

సరోజ మాత్రం కేకలు పెడ బొబ్బలు పెడుతూ బయటకు రాలేక అక్కడే ఉండి పోయింది. కాస్సేపటికి తన అరుపులు ఆగిపోయాయి. గుడిసె పేళ పెళ మంటూ కూలిపోయి నిప్పు అంటుకుంది. నాగులు ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ పరుగెడుతూనే ఉన్నాడు.

"నా గోతి నేను తీసుకుంటాన" అన్నా సరోజ నిజంగానే తన గోతిని తానే తవ్వుకుంది. దొరికే దానితో తృప్తి పడకుండా. 


(ఎవరికయినా చేతబడి కావాలంటే నాగులు బతికే ఉన్నాడు)

రెండవ భాగం కోసం ఇక్కడ నొక్కండి 


9, నవంబర్ 2012, శుక్రవారం

హీరో మహేష్

(నా పద సంపదను, కవి తనన్ని  పరిక్షించుకునే ప్రయత్నం మాత్రమే ఈ కవిత)




















సిని వినిలకాశంలో విరిసిన చంద్రుడు
తెలుగు హీరోలలో ఇంద్రుడు
మహేష్ నామ ధేయుడు

నటనకు నిల్లువేత్తు రూపం
తనను చుస్తే ప్రత్యర్తులకు తాపం
వారి అభిమానులకు పాపం
తట్టు కోలేని కోపం

అడ, మగ, ముసలి ముతక, పిల్ల జెల్ల తేడా లేదు
"అతడు" కనిపిస్తే ఆనందానికి హద్దే లేదు
అతని సినిమా చూడక పొతే నిదురే రాదు

TV  చానెల్స్ కు అతను వరం
అతని సినిమా లేని వారం
TRP  ఘోరాతి ఘోరం

అతనుంటే కంపెనీలకు ధన్యము
అతని తోనే వచ్చు మాన్యము
లేదంటే మిగులు శూన్యము

"బిజినెస్ మ్యాన్" గా కలెక్షన్స్ సాదిస్తాడు
"దూకుడు" గా రికార్డ్స్ లేపెస్తాడు
"పోకిరి" గా పోటీని నిలిపేస్తాడు
"ఒక్కడు" గా జైత్రయాత్ర సాగిస్తాడు

విజయం అతని మిత్రుడు
కృషి అతని ఆప్తుడు
తండ్రిని మించిన తనయుడు
కుటుంబనికి  వినయుడు
అభిమానులకు అజేయుడు

ఇంద్రుడు చంద్రుడు అని,
ఎంత పొగిడిన ఎక్కువ కాదు
నీ నటన ఎంత చుసిన మక్కువ పోదు
నిన్ను గూర్చి రాయ భాష సరిపోదు
నీపై అభిమానం మాత్రం చచ్చిన పోదు

8, నవంబర్ 2012, గురువారం

పక్క వాడి పెళ్ళాం !


సురేష్ కు పెళ్ళయి సంవత్సరం అవుతుంది, అయినా ఎలాంటి తృప్తి లేదు. వివాహ జీవితం తను అనుకున్నట్లు సాగడం లేదు. తను కోరుకున్న జీవిత భాగస్వామి వేరు తనకు లబించిన భార్య వేరు. పెళ్లి చూపులలో అందరిలాగే అమ్మాయిని చీరలో చూసి ఇష్టపడ్డాడు.

లహరి అనే పేరు చాల మోడ్రన్ గా ఉంది కదా ! తను కూడా మోడ్రన్ గా ఉంటుందని ఉహించాడు. కాని తను పక్తు బామ్మ లాంటి అమ్మాయి అని  అప్పుడు తెలుసు కోలేక పోయాడు.

తానేమో ఎప్పుడు కొత్త కొత్త స్టైల్సు పాలో అవుతుంటాడు. చూడటానికి ఆకర్షనియమయిన మొఖం తో ఎత్తుకు తగ్గ లావుతో అందంగానే ఉంటాడు. లహరి మాత్రం తక్కువ తినలేదు. అందమయిన ముఖం,  చామన చాయ రంగు అయిన చీర కట్టులో అచ్చం బొమ్మలాగే ఉంటుంది.

పెళ్ళి కి ముందు తన స్నేహితులు తనను ఒక్కో హిరోయిన్ తో పిలిచే వారు. కొందరు మీరా జాస్మిన్ అంటే కొందరు అనుష్క అనేవారు. కానీ తనకు మాత్రం ఇవ్వేవి పట్టేవి కాదు. అసలు అందంగా ఉండాలని, అలా  తయారవ్వాలని, ఇలా  కనిపించాలని తను ఎప్పుడు ప్రయత్నించేది కాదు.

మోడరన్ డ్రెస్ లంటే అసలు తనకు నచ్చావు, చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ ఎ రోజు మోడ్రన్  డ్రెస్సులు తేలేదు,  పంజాబీ డ్రెసులు  తప్ప.  కాని సురేష్ కు మాత్రం తన భార్య ఎప్పుడు కొత్త కొత్త ప్యాషన్స్ పాలో అవ్వాలని,  అందరిలో ఉషారుగా ఉండాలని కోరిక.

లహరి మాత్రం చాల అణుకువగా మెలగేది.  పదిమందిలో ఉన్నప్పుడు ఆచి తూచి మాట్లాడేది. పరాయి మగాళ్ళను అందరిని "అన్నయ్య, తమ్ముడు" అని వరసలు పెట్టి పిలిచేది. ఇవ్వన్ని  చూసి సురేష్ కు మండి  పోయేది. అచ్చం పల్లెటూరు బైతుల చేస్తుందని విసుగుకోనేవాడు.

నిజానికి సురేష్ పెరిగింది పల్లెటూరు, లహరి పెరిగింది సిటి లో. కాని సురేష్ సిటి కుర్రాడిలా, లహరి పల్లెటూరి అమ్మాయిల ప్రవర్తించేవారు.  చిన్నప్పటినుంచి సున్నిత మనస్కురాలు, భయస్తురాలు అయిన లహరికి ఎ పని చెయ్యాలన్న ఒక్కటికి పది సార్లు ఆలోచించటం అలవాటు. కాని సురేష్ ఆలా కాదు, ఏదయినా క్షణనలో  చేస్తాడు.

లహరిలో ఆ మనస్తత్వం కూడా నచ్చేది కాదు అతనికి.  ఎవరయినా ఏదయినా అంటే ఎదురుదాడి చేసి వాళ్ళ నోరు మూయించటం సురేష్ నైజం. కాని లహరి అలా  కాదు "పోనిలే పాపం నోరు జారి ఉంటారు" అనుకుని సర్దుకు పోయేది. అలా కాకుండా తన భార్య డైనమిక్ గా ఉండాలని కోరుకునే వాడు సురేష్.

సురేష్ సాప్ట్వేర్ ఇంజనీర్. లహరి Msc.  మాథ్స్ చేసింది. ఉద్యోగం చేస్తానంటే సురేష్ "ఏమి అవసరం లేదు. బయటకు వెళ్ళి నా పరువు ఇంకా తీయొద్దు" అంటూ ఇంట్లో కూర్చోబెట్టాడు.

లహరికి కంప్యూటర్స్ పెద్దగా  తెలిసేది కాదు. అదికూడా సురేష్ కు భాదగా ఉండేది. మాథ్స్ లో జీనియస్ అయిన లహరికి ఎందుకో కంప్యూటర్స్ మాత్రం అబ్బలేదు. అందరు పేస్ బుక్, ఆర్కుట్ అంటూ మాట్లాడుతుంటే, లహరి మాత్రం ఆవకాయ, అప్పడాలు అంటూ టాపిక్ మొదలు పెట్టేది.  ఇవన్ని  చూసి సురేష్ కు పిచ్చెక్కి పోయేది. అసలు పెళ్ళి  ఎందుకు చేసుకున్నానురా అంటూ తెగ భాదపడిపోయే వాడు.  అందుకే ఎప్పుడు తనతో ముభావంగా ఉండేవాడు.

సూటి పోటి   మాటలతో లహరిని భాద పెట్టె వాడు.  పెళ్ళయి సంవత్సరం అవుతున్నా ఆపీసు కొలీగ్స్ కు తన భార్యను పరిచయం చేయలేదు, అందరు నవ్వుకుంటారని. పెళ్ళి  పార్టి కూడా తను ఒక్కడే వెళ్ళి  ఇచ్చాడు తన భార్యకు ఒంట్లో బాగా లేదని.

సురేష్ ఆలా ఉంటున్నందుకు లహరి కూడా చాల భాద పడేది. తనలో ఏంటి లోపం అనుకుంటూ పరిశీలన చేసుకునేది. పెళ్ళి  కి ముందు తనను అందరు అందగత్తె అంటూంటే పట్టించుకునేది కాదు. కాని ఇప్పుడు తన భర్త ఒక్కసారి కూడా తనను మెచ్చుకోవటం లేదు.

సరుకులకు వెళ్ళి నప్పుడు రోడ్డు మిద ఏ  అమ్మాయిని చుసిన నోరు వెళబెట్టి  చూస్తాడు. వాళ్ళు తన అందం ముందు ఎందుకు పనికి రారు. కానీ ఆయనకు వాళ్ళెందుకు నచ్చుతున్నారు ! జీన్స్ ప్యాంటు, స్లివ్ లెస్ టాప్  వేసుకున్నందుకా? అంటూ మదన పడిపోయేది. సురేష్ ఇంటి లో తక్కువ ఆఫీసు లో ఎక్కువ ఉండటం మొదలు పెట్టాడు. వికేండ్స్ అయితే పార్టిలు, రాత్రి పన్నెండు దాటినా తర్వాత ఇంటి కి రావటం అలవాటు చేసున్నాడు.

తన తో మాట్లాడటమే తక్కువ చేసిన భర్తను ఏమి అనలేక మౌనంగా విటన్నింటికి  అలవాటు పడి  పోయింది లహరి. అమ్మ నాన్న భాద పడుతారని సురేష్ ఇంట్లో లేక పోయిన ఎదో పనిలో ఉన్నాడని అబద్దం ఆడేది. ఒక్కగానొక్క కూతురు జీవితం ఇలా అయిపోయిందని వాళ్ళు బ్రతుకలేరని భాదనంత తనలోనే దిగమింగుకునేది.

యీల  సాగుతుండగా, ఓ శనివారం రోజు ఎదో పని మిద సురేష్ ఇంటి వైపు వచ్చిన అతని కొలీగ్స్ అతన్ని సర్ ప్రైజ్ చేయటానికి ఇంటి కి వెళ్లలనుకున్నారు.

వెంటనే ఒక్కతను పోన్ చేసి "సురేష్, ఎక్కడున్నావ్" అన్నాడు.

"రైతు బజార్లో బండి పెట్టుకుని వ్యాపారం చేస్తున్న. లేకపోతె వీకెండ్ ఎక్కడుంటాను రా? ఇంట్లో నే తగలడ్డ" అన్నాడు సురేష్ తన సహజ దోరణిలో.

అది అలవాటయిన కొలీగ్ "అయితే ని అపార్టుమెంటు నంబరు చెప్పు" అన్నాడు.

"మంజీర అపార్టుమెంట్, ప్లాట్ నంబరు 325. అయిన ఎందుకురా?" అంటూ ఆశ్చర్య పోయాడు సురేష్.

కొలీగ్ ఏమి మాట్లాడ కుండ పెట్టేసాడు. సురేష్ కు జరగబోయే ప్రమాదం తెలిసి పోయింది. ఇన్నాళ్ళు కాపాడుకుంటూ వస్తున్నా తన పరువు గంగలో కలిసి పోతుంది.

"ఏయ్ ! ఇటురా" అంటూ లహరిని కేకేసాడు.

"మా ప్రెండ్స్ వస్తున్నారు గాని, కాస్త అ  జిడ్డు మొహాన్ని రుద్ది ఏదయినా మంచి డ్రెస్ వేసుకో" అన్నాడు చిరాకుగా.

లహరి మనసు భాదపడలేదు, ఇదివరకయితే చివ్వుకుమనేది. కాని ఇలాంటివి అలవాటయి పోయాయి. ఎదో రకంగా అయన మాట్లాడితే చాలు అన్న స్థితికి వచ్చేసింది. అయిదు నిమిషాల్లో డోర్  బెల్ మోగితే వెళ్ళి  తలుపు తీసాడు.

నలుగురు  కొలీగ్స్ "హల్లో  సురేష్ ! ఏంటి ఎంచేస్తున్నావ్. నిన్ను డిస్టబ్ చెయ్యటానికి వచ్చాం" అంటూ తలో మాట మాట్లాడుతున్నారు.

కాస్సేపటికి లహరి అందరికి కాఫీలు తీసుకొచ్చింది. చీర కట్టులో అచ్చం అజంతా శిల్పం లా ఉంది. సురేష్ కు మాత్రం పల్లెటూరు బైతుల కనిపించసాగింది. సిగ్గు తో తన కొలీగ్స్ వైపు చూశాడు, వాళ్ళు ఏమనుకుంటున్నారో అని. అందరు నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టారు. ఒక రకమయిన ఆశ్చర్యం, ఆరాధన భావం కనిపిస్తుంది వాళ్ళ కళ్ళలో. అందరు అప్రయత్నంగా  నమస్కారం పెట్టారు లహరికి. సురేష్ కు చాల వింతగా ఉంది ఇదంతా.

కాఫీలు ఇచ్చి అక్కడనుంచి వంటింట్లోకి వెళ్ళి  పోయింది లహరి. సురేష్ అతని కొలీగ్స్ ఏవో మాట్లాడు కుంటున్నారు. చూస్తూ చూస్తుండగానే గంట గడిచి పోయింది.

"ఒకే సురేష్ మేము వస్తాం" అంటూ బయలు దేరారు.

లహరి కంగారుగా బయటకు వచ్చింది వంటింట్లోంచి. "అన్నయ్య బొంచేసి వెళ్ళండి, మద్యాహ్నం అవుతుంది కదా" అంది.

"నికేందుకమ్మ శ్రమ. ఏదయినా మేస్ లో చేసి వెళ్తాం" అన్నాడు వాళ్ళలో ఒక్కతను.

"మొదటి సారి ఇంటి కి వచ్చారు. భోంచేయకుండా వెళ్తార? రండి ముందు" అంటూ వాష్ బేసిన్ చూపించింది.

వాళ్ళకు ఆకలిగానే ఉంది, అందుకే తినటానికి సిద్ద పడి  పోయారు. సురేష్ కు మాత్రం ఇబ్బంది గా ఉంది. పప్పు చారు, బంగాళా దుంప వేపుడు చేసింది లహరి.  ఇంకా అప్పడాలు, పెరుగు పచ్చడి చూడగానే నోరు ఉరి పోయిందివాళ్ళకు. ఒక్కొకటి కొసరి కొసరి వడ్డించింది అందరికి. తృప్తి గా తిని సురేష్, లహరికి  థాంక్స్ మిద థాంక్స్ చెప్పి సెలవు తీసుకుని వెళ్ళి పోయారు.

వాళ్లటు వెళ్ళ గానే సురేష్ లహరి మిద పడ్డాడు. "ఎంటే? నేను డ్రెస్ వేసుకోమ్మంటే చీర కట్టుకున్నావ్ అందరి ముందు పల్లెటూరి దానిలాగా" అన్నాడు కోపంగా.

"చీర అయితే కంపార్ట్ గా ఉంటుంది. అదే డ్రస్ అయితే మళ్ళి  చున్ని వేసుకోవాలి" అంది భయపడుతూ.

"చాల్లే నోర్ముయ్. వేదవ కారణాలు నువ్వు" అంటూ కసురు కున్నాడు.

లహరి ఏడ్చుకుంటూ బెడ్ రూం లోకి వెళ్ళి పోయింది.

మరునాడు సోమవారం ఆఫీసు కెళ్ళిన సురేష్ కు కాఫీ మెచిన్ రూం  లో కొలీగ్స్  తన గురించి ఎదో మాట్లాడు కుంటునారు అని అర్ధం అయింది. భయటే ఉండి వినసాగాడు.

"ఇన్ని రోజులు సురేష్ తన భార్యను చూపించక పొతే ఎదో అనుకున్నాను. ఇంత  అందమయిన భార్య ఉందని అనుకోలేదు. రంగు కాస్త తక్కువయినా అచ్చం బాపు బొమ్మర బాబు" అన్నాడు మెదటి కొలీగ్.

 "నాకు ఉంది పెళ్ళాం, ఎప్పుడు పొట్టి డ్రెస్ లు వేద్దామ, ఎప్పుడు ఎక్సపోజింగ్ చేద్దామ అని చూస్తుంటుంది. చీర కట్టుకుని పద్దతిగా ఏనాడూ లేదు" అన్నాడు రెండో కొలీగ్.

"అసలు ఆ అమ్మాయి ఎంత పాస్టు  రా ! గంటలో నలుగురికి రెండు కూరలతో వంట చేసేసింది. నా పెళ్ళాం నన్నే వండ  మంటుంది, కట్నం తెచ్చానన్న పొగరు తో" అన్నాడు మూడవ కొలీగ్.

ఇవన్ని వింటున్న సురేష్ కు మతి పోతోంది. వాళ్ళు చెప్పుతున్న ఒక్కో మాట తన మనసును బాణం ల గుచ్చుకొంటుంది.

"అసలు అలాంటి భార్యను వదిలి వీడు ఆఫీసులో ఇంతసేపు ఎలా ఉంటున్నాడో. మళ్ళి  వీకెండ్ పార్టిలు టంచనుగా వస్తాడు, మనమయిన ఎప్పుడయినా తప్పుతాం. నేనయితే ఇల్లు కదిలి బయటకు రాను రా అలాంటి భార్య ఉంటె" అన్నాడు నాలుగవ అతను.

సురేష్ కు తన తప్పులు ఒక్కొకటిగా గుర్తుకొస్తున్నాయి. నిజంగానే తను వజ్రన్ని  రాయి అని భ్రమ పడ్డాడు. లహరి పట్ల తన ప్రవర్తన గుర్తుకొచ్చి దుఖం పొంగుకొచ్చింది. గొంతును ఎవరో బలంగా నొక్కుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. ఒక్కసారిగా బోరుమని ఏడ్చేయాలనంత భాద. ఇంకా ఉండలేక పోయాడు ఆఫీసులో. వెంటనే ఇంటికి బయలు దేరాడు.

ఇంటి కి వెళ్ళి  తలుపు కొట్టిన సురేష్ కు జీన్స్ ప్యాంట్, స్లివ్ లెస్ టాప్  వేసుకున్న లహరి తలుపు తీసింది.

"ఎలా ఉందండి ?" అంటూ చూపించింది సంబరంగా ముందుకు వెనుకకు తిరిగి.

సురేష్ కు ఒక్కసారిగా దుఖం పొంగుకొచ్చింది.

లహరిని హత్తుకుని "నన్ను క్షమించరా బంగారం. నువ్వు నీలాగె ఉండు. పావురం లాంటి నిన్ను కాకిలా మార్చలనుకున్నాను. తప్పు నాదే" అంటూ ఏడుస్తున్న సురేష్ ను గుండెలకు హత్తుకుంది లహరి తృప్తిగా.

హనుమంతుడి కి తన బలం ఎదుటివాడు గుర్తుచేసే వరకు తెలియనట్లే , ప్రతి వాడికి తన భార్య  అందం, ప్రత్యేకత కనిపించదు, ఎ స్నేహితుడో కుళ్ళుకునే  దాక. సురేష్ కొలీగ్స్ భార్యలు కూడా ఎదో ప్రత్యేకత కలవారే కానీ వారికి అది కనిపించటం లేదు. ఆ మాటకొస్తే ప్రతి మనిషి లో ఓ ప్రత్యేకత ఉంటుంది, మనం దాన్ని గుర్తించి  వారిని మనసార ఇష్ట పడటం లోనే ఉంది తృప్తి.


(సమాప్తం)

6, నవంబర్ 2012, మంగళవారం

లిప్ట్ లో దయ్యాలు

(ప్రతి ఒక్కరం ఎదో ఒక సమయం లో ఒంటరిగా ఉండవలసి వస్తుంది. అప్పుడు మనతో ఎవరు లేరు అనుకుంటాం. కాని మనకు తెలియని విషయం ఏంటంటే ! మనల్ని వేరే వాళ్ళు ఎప్పుడు చూస్తుంటారు.  కానీ మనకు వారు కనిపించరు. అప్పుడప్పుడు మనల్ని ఇబ్బంది పెడుతారు,  కొన్ని సార్లు ఇబ్బంది ఎక్కువయి మనం కూడా వారిలో కలిసి పోతాం. అలాంటి ఒక యదార్ద  సంఘటన కు కథ రూపం.)

సమయం రాత్రి 9 గంటలు, లక్ష్మి ఒక్కతే  ఉంది అపిసులో. తను ఒక మధ్యతరగతి సాప్ట్వేర్ కంపెనీలో HR  మేనేజర్ గా పని చేస్తోంది. రేపు కంపెని IT  పేమెంట్ చేయటానికి ఆఖరి రోజు కావటంతో HR డిపార్ట్ మెంటుకి సంబందించిన స్టేట్మెంట్ తయారు  చేస్తోంది. నిన్నటి దాక కసిన్ పెళ్ళి కావటంతో లివ్ లో ఉంది.  ఈ రోజు రావటం తోనే ఈ పని అంటగట్టాడు MD. ఇంత  లేటు గా పని చేయటం తనకు ఇదే మొదటి సారి.

ఆ మూడు అంతస్తుల  బిల్డింగ్ లో లక్ష్మి ఆపిసు ఉండెది మూడవ అంతస్తులో. రెండవ అంతస్తులో ఎదో యాడ్  ఏజెన్సీ, ఒకటవ అంతస్తులో ఎదో మార్కెటింగ్ ఏజెన్సీ  ఇంకా కింది అంతస్తులో ఆంద్ర బ్యాంక్ ఉన్నాయి. ఇంకా పార్కింగ్ అంత  సెల్లార్ లో చేసుకుంటారు.  అందరు 6 గంటలకే వెళ్ళి పోతారు, తను కూడా అలాగే వెళ్ళి పోయేది కానీ ఈ రోజు తప్పలేదు. అసలే రేపు  శనివారం కావటంతో ఒక్కరు కూడా లేరు, సాయత్రం అయిదు గంటలకే అందరు వెళ్ళి పోయారు. చిన్న కంపెని కావటం తో పెద్ద సెక్యూరిటీ కూడా ఉండదు, ఇద్దరంటే ఇద్దరు గార్డ్స్ ఉంటారు. 

అలా పనిచేసుకుంటూ ఉండేసరికి సమయమే తెలియలేదు తనకు. ఇప్పటికే ఇంటి నుంచి మూడు సార్లు ఫోన్ వచ్చింది. ఇంకోసారి వచ్చిందంటే నాన్న, తమ్ముణ్ణి  తీసుకుని వచ్చేస్తాడు అపిసుకి. తోమ్మిదిన్నరకల్ల బయలు దేరుతానని చెప్పింది ఇంట్లో వాళ్ళతో.

అక్కడనుండి తమ  ఇల్లు 5 కిలో మీటర్ల దూరమే కావటం కూడా తనకు కాస్త దైర్యం గా  ఉంది.  అనుకున్నట్లు గానే తొమ్మిదిన్నర కల్ల స్టేట్మెంట్ రెడి అయిపొయింది. కంప్యూటర్ ఆప్ చేసి బయటకు వచ్చేసరికి సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ లేరు. వాళ్ళు లిప్ట్ ముందు, ఎంట్రన్స్ దగ్గర టేబులు, కుర్చీలు వేసుకుని కూర్చుంటారు,  వేరే స్థలం కూడా ఉండదు అక్కడ.  మరి ఎటు వెళ్ళి  ఉంటారు అని అలోచించి, అయినా ఇప్పుడు వాళ్ళు ఎటు తగలడితే నాకేంటి ! అసలే ఆలస్యం అవుతోంది అనుకుని లిప్ట్ దగ్గరికి వెళ్ళి కిందికి వెళ్ళటానికి బటన్ నొక్కింది. 

లిప్ట్ డోర్ తెరుచుకోగానే అందులోంచి దిగారు ఇద్దరు గార్డులు. అందంగా ఉండే తనను ఇద్దరు కొరుక్కుని తిన్నట్లు చూడటం తను చాల సార్లు గమనించింది.

అయినా సరే దైర్యంగా కోపం నటిస్తూ "ఏంటి ! ఎక్కడికి వెళ్ళారు,  సెక్యూరిటీ ఉండకుండా?" అంది లక్ష్మి.

"ఏంటి మేడం ! ఇంత కష్టపడుతున్నారు, ఈ వయసులో. మీరు అనుకుంటే  ఎంత ఎంజాయ్ చెయ్యొచ్చు" అన్నాడు మొదటి వాడు కసిగా తనను చూస్తూ.

"సినిమాల్లో ఇంట్రెస్టు ఉందా మేడం మీకు! మా బావ ప్రోడ్యుసర్, నేనిపిస్తా హిరోయిన్ గా" అన్నాడు రెండో వాడు నాలుకతో పెదాలు తడుపుకుంటూ.

ఇంకా ఇక్కడ ఉండటం అంత మంచిది కాదని అర్ధం అయిపొయింది లక్ష్మి కి. ఏదయినా ఉంటె రేపు చూసుకోవచ్చు వీళ్ళ  సంగతి, ముందుగా వీళ్ళ నుంచి  బయట పడాలి అనుకుని, వాళ్ళ  మాటలకూ నవ్వి నవ్వనట్లుగా నవ్వి "గుడ్ నైట్" అని చెప్పి వెనుకకు తిరిగి చూడకుండా లిప్ట్ ఎక్కేసింది. 

C బటన్ నోక్కటంతో కిందికి వెళ్తున్న లిప్ట్ రెండో ప్లోర్ కి వెళ్ళగానే ఆగి పోయినట్లు అనిపించింది. ఏమయి ఉంటుందా అని చూస్తుండగానే లిప్ట్ లో లైట్లు అన్ని ఆరిపోయి ఎమర్జెన్సి లైట్ వెలిగింది,  ఎక్కడో గుడ్డి దీపంలా.

లక్ష్మి గుండె ఆగినంత పని అయింది. భగవంతుడా ! ఎప్పుడేం చేయాలి. అసలు బిల్డింగ్ మెంటేనేన్స్ వాళ్ళు ఉన్నారో లేక ఎక్కడయినా తాగి పడి  పోయారో అనుకుంటూ భయపడి పోసాగింది. ప్రయత్నించి చూద్దాం  అనుకుని లిప్ట్  ఎమర్జెన్సి బటన్ నొక్కింది. ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది, కానీ ఎవరు ఎత్తటం లేదు.  దేవుడా...... ఎవరయినా ఎత్తేలాగ  చూడు తండ్రి అనుకుని ఆత్రంగా చూడ సాగింది.

కొద్ది సేపటికి ఎవరో "హల్లో" అన్నారు విచిత్రమయిన గొంతుతో.

"నేను లిప్ట్ లో ఇరుక్కు పోయాను ! దయచేసి ఎవరయినా వచ్చి నన్ను బయటకు తియ్యండి" అంది లక్ష్మి బ్రతిమాలుతూ కంగారుగా.

అవతలి వ్యక్తీ బిగ్గరగా నవ్వి "ముగ్గురు వస్తారు ! నీ  దగ్గరికి" అని ఫోన్ పెట్టేసాడు. 

లక్ష్మి కి అతని వాలకం వింతగా అనిపించింది. తానూ లిప్ట్ లో ఇరుక్కు పోయాను అంటే నవ్వుతున్నాడు! గొంతు ఏంటో ఒక రకంగా ఉంది. పైగా ముగ్గురు వస్తారు అంటున్నాడు, అసలు ముగ్గురెందుకు. కొంపదీసి ఇది ఆ సెక్యూరిటీ గార్డుల పని కాదు కదా అనుకుంది భయపడుతూ.

ఒక్కసారిగా లిప్ట్ ను తేరిపార చూసింది. గుడ్డిగా వెలుగుతున్న ఎమర్జెన్సి లైటు, పైన వేలాడుతూ గాల్లో ఉన్నా లిప్టు, అందులో తనొక్కతే ! గుండెల్లో దడ  మొదలయింది. నుదురంతా  చెమట తో తడిసి పోయింది. ఇలాంటి పరిస్తితి వస్తుందనుకుంటే తమ్ముణ్ణి  రమ్మనేది.

అసలు వాళ్ళకు చెపితే ఎదో ఒకటి చేస్తారు అనుకుని సెల్ ఫోన్ తీసింది ఇంటికి  ఫోన్ చేద్దామని. కాని ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్య పోయింది! కారణం, ఎన్నడు లేనిది ఫోన్ లో సిగ్నల్ దొరకటం లేదు. ఒక్క పాయింట్ కూడా చూపించటం లేదు,  ఎప్పుడు ఒక్క పాయింటు కూడా తగ్గేది కాదు. లక్ష్మి లో భయం ఇంకా పెరిగి పోయింది. 

కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఎవరో తన వెనుక నిలబడ్డారని అనిపించింది లక్ష్మి కి.  ఒక్కసారిగా వెనుకకు తిరిగింది, కాని ఎవరు లేరు ! ఇదంతా తన భ్రమ అనుకుంది. కాని లిప్ట్ లో ఎవరో ఉన్నారని తనకు బలంగా అనిపిస్తోంది. భయం భయం గా ఆ మూలకు  ఈ మూలకు చూడసాగింది.

ఒక్కసారిగా రెండు చేతులు తనను వెనుక నుండి పట్టుకుని గొంతు పిసక సాగాయి.  లక్ష్మి హడలి పోయింది. విడిపించు కోవాలని ప్రయత్నించింది, కానీ లాభం లేక పోయింది. ఆ చేతులు చాల బలంగా తన గొంతు పిసుకుతున్నాయి. తనకు ఉపిరి ఆడటం లేదు, కళ్ళు బైర్లు కమ్ముకుంటున్నాయి. కాసేపు పెనుగులాట తర్వాత,  ఒక్కసారిగా వదలి పోయాయి ఆ చేతులు.

లక్ష్మి కి జరిగింది నిజమా ! లేక తన భ్రమ అంతు పట్టడం లేదు. ఒళ్ళంతా భయం తో వణకి పోసాగింది, అసలు నిలబడలేక అలాగే ఓ మూల కూలబడి పోయింది. ఇంత  చిన్న లిప్ట్ లో ఎక్కడికి వెళ్ళ టానికి లేదు, ఎం చేయాలో అర్ధం కావటం లేదు.

 "ప్లీజ్ హెల్ప్ మి" అంటూ అరిచింది బిగ్గరగా ఏడుస్తూ. కానీ ఎవరు  వస్తున్నా దాఖలు లేదు.  

తనకు తెలిసిన దేవుని స్తోత్రాలు పాడు కోవాలని గుర్తు చేసుకుంటోంది. కాని ఒక్కటి గుర్తు రావటం లేదు ఆ భయం లో.

అతి కష్టం మీదా  "శ్రీ ఆంజనేయం ! ప్రసనంజానేయం" మాత్రం గుర్తు కొచ్చింది. ఓ మూల  నక్కి అది జపిస్తూ కూర్చుంది వణికి పోతూ. అంతలో లిప్ట్ లో అడుగుల చప్పుడు! అంతే  మంత్రం మరచి పోయి భయంతో ఏడువ సాగింది.

ఆ అడుగులు తనకు  దగ్గరవతున్నాయి, ఇంకా మూలకు నక్కి కూర్చుంది హడలి పోతూ. ఒక్కసారిగా తనను ఎవరో జుట్టు పట్టి ముందుకు లాగారు! అంతే  లిప్ట్ లో బోర్ల పడి  పోయింది. పడి  పోయిన తన మీద  ఎక్కి కూర్చున్నారు. తనకు ఉపిరి ఆడటం లేదు, పైకి లేవటానికి శక్తి సరిపోవటం లేదు. అరవటానికి నోరు రావటం లేదు, బాధతో కాళ్ళు, చేతులు ఆడించలనుకుంది కాని సాద్యం కావటం లేదు. అశక్తు రాలిగా అలాగే పడుకుండి పోయింది. కొద్ది సేపటికి బరువు దిగి పోయింది.

దిగ్గున లేచి నిలబడి ఏడువ సాగింది, తనకు ప్రాణాల  మీద  ఆశ పోయింది. ఎవరు తనను కాపాడుతారు? ఇక్కడి నుంచి ఎలా బయట పడాలి అనుకుంటూ నిరసించి పోయింది. గొంతు తడి అరి పోతోంది! అయినా తెలియటం లేదు భయంతో. అఫిసులో ఉన్నప్పుడు అకలేసింది ! దాని సంగతే మర్చి పోయింది.  ఒళ్ళంతా చెమటలు పోసి వర్షం లో తడిసినట్లు అయిపొయింది. 

అలాంటి సమయం లో, ఒక్కసారిగా లిప్ట్ లో లైట్లు అన్ని వెలిగాయి. లిప్ట్ పని చేయటం మొదలు పెట్టింది, లక్ష్మి నమ్మలేక పోయింది! పోయిన ప్రాణం తిరిగి వచ్చినట్లయింది. లిప్ట్ నెమ్మదిగా పస్ట్  ప్లోర్ చేరింది.

అప్పుడు లక్ష్మి కి ఒక ఆలోచన వచ్చింది "ఫోన్ లో వ్యక్తీ ముగ్గురు వస్తారు అన్నాడు! అంటే మూడవ వ్యక్తీ సెల్లార్ లో ఉంటాడ?" ఆ ఆలోచన రావటం తోనే లక్ష్మి వెన్నులో వణుకు మొదలయింది.

లిప్ట్ సెల్లార్  లో ఆగింది, కాని డోర్  తెరుచు కోవటం లేదు. లక్ష్మి డోర్  ఓపెన్ చేసే బటన్ నోక్కసాగింది ఆత్రంగా.

కొద్ది సేపటికి "దడేల్" మని డోర్  తెరుచుకుంది. కాని బయట అడుగు పెట్టాలంటే దడగా ఉంది. బయట చుస్తే ఎవరు లేరు, ఆ మూల  ఒక్కటి, ఈ మూల ఒకటి అన్నట్లుగా రెండు లైట్లు వెలుగుతున్నాయి గుడ్డిగా.  చూడటానికే చాల భయం పుట్టేల ఉన్నాయి ఆ పరిసరాలు.

అయినా  తప్పేదేముంది అనుకుని బయటకు వచ్చింది లిప్ట్ నుంచి. రెండు అడుగులు వెయ్యగానే! ఎవరో తనను వెనుకకు లాగుతున్నట్లుగా అనిపించింది. బలంగా ముందుకు అడుగేసింది కాని అంగుళం కూడా కదల లేక పోయింది. గట్టిగా అరిచింది కాని మాట బయటకు రాలేదు.

అలాగే నిలబడి పోయిన తనను ఎవరో ఒక్కసారిగా చెంప చెల్లు మనిపించారు. అంతే చుక్కలు కనిపించాయి! వెంటనే మరో చెంప మొదటి దాని కన్నా బలంగా. ఈ సారి ఏకంగా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. కాసేపటికి పట్టు వదిలి పోవటంతో పరుగు పరుగున రోడ్డు మిద కొచ్చింది బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ.

కొద్దిసేపటికి  తేరుకుని ఇంటికి పోన్ చెయ్యాలని సెల్ తీసి, నంబరు డయల్ చేస్తుండగా ఫోన్ మోగింది. నంబరు Unknown  అని ఉంది, ఎత్తి "హలో"  అంది భయం భయంగా.

మూడు గొంతులు బిగ్గరగా నవ్వుతు "లిప్ట్ బాగాయిందా" అన్నాయి. అంతే  ఫోన్ విసిరి కొట్టింది. 

అప్పటికే సమయం పది గంటలు దాటటంతో లక్ష్మి తమ్ముడు, నాన్న వచ్చారు. 

"బండి రేపు తీసుకోవచ్చు" అని చెప్పి వాళ్ళతో  ఇంటికి వెళ్ళి పోయింది. 

జరిగిన విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు, నమ్మక పోగా నవ్వుతారని. ఎందుకంటే  ఇలాంటి సంఘటన ఇంతకూ ముందు  ఎప్పుడు జరిగిన దాఖలు లేవు ఆ బిల్డింగ్ లో. 

కారణం! ఆ బిల్డింగ్ కి పనిచేసిన ముగ్గురు  కూలీలు చని పోయిన రోజు మాత్రమే ఆ లిప్ట్ తొమ్మిది దాటినా తర్వాత ఎమర్జెన్సి లోకి వెళ్ళి పోతుంది. ఆ రోజు ఎప్పుడంటే...........


(మీ ఆఫీసు లో లిప్ట్ ఆగి పోయినప్పుడు తెలుస్తుంది. అంత వరకు జాగ్రత్త)

5, నవంబర్ 2012, సోమవారం

నీ తోడూ కావాలి




















అందని తీరాలలో జాబిలిల  నీవు
చీకటి లో మిణుగురుల  నేను
అయినా, యీ మనసు నిన్నే కోరుతుంది
నా ప్రమేయం లేకుండా
నా ఉహ నిన్ను చేరుతుంది
నీవు నడిచే నేలను ముద్దాడి
నేను పొందే ఆనందం అనంతం
నీ జడనుండి రాలిన మల్లె తీసుకుని
నా మనసు నిన్ను చేసుకుంటుంది తన సొంతం
నీ నిశ్చ్వాసలో గాలి నా ఉపిరి కావాలని
నిన్ను వెంబడిస్తూ నీ నిడనయి  పోతాను
రూపు లేని ప్రేమకు నే జాడనయి పోతాను
నీపై ప్రేమ మొదలు
ఉహల్లో నిన్ను చేరటానికి
ఒంటరి తనం నా తోడుగా మారింది
ప్రతి రాత్రి నా వైపు నిదురే రానంది
ఎ దేవుడయిన వరమిస్తానంటే
నీ కను పాపగా నన్ను చేయమంటాను
యింకేమి వద్దంటాను
ఎప్పుడు దొరికే నీ తోడూ కన్నా
యింకేం కావాలంటాను !