10, నవంబర్ 2012, శనివారం

చేతబడి !!! - 1

(చేతబడి ఉందా లేదా అనే తర్కం చేసే ముందు ఒక్కటి గుర్తిదాం. వెలుగుకు వికృతి చీకటి, మంచికి  వికృతి చెడు ఉన్నట్లే, దైవ శక్తికి వికృతి దుష్ట శక్తి. ఆ దుష్ట శక్తులను వాడుకుని పనులు జరిగించుకోవటమే చేతబడి.)

అది ఒక దట్టమయిన అడవి, దాని చుట్టూ కొన్ని పల్లెలు. ఒక మద్య వయసు అడ మనిషి ఒక్కతే నడుచుకుంటూ వెళుతోంది. కారు, అడవి బాటలో పట్టక పోవటంతో, సిటి నుంచి పది కిలోమీటర్లు కారు మీద వచ్చిన తానూ అడవిలో ఒంటరిగా నడిచి వెళ్తోంది.

చేతిలో ఒక బ్యాగు అందులో ఆరు లక్షల వరకు డబ్బు. కొద్ది దూరం వెళ్ళిన తర్వాత దూరంగా ఒక్క గుడిసె కనిపించింది. అది చూడటంతోనే ఇంకా ఉత్సాహంగా అడుగులు వేయసాగింది.

ఎవరో స్నేహితులు చెప్పిన ఆనవాల ప్రకారం గుడ్డిగా వెళ్తున్న తనకు మాంత్రికుడు నాగులు ఉండే చోటు ఇంత  త్వరగా దొరుకుతుందని అనుకోలేదు. కొద్దిసేపటికి నాగులు ఉండే గుడిసెను చేరుకుంది.  రావటం అయితే వచ్చింది కాని లోపల మాత్రం చాల భయంగా ఉంది తనకు.

అ పరిసరాలన్నీ వింతయిన వస్తువులతో నిండి ఉన్నాయి. మద్యాహ్నం అయిన కూడా, దట్టంగా చెట్లు ఉండటంతో వెలుగు సరిగా రాక, సాయంత్రంల ఉంది అక్కడ. నెమ్మదిగా వెళ్ళి తలుపు కొట్టింది. 

రెండు నిమిషాల తర్వాత ఒక నలబై సంవత్సరాల వయసున్న నల్లని వ్యక్తీ భయటకు వచ్చాడు.  మాసిన గడ్డం, గుబురు మీసాలు, పొడవయిన జుట్టు, రూపాయి బిళ్ళంత పసుపు బొట్టు తో, మెడలో ఏవో తాయత్తులు వేలాడుతూ, చొక్కా లేకుండా, లుంగీ మాత్రమే కట్టుకుని చూడటానికే భయం పుట్టేలా ఉన్నాడు.

కాని ధైర్యం చేసి అడిగింది  "నాగులు గారిని కలవాలి" అని వణుకుతున్నా స్వరంతో.

గంబిరమయిన కంటంతో "నేనే నాగులు. నువ్వెవరు?" అడిగాడు ఆమెను తదేకంగా చూస్తూ.

"నా పేరు సరోజ. మాది పక్కనే ఉన్నా సిటి. మీతో కాస్త పనుండి వచ్చాను" అంది.

"సిటి వాళ్ళకు నాతొ ఎం పని. అడవిలో ఉంటూ పూజలు చేసుకునే వాణ్ణి" అన్నాడు నాగులు ఆశ్చర్యం నటిస్తూ.

అతను  అలా అనేసరికి తన విషయం ఎలా చెప్పాలో అంతు  పట్టటం లేదు సరోజకు. నీళ్ళు నములుతూ నిలబడి పోయింది.

"ఇంతవరకు వచ్చి చెప్పక పొతే ఎలా? నాకు చేతనయినా సహాయం చేస్తాను. ఫర్వాలేదు చెప్పు" అన్నాడు ఆదేశిస్తునట్లుగా. సరోజకు కాస్త ధైర్యం వచ్చింది.

"ఈ మద్య  మా అయన నాతొ సరిగా ఉండటం లేదు. చిటికి మాటికి కోప్పడుతున్నాడు. పిల్లలు లేరని నన్ను చులకనగా చూస్తున్నాడు. ఎందుకిలా అని అరాతిస్తే, దేన్నో తగులు కున్నాడు. అంతే కాకుండా నాకు విడాకులు ఇచ్చి, దాన్ని చేసుకోవాలని అనుకుంటున్నాడు. అదే జరిగితే నేను రోడ్డు మిద పడాలి. మిరే ఏదయినా చేసి వాళ్ళిద్దరు చచ్చిపోయే లాగ చూడాలి" అంది సరోజ కసిగా.

నాగులు చిన్నగా నవ్వి "అతను ఇంకెవరినో తగులు కున్నాడని నీకు అనుమానమా? లేక చూసావా?" అన్నాడు.

"ఇదిగోండి స్వామి, నేను నియమించిన మనిషి వాళ్ళిద్దరూ కలిసి ఉన్నప్పుడు తీసిన ఫోటో" అంటూ బ్యాగులోంచి తీసి చూపించింది.

అందులో ఒక నలబై యేళ్ళ  మగమనిషి, పాతికేళ్ళ అందమయిన యువతి ఉన్నారు. 

ఫోటో ను తీక్షణంగా చుసిన నాగులు "విడాకులు ఇస్తే నీకు భరణం వస్తుంది కద! చంపటం దేనికి?" అన్నాడు.

"కోట్ల ఆస్తి వస్తుంటే ముష్టి భరణం ఎవ్వడికి కావాలి స్వామి. వాడు నాకు దక్కకుండా సుఖ పడి పోవటానికి వీల్లేదు. విడాకులకు  ముందే చస్తే, వాడి ముసలి తల్లి, తండ్రిని ఎదో రకంగా మాయ చేసి, ఆస్తంతా నా సొంతం చేసుకుంటా" అంది లోలోపల సంబర పడి  పోతూ.

"అలాగే చేద్దాం. కాని పది లక్షల వరకు  ఖర్చు అవుతుంది. ఇంకో విషయం, ఇది ఎవరికయినా తెలిసిందో నువ్వు కూడా చస్తావ్" అన్నాడు బెదిరిస్తూ.

"ఆరు లక్షలు నాతోనే తెచ్చాను స్వామి, మిగతావి పని అవ్వగానే తీసుకొస్తా. ఈ విషయం మనకు తప్ప ఎవరికీ తెలియనివ్వను. అయినా నా గోతి నేను తవ్వుకుంటాన" అంటూ చిన్నగా వణుకుతున్న చేతులతో బ్యాగులోంచి డబ్బులు తీసిచ్చింది సరోజ.

"ఆ ఫోటో ఇచ్చి నువ్వు వెళ్ళ వచ్చు" అన్నాడు నాగులు నిర్లక్ష్యంగా.

సరోజ అనుమానంగా చూస్తూ "స్వామి !  చేతబడి చెయ్యాలంటే చేసే వాళ్ళ జుట్టు లేదా వారు తొక్కిన మట్టి అడుగుతారు. మీరు ఏమి అడుగలేదు" అంది.

నాగులు కోపంగా "నన్నే అనుమానిస్తున్నావా!" అంటూ కళ్ళెర్ర చేసాడు.

అంతే! సరోజ గుండెలు జారి పోయాయి, నాగులు కాళ్ళ మిద పడిపోయి  భయంతో వణికి పోతూ "క్షమించండి స్వామి! తెలియక అడిగాను. అనుమానంతో కాదు" అంది.

నాగులు ఆమె జుట్టు పట్టి పైకి లేపి చెవిలో రహస్యంగా చెప్పాడు "ఈ పోటోయే చాలు వాళ్ళు చావటానికి" అని.

అంతే  సరోజకు ఎక్కడ లేని ఉషారు వచ్చింది. తను ఫోటో తెచ్చింది మంచిదయింది, పని తొందరగా అవుతుంది. లేక పొతే వాళ్ళ జుట్టుకు, మట్టికి చాల కష్ట పడవలసి వచ్చేది అనుకుని తన తెలివికి మురిసి పోయింది. 

చుట్టూ ఉన్నా ప్రతి పల్లెలో తాను బెదిరించి గుప్పెట్లో పెట్టుకున్న మనుష్యులు ఉన్నారు నాగులుకు. ఎక్కడయినా ఎవరయినా చనిపోతే వచ్చి నాగులుకు చెపుతారు. గంట క్రితమే సీతారాం పల్లెలో ఎవరో చనిపోయారని తన మనిషి వచ్చి చెప్పాడు. కాస్త ఎంగిలి పడి, రాత్రి 11 గంటల ప్రాంతంలో బయలుదేరి 12 గంటల కన్న ముందే ఆ పల్లె చేరిపోవచ్చు అనుకున్నాడు. అనుకున్న విధంగానే భోంచేసి కాలి నడకన బయలు దేరాడు. ఉరి ముందు నుండి కాకుండా చివరనుండి వెళ్ళి శ్మశానం చేరుకున్నాడు.

కొన్ని గంటల క్రితమే శవాన్ని పూడ్చినట్లున్నారు, ఇంకా అగరొత్తుల వాసన వదలలేదు ఆ ప్రాంతం. వెంట తెచ్చుకున్నా చిన్న గునపంతో తవ్వ సాగాడు మట్టితో పూడ్చిన ఆ సమాధిని. కాస్సేపటికి శవాని భయటకు తీసి, ఎప్పటి లాగే సమాది పుడ్చేసాడు. ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా యధవిధిగా అద్దాడు చేతులతో. ఒకవేళ అనుమానం వచ్చిన ఎ నక్కో లేక కుక్కో అనుకుంటారు కాని ఇలాంటి అనుమానం మాత్రం రాదు అనుకున్నాడు నాగులు.

శవాన్ని భుజాన వేసుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు. ఆ రోజు శనివారం, అమావాస్య అందుకే చిమ్మ చీకటి కమ్ముకుంది. నాగులు ఎ మాత్రం తడబడకుండా వడి వడిగా అడుగులు వేస్తూ ముందుకు సాగుతున్నాడు. 

*****************************************

అది ఒక త్రి స్టార్ హోటల్ రూం. అ సిటి లోనే ఖరీదయిన హోటల్ లో నలబై ఏళ్ళ మగమనిషి, పాతికేళ్ళ యువతి కుర్చుని   ఉన్నారు. అతని చేతిలో విస్కీ గ్లాసు, ఆమె చేతిలో బీర్ టిన్. ఇద్దరు తమ డ్రింక్స్ తాగుతూ, మద్య మద్య లో ప్లేటు లో ఉన్నా చికెన్ ముక్కలు తింటున్నారు.

ఆ యువతి అతనితో అంటోంది గోముగ "ఏంటి రాజేష్ ! మీ ఆవిడకు విడాకులు ఎప్పుడు ఇస్తావ్? మనం ఒక్కటి అయ్యేది ఎప్పుడు".

"రేఖ డార్లింగ్ ! లాయర్ తో మాట్లాడం కద. అతను  టైం పడుతుంది అంటే నన్నేం చెయ్యమంటావ్" అన్నాడు విసుగుగా.

రేఖ కంగారు పడి పోయి "అయ్యగారికి అంత కోపమా? ఎదో నీ  సొంతం అయిపోవాలన్న తొందరలో అడిగాను  కాని, నాకు మాత్రం తెలియదు నీ ప్రేమ,  నేనంటే" అంది అతన్ని బుజ్జగిస్తూ.

"సొంతం చేసుకోవటానికి పెళ్ళే చేసుకోవాల? ఇలాంటి ఏకాంతం సరిపోదు" అంటూ ఆమె మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి పెదాలపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు రాజేష్.

"ఈ  కబుర్లతోనే నన్ను మాయచేసి బుట్టలో వేసావు" అంది రేఖ అతనికి ఇంకా దగ్గరగా జరుగుతూ. 

**********************************************

ఇంటికి చేరిన నాగులు శవాన్ని శుబ్రపరచి గుడిసె లోపలికి తెచ్చాడు. ఓ పొడవాటి కత్తితో శవం తల నరికేసాడు. బుస్సుమని రక్తం బయటకు వచ్చింది, దాన్ని ఒక గిన్నెలో పట్టాడు. పొయ్యి వెలిగించి ఓ పెద్ద పెనం పెట్టి దాని మీద శవం నుంచి నరికిన తల పెట్టాడు.

సరోజ ఇచ్చిన రాజేష్, రేఖల ఫోటోను గిన్నెలో పట్టిన రక్తం తో తడిపి కుంకుమ ,పసుపుతో చేసిన ముగ్గు మద్యలో పెట్టాడు. పెనం మిద ఉన్నా  తల కాలుతూ కమురు వాసన రాసాగింది. అయినా అదంతా తనకు ఇష్టమే అన్నట్లుగా ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ, మద్య మద్య లో రాజేష్, రేఖల ఫోటో మీద కుంకుమ చల్లుతున్నాడు.

ఆ దృశ్యం చూడటానికే భయంకరంగా ఉంది. అక్కడి వాతావరణం కుడా అలాగే తయారయ్యింది. చెట్లు భయపడి వణికి పోతున్నయేమో! హోరు మని గాలి వీస్తోంది. ఆ కమురు వాసనకు చెట్ల మిద నాలుగయిదు గబ్బిలాలు చేరాయి.

ఎక్కడో దూరంగా "హూ" అంటూ నక్క అరుస్తోంది. పిట్టలు తట్టుకోలేక కిచ కిచమంటూ ఒక్కటే గోల పెడుతున్నాయి. ఇవ్వేవి పట్టని  నాగులు మాత్రం తన పనిలో నిమగ్నమయ్యాడు. కొద్ది సేపటి తర్వాత పెనంలో ఉన్నా శవం తలకు నిప్పు రాజుకుంది. గిన్నెలో పట్టిన రక్తాన్ని కొద్ది కొద్ది గా పోస్తూ మంత్రాలూ చదువుతున్నాడు.

రక్తం అంత అయిపోయాక, రాజేష్, రేఖల ఫోటో వేసాడు ఆ మంటలో, తలతో పాటు కాలి పోయింది.  ఆ తర్వాత ఆ బూడిదను ఎత్తి గోధుమ పిండితో కలిపాడు. రక్తం పట్టిన గిన్నెలో నీళ్ళు పోసి చపాతీ పిండి మాదిరి పిసికి రెండు బొమ్మలు చేసాడు. ఒక్కటి రాజేష్ ది  రెండవది రేఖది. 

హోటల్లో  బెడ్ మీద  పక్క పక్కనే  పడుకున్నారు రాజేష్, రేఖ. నాగులు ఏవో మంత్రాలూ చదివి రెండు బొమ్మలను ఒక దానిపై ఒకటి పడుకోబెట్టాడు. అంతె! ఆద మరచి నిద్ర పోతున్న ఇద్దరు శృంగారంలోకి దిగిపోయారు.

నాగులు ఎలా పడుకో బెడితే అలాగే పడుకుంటున్నారు. ఎవరి బొమ్మ మిద ఉంచితే, వారు మిద, ఎవరి బొమ్మ చేయి నాగులు ఎలా కదిపితే, అలాగే చెస్తున్నారు యాంత్రికంగా. కాసేపు అలా  ఆడించిన తర్వాత ఒక పెద్ద సూది చేతిలోకి తీసుకున్నాడు నాగులు.

సూదితో రాజేష్ బొమ్మ తలలో పొడిచాడు. అంతే  రాజేష్ "అబ్బా" అంటూ తల పట్టుకున్నాడు.

రేఖ ఏమయింది అని అడిగేలోపే, ఆమె బొమ్మ కడుపులో పొడిచాడు సూదితో. "అమ్మా" అంటూ కడుపు పట్టుకుంది. ఈ రకంగా ఒక్కసారి కాలి పై, వీపుపై, మరోసారి చేతిపై పొడుస్తూనే ఉన్నాడు. వారు భాదతో మెలికలు తిరుగుతూనే ఉన్నారు. పొడిచి పొడిచి విసిగి పోయిన నాగులు రెండు బొమ్మల తలలు విరిచేశాడు. అంతే ! రాజేష్, రేఖ ఇద్దరు గిల గిల తన్నుకుని చనిపోయారు.

మరునాడు సరోజ ఏమి తెలియనట్లే హోటల్ కు వెళ్ళింది. అప్పటికే రాజేష్ అమ్మ నాన్న వచ్చి ఉన్నారు. ఎం జరిగిందో ఎవరికీ అంతు పట్టడం లేదు. ఒక్కగానొక్క కొడుకు హటాత్తుగా కారణం తెలియకుండా చనిపోవటం రాజేష్ తండ్రి జీర్ణించుకోలేక పోతున్నాడు. ఎవరికీ తెలియకుండా రాజేష్ ది, రేఖది జుట్టు తీసుకున్నాడు. 

*******************************************

కర్మ కాండలు అయిపోయిన వారం రోజులకు తనకు తెలిసిన మాంత్రికుడి దగ్గరకు వెళ్లి జరిగింది చెప్పాడు రాజేష్ తండ్రి.

ఆ ఇద్దరి జుట్టు తో అంజనం వేసిన మాంత్రికుడు "వారి పై చేతబడి జరిగింది" అని  చెప్పాడు.

ముందుగా అనుమానం సరోజ పైనే వచ్చింది. రాజేష్ తండ్రి  "అది కూడా అలాగే చావాలి. అంతకన్నా ముందు అది చేసింది  ఎవడో, దయచేసి చెప్పండి" అన్నాడు మంత్రికుడితో.

"ఈ చుట్టూ పక్కల ఇలాంటివి చేసే వాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు, నాగులు వాడి పేరు. డబ్బుకు కక్కుర్తి పడి మిడి మిడి జ్ఞానంతో విర్ర విగుతున్నాడు" అన్నాడు మాంత్రికుడు.

"వాడిని ఏమి చేయలేమా?" అన్నాడు రాజేష్ తండ్రి కోపంగా, కసిగా.

"చేయోచ్చు, మీ అబ్బాయి, అ అమ్మాయి జుట్టు తో.  ఎవడయితే శక్తిని పంపాడో తిరిగి వాడి మీదికి అదే శక్తిని పంపవచ్చు. చేతబడి వల్ల  చనిపోయిన వారి  అణువణువునా ఆ శక్తి ఆనవాలు ఉంటాయి కొద్ది కాలం పాటు. మీరు జుట్టు తీసుకోవటం మంచిది అయ్యింది" అన్నాడు మాంత్రికుడు మెచ్చుకోలుగా చూస్తూ. 

*******************************************

తనకు అడ్డు తొలగి పోయిందని సంతోషంగా సరోజ అడవిలోకి నాగులు దగ్గరికి బయలు దేరింది, మిగత డబ్బు ముట్ట చెప్పాలని. అక్కడ నాగులుకి ఎదో జరగ బోతోందని అనిపించ  సాగింది. పరిసరాలు పరికించి చూస్తూ అటు ఇటు తిరుగున్న తనకు దూరంగా సరోజ వస్తు కనిపించింది.

నాగులు ను సమీపించి "అనుకున్నంత పని చేసారు స్వామి. మీ ఋణం ఉంచుకోను. ఇదిగో మిగత నాలుగు లక్షలు" అంటూ డబ్బు ఇవ్వ బోయింది.

"తొందరేముంది  తీసుకుంటాను, కాసేపు కుర్చుని వెళ్దువుగాని, రా" అంటూ లోపలికి  దారి తీసాడు.

రానంటే ఎక్కడ కోప్పడుతాడో అని భయపడుతూనె లోపలికి అడుగు పెట్టింది. ఒక్కసారిగా గుడిసె కిటికీ తలుపు దబ్ మని తెరుచుకుంది. హోరు మని గాలి గుడిసెను చుట్టూ ముట్టింది. నాలుగుకు విషయం అర్ధం అయ్యింది, ఎవరో తన శక్తిని తన మీదికే పంపిస్తున్నారు. దాన్ని ఆపడం ఎలాగో తనకు తెలియదు.

అంతే ! పక్కనే ఉన్నా  తాడుతో సరోజను గుంజకు కట్టేశాడు. ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ సరోజను చూపించ సాగాడు. గాలి ఇంకా ఎక్కువయింది. అ గాలి తాకిడికి గుడిసె పై కప్పు కూడా ఎగిరి పోయేలా ఉంది. గుడిసె కూలి పోతుందనగా భయటకు పరుగెత్తాడు నాగులు. 

సరోజ మాత్రం కేకలు పెడ బొబ్బలు పెడుతూ బయటకు రాలేక అక్కడే ఉండి పోయింది. కాస్సేపటికి తన అరుపులు ఆగిపోయాయి. గుడిసె పేళ పెళ మంటూ కూలిపోయి నిప్పు అంటుకుంది. నాగులు ఏవో మంత్రాలూ చదువుతూ పరుగెడుతూనే ఉన్నాడు.

"నా గోతి నేను తీసుకుంటాన" అన్నా సరోజ నిజంగానే తన గోతిని తానే తవ్వుకుంది. దొరికే దానితో తృప్తి పడకుండా. 


(ఎవరికయినా చేతబడి కావాలంటే నాగులు బతికే ఉన్నాడు)

రెండవ భాగం కోసం ఇక్కడ నొక్కండి 


9, నవంబర్ 2012, శుక్రవారం

హీరో మహేష్

(నా పద సంపదను, కవి తనన్ని  పరిక్షించుకునే ప్రయత్నం మాత్రమే ఈ కవిత)




















సిని వినిలకాశంలో విరిసిన చంద్రుడు
తెలుగు హీరోలలో ఇంద్రుడు
మహేష్ నామ ధేయుడు

నటనకు నిల్లువేత్తు రూపం
తనను చుస్తే ప్రత్యర్తులకు తాపం
వారి అభిమానులకు పాపం
తట్టు కోలేని కోపం

అడ, మగ, ముసలి ముతక, పిల్ల జెల్ల తేడా లేదు
"అతడు" కనిపిస్తే ఆనందానికి హద్దే లేదు
అతని సినిమా చూడక పొతే నిదురే రాదు

TV  చానెల్స్ కు అతను వరం
అతని సినిమా లేని వారం
TRP  ఘోరాతి ఘోరం

అతనుంటే కంపెనీలకు ధన్యము
అతని తోనే వచ్చు మాన్యము
లేదంటే మిగులు శూన్యము

"బిజినెస్ మ్యాన్" గా కలెక్షన్స్ సాదిస్తాడు
"దూకుడు" గా రికార్డ్స్ లేపెస్తాడు
"పోకిరి" గా పోటీని నిలిపేస్తాడు
"ఒక్కడు" గా జైత్రయాత్ర సాగిస్తాడు

విజయం అతని మిత్రుడు
కృషి అతని ఆప్తుడు
తండ్రిని మించిన తనయుడు
కుటుంబనికి  వినయుడు
అభిమానులకు అజేయుడు

ఇంద్రుడు చంద్రుడు అని,
ఎంత పొగిడిన ఎక్కువ కాదు
నీ నటన ఎంత చుసిన మక్కువ పోదు
నిన్ను గూర్చి రాయ భాష సరిపోదు
నీపై అభిమానం మాత్రం చచ్చిన పోదు

8, నవంబర్ 2012, గురువారం

పక్క వాడి పెళ్ళాం !


సురేష్ కు పెళ్ళయి సంవత్సరం అవుతుంది, అయినా ఎలాంటి తృప్తి లేదు. వివాహ జీవితం తను అనుకున్నట్లు సాగడం లేదు. తను కోరుకున్న జీవిత భాగస్వామి వేరు తనకు లబించిన భార్య వేరు. పెళ్లి చూపులలో అందరిలాగే అమ్మాయిని చీరలో చూసి ఇష్టపడ్డాడు.

లహరి అనే పేరు చాల మోడ్రన్ గా ఉంది కదా ! తను కూడా మోడ్రన్ గా ఉంటుందని ఉహించాడు. కాని తను పక్తు బామ్మ లాంటి అమ్మాయి అని  అప్పుడు తెలుసు కోలేక పోయాడు.

తానేమో ఎప్పుడు కొత్త కొత్త స్టైల్సు పాలో అవుతుంటాడు. చూడటానికి ఆకర్షనియమయిన మొఖం తో ఎత్తుకు తగ్గ లావుతో అందంగానే ఉంటాడు. లహరి మాత్రం తక్కువ తినలేదు. అందమయిన ముఖం,  చామన చాయ రంగు అయిన చీర కట్టులో అచ్చం బొమ్మలాగే ఉంటుంది.

పెళ్ళి కి ముందు తన స్నేహితులు తనను ఒక్కో హిరోయిన్ తో పిలిచే వారు. కొందరు మీరా జాస్మిన్ అంటే కొందరు అనుష్క అనేవారు. కానీ తనకు మాత్రం ఇవ్వేవి పట్టేవి కాదు. అసలు అందంగా ఉండాలని, అలా  తయారవ్వాలని, ఇలా  కనిపించాలని తను ఎప్పుడు ప్రయత్నించేది కాదు.

మోడరన్ డ్రెస్ లంటే అసలు తనకు నచ్చావు, చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ ఎ రోజు మోడ్రన్  డ్రెస్సులు తేలేదు,  పంజాబీ డ్రెసులు  తప్ప.  కాని సురేష్ కు మాత్రం తన భార్య ఎప్పుడు కొత్త కొత్త ప్యాషన్స్ పాలో అవ్వాలని,  అందరిలో ఉషారుగా ఉండాలని కోరిక.

లహరి మాత్రం చాల అణుకువగా మెలగేది.  పదిమందిలో ఉన్నప్పుడు ఆచి తూచి మాట్లాడేది. పరాయి మగాళ్ళను అందరిని "అన్నయ్య, తమ్ముడు" అని వరసలు పెట్టి పిలిచేది. ఇవ్వన్ని  చూసి సురేష్ కు మండి  పోయేది. అచ్చం పల్లెటూరు బైతుల చేస్తుందని విసుగుకోనేవాడు.

నిజానికి సురేష్ పెరిగింది పల్లెటూరు, లహరి పెరిగింది సిటి లో. కాని సురేష్ సిటి కుర్రాడిలా, లహరి పల్లెటూరి అమ్మాయిల ప్రవర్తించేవారు.  చిన్నప్పటినుంచి సున్నిత మనస్కురాలు, భయస్తురాలు అయిన లహరికి ఎ పని చెయ్యాలన్న ఒక్కటికి పది సార్లు ఆలోచించటం అలవాటు. కాని సురేష్ ఆలా కాదు, ఏదయినా క్షణనలో  చేస్తాడు.

లహరిలో ఆ మనస్తత్వం కూడా నచ్చేది కాదు అతనికి.  ఎవరయినా ఏదయినా అంటే ఎదురుదాడి చేసి వాళ్ళ నోరు మూయించటం సురేష్ నైజం. కాని లహరి అలా  కాదు "పోనిలే పాపం నోరు జారి ఉంటారు" అనుకుని సర్దుకు పోయేది. అలా కాకుండా తన భార్య డైనమిక్ గా ఉండాలని కోరుకునే వాడు సురేష్.

సురేష్ సాప్ట్వేర్ ఇంజనీర్. లహరి Msc.  మాథ్స్ చేసింది. ఉద్యోగం చేస్తానంటే సురేష్ "ఏమి అవసరం లేదు. బయటకు వెళ్ళి నా పరువు ఇంకా తీయొద్దు" అంటూ ఇంట్లో కూర్చోబెట్టాడు.

లహరికి కంప్యూటర్స్ పెద్దగా  తెలిసేది కాదు. అదికూడా సురేష్ కు భాదగా ఉండేది. మాథ్స్ లో జీనియస్ అయిన లహరికి ఎందుకో కంప్యూటర్స్ మాత్రం అబ్బలేదు. అందరు పేస్ బుక్, ఆర్కుట్ అంటూ మాట్లాడుతుంటే, లహరి మాత్రం ఆవకాయ, అప్పడాలు అంటూ టాపిక్ మొదలు పెట్టేది.  ఇవన్ని  చూసి సురేష్ కు పిచ్చెక్కి పోయేది. అసలు పెళ్ళి  ఎందుకు చేసుకున్నానురా అంటూ తెగ భాదపడిపోయే వాడు.  అందుకే ఎప్పుడు తనతో ముభావంగా ఉండేవాడు.

సూటి పోటి   మాటలతో లహరిని భాద పెట్టె వాడు.  పెళ్ళయి సంవత్సరం అవుతున్నా ఆపీసు కొలీగ్స్ కు తన భార్యను పరిచయం చేయలేదు, అందరు నవ్వుకుంటారని. పెళ్ళి  పార్టి కూడా తను ఒక్కడే వెళ్ళి  ఇచ్చాడు తన భార్యకు ఒంట్లో బాగా లేదని.

సురేష్ ఆలా ఉంటున్నందుకు లహరి కూడా చాల భాద పడేది. తనలో ఏంటి లోపం అనుకుంటూ పరిశీలన చేసుకునేది. పెళ్ళి  కి ముందు తనను అందరు అందగత్తె అంటూంటే పట్టించుకునేది కాదు. కాని ఇప్పుడు తన భర్త ఒక్కసారి కూడా తనను మెచ్చుకోవటం లేదు.

సరుకులకు వెళ్ళి నప్పుడు రోడ్డు మిద ఏ  అమ్మాయిని చుసిన నోరు వెళబెట్టి  చూస్తాడు. వాళ్ళు తన అందం ముందు ఎందుకు పనికి రారు. కానీ ఆయనకు వాళ్ళెందుకు నచ్చుతున్నారు ! జీన్స్ ప్యాంటు, స్లివ్ లెస్ టాప్  వేసుకున్నందుకా? అంటూ మదన పడిపోయేది. సురేష్ ఇంటి లో తక్కువ ఆఫీసు లో ఎక్కువ ఉండటం మొదలు పెట్టాడు. వికేండ్స్ అయితే పార్టిలు, రాత్రి పన్నెండు దాటినా తర్వాత ఇంటి కి రావటం అలవాటు చేసున్నాడు.

తన తో మాట్లాడటమే తక్కువ చేసిన భర్తను ఏమి అనలేక మౌనంగా విటన్నింటికి  అలవాటు పడి  పోయింది లహరి. అమ్మ నాన్న భాద పడుతారని సురేష్ ఇంట్లో లేక పోయిన ఎదో పనిలో ఉన్నాడని అబద్దం ఆడేది. ఒక్కగానొక్క కూతురు జీవితం ఇలా అయిపోయిందని వాళ్ళు బ్రతుకలేరని భాదనంత తనలోనే దిగమింగుకునేది.

యీల  సాగుతుండగా, ఓ శనివారం రోజు ఎదో పని మిద సురేష్ ఇంటి వైపు వచ్చిన అతని కొలీగ్స్ అతన్ని సర్ ప్రైజ్ చేయటానికి ఇంటి కి వెళ్లలనుకున్నారు.

వెంటనే ఒక్కతను పోన్ చేసి "సురేష్, ఎక్కడున్నావ్" అన్నాడు.

"రైతు బజార్లో బండి పెట్టుకుని వ్యాపారం చేస్తున్న. లేకపోతె వీకెండ్ ఎక్కడుంటాను రా? ఇంట్లో నే తగలడ్డ" అన్నాడు సురేష్ తన సహజ దోరణిలో.

అది అలవాటయిన కొలీగ్ "అయితే ని అపార్టుమెంటు నంబరు చెప్పు" అన్నాడు.

"మంజీర అపార్టుమెంట్, ప్లాట్ నంబరు 325. అయిన ఎందుకురా?" అంటూ ఆశ్చర్య పోయాడు సురేష్.

కొలీగ్ ఏమి మాట్లాడ కుండ పెట్టేసాడు. సురేష్ కు జరగబోయే ప్రమాదం తెలిసి పోయింది. ఇన్నాళ్ళు కాపాడుకుంటూ వస్తున్నా తన పరువు గంగలో కలిసి పోతుంది.

"ఏయ్ ! ఇటురా" అంటూ లహరిని కేకేసాడు.

"మా ప్రెండ్స్ వస్తున్నారు గాని, కాస్త అ  జిడ్డు మొహాన్ని రుద్ది ఏదయినా మంచి డ్రెస్ వేసుకో" అన్నాడు చిరాకుగా.

లహరి మనసు భాదపడలేదు, ఇదివరకయితే చివ్వుకుమనేది. కాని ఇలాంటివి అలవాటయి పోయాయి. ఎదో రకంగా అయన మాట్లాడితే చాలు అన్న స్థితికి వచ్చేసింది. అయిదు నిమిషాల్లో డోర్  బెల్ మోగితే వెళ్ళి  తలుపు తీసాడు.

నలుగురు  కొలీగ్స్ "హల్లో  సురేష్ ! ఏంటి ఎంచేస్తున్నావ్. నిన్ను డిస్టబ్ చెయ్యటానికి వచ్చాం" అంటూ తలో మాట మాట్లాడుతున్నారు.

కాస్సేపటికి లహరి అందరికి కాఫీలు తీసుకొచ్చింది. చీర కట్టులో అచ్చం అజంతా శిల్పం లా ఉంది. సురేష్ కు మాత్రం పల్లెటూరు బైతుల కనిపించసాగింది. సిగ్గు తో తన కొలీగ్స్ వైపు చూశాడు, వాళ్ళు ఏమనుకుంటున్నారో అని. అందరు నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టారు. ఒక రకమయిన ఆశ్చర్యం, ఆరాధన భావం కనిపిస్తుంది వాళ్ళ కళ్ళలో. అందరు అప్రయత్నంగా  నమస్కారం పెట్టారు లహరికి. సురేష్ కు చాల వింతగా ఉంది ఇదంతా.

కాఫీలు ఇచ్చి అక్కడనుంచి వంటింట్లోకి వెళ్ళి  పోయింది లహరి. సురేష్ అతని కొలీగ్స్ ఏవో మాట్లాడు కుంటున్నారు. చూస్తూ చూస్తుండగానే గంట గడిచి పోయింది.

"ఒకే సురేష్ మేము వస్తాం" అంటూ బయలు దేరారు.

లహరి కంగారుగా బయటకు వచ్చింది వంటింట్లోంచి. "అన్నయ్య బొంచేసి వెళ్ళండి, మద్యాహ్నం అవుతుంది కదా" అంది.

"నికేందుకమ్మ శ్రమ. ఏదయినా మేస్ లో చేసి వెళ్తాం" అన్నాడు వాళ్ళలో ఒక్కతను.

"మొదటి సారి ఇంటి కి వచ్చారు. భోంచేయకుండా వెళ్తార? రండి ముందు" అంటూ వాష్ బేసిన్ చూపించింది.

వాళ్ళకు ఆకలిగానే ఉంది, అందుకే తినటానికి సిద్ద పడి  పోయారు. సురేష్ కు మాత్రం ఇబ్బంది గా ఉంది. పప్పు చారు, బంగాళా దుంప వేపుడు చేసింది లహరి.  ఇంకా అప్పడాలు, పెరుగు పచ్చడి చూడగానే నోరు ఉరి పోయిందివాళ్ళకు. ఒక్కొకటి కొసరి కొసరి వడ్డించింది అందరికి. తృప్తి గా తిని సురేష్, లహరికి  థాంక్స్ మిద థాంక్స్ చెప్పి సెలవు తీసుకుని వెళ్ళి పోయారు.

వాళ్లటు వెళ్ళ గానే సురేష్ లహరి మిద పడ్డాడు. "ఎంటే? నేను డ్రెస్ వేసుకోమ్మంటే చీర కట్టుకున్నావ్ అందరి ముందు పల్లెటూరి దానిలాగా" అన్నాడు కోపంగా.

"చీర అయితే కంపార్ట్ గా ఉంటుంది. అదే డ్రస్ అయితే మళ్ళి  చున్ని వేసుకోవాలి" అంది భయపడుతూ.

"చాల్లే నోర్ముయ్. వేదవ కారణాలు నువ్వు" అంటూ కసురు కున్నాడు.

లహరి ఏడ్చుకుంటూ బెడ్ రూం లోకి వెళ్ళి పోయింది.

మరునాడు సోమవారం ఆఫీసు కెళ్ళిన సురేష్ కు కాఫీ మెచిన్ రూం  లో కొలీగ్స్  తన గురించి ఎదో మాట్లాడు కుంటునారు అని అర్ధం అయింది. భయటే ఉండి వినసాగాడు.

"ఇన్ని రోజులు సురేష్ తన భార్యను చూపించక పొతే ఎదో అనుకున్నాను. ఇంత  అందమయిన భార్య ఉందని అనుకోలేదు. రంగు కాస్త తక్కువయినా అచ్చం బాపు బొమ్మర బాబు" అన్నాడు మెదటి కొలీగ్.

 "నాకు ఉంది పెళ్ళాం, ఎప్పుడు పొట్టి డ్రెస్ లు వేద్దామ, ఎప్పుడు ఎక్సపోజింగ్ చేద్దామ అని చూస్తుంటుంది. చీర కట్టుకుని పద్దతిగా ఏనాడూ లేదు" అన్నాడు రెండో కొలీగ్.

"అసలు ఆ అమ్మాయి ఎంత పాస్టు  రా ! గంటలో నలుగురికి రెండు కూరలతో వంట చేసేసింది. నా పెళ్ళాం నన్నే వండ  మంటుంది, కట్నం తెచ్చానన్న పొగరు తో" అన్నాడు మూడవ కొలీగ్.

ఇవన్ని వింటున్న సురేష్ కు మతి పోతోంది. వాళ్ళు చెప్పుతున్న ఒక్కో మాట తన మనసును బాణం ల గుచ్చుకొంటుంది.

"అసలు అలాంటి భార్యను వదిలి వీడు ఆఫీసులో ఇంతసేపు ఎలా ఉంటున్నాడో. మళ్ళి  వీకెండ్ పార్టిలు టంచనుగా వస్తాడు, మనమయిన ఎప్పుడయినా తప్పుతాం. నేనయితే ఇల్లు కదిలి బయటకు రాను రా అలాంటి భార్య ఉంటె" అన్నాడు నాలుగవ అతను.

సురేష్ కు తన తప్పులు ఒక్కొకటిగా గుర్తుకొస్తున్నాయి. నిజంగానే తను వజ్రన్ని  రాయి అని భ్రమ పడ్డాడు. లహరి పట్ల తన ప్రవర్తన గుర్తుకొచ్చి దుఖం పొంగుకొచ్చింది. గొంతును ఎవరో బలంగా నొక్కుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. ఒక్కసారిగా బోరుమని ఏడ్చేయాలనంత భాద. ఇంకా ఉండలేక పోయాడు ఆఫీసులో. వెంటనే ఇంటికి బయలు దేరాడు.

ఇంటి కి వెళ్ళి  తలుపు కొట్టిన సురేష్ కు జీన్స్ ప్యాంట్, స్లివ్ లెస్ టాప్  వేసుకున్న లహరి తలుపు తీసింది.

"ఎలా ఉందండి ?" అంటూ చూపించింది సంబరంగా ముందుకు వెనుకకు తిరిగి.

సురేష్ కు ఒక్కసారిగా దుఖం పొంగుకొచ్చింది.

లహరిని హత్తుకుని "నన్ను క్షమించరా బంగారం. నువ్వు నీలాగె ఉండు. పావురం లాంటి నిన్ను కాకిలా మార్చలనుకున్నాను. తప్పు నాదే" అంటూ ఏడుస్తున్న సురేష్ ను గుండెలకు హత్తుకుంది లహరి తృప్తిగా.

హనుమంతుడి కి తన బలం ఎదుటివాడు గుర్తుచేసే వరకు తెలియనట్లే , ప్రతి వాడికి తన భార్య  అందం, ప్రత్యేకత కనిపించదు, ఎ స్నేహితుడో కుళ్ళుకునే  దాక. సురేష్ కొలీగ్స్ భార్యలు కూడా ఎదో ప్రత్యేకత కలవారే కానీ వారికి అది కనిపించటం లేదు. ఆ మాటకొస్తే ప్రతి మనిషి లో ఓ ప్రత్యేకత ఉంటుంది, మనం దాన్ని గుర్తించి  వారిని మనసార ఇష్ట పడటం లోనే ఉంది తృప్తి.


(సమాప్తం)

6, నవంబర్ 2012, మంగళవారం

లిప్ట్ లో దయ్యాలు

(ప్రతి ఒక్కరం ఎదో ఒక సమయం లో ఒంటరిగా ఉండవలసి వస్తుంది. అప్పుడు మనతో ఎవరు లేరు అనుకుంటాం. కాని మనకు తెలియని విషయం ఏంటంటే ! మనల్ని వేరే వాళ్ళు ఎప్పుడు చూస్తుంటారు.  కానీ మనకు వారు కనిపించరు. అప్పుడప్పుడు మనల్ని ఇబ్బంది పెడుతారు,  కొన్ని సార్లు ఇబ్బంది ఎక్కువయి మనం కూడా వారిలో కలిసి పోతాం. అలాంటి ఒక యదార్ద  సంఘటన కు కథ రూపం.)

సమయం రాత్రి 9 గంటలు, లక్ష్మి ఒక్కతే  ఉంది అపిసులో. తను ఒక మధ్యతరగతి సాప్ట్వేర్ కంపెనీలో HR  మేనేజర్ గా పని చేస్తోంది. రేపు కంపెని IT  పేమెంట్ చేయటానికి ఆఖరి రోజు కావటంతో HR డిపార్ట్ మెంటుకి సంబందించిన స్టేట్మెంట్ తయారు  చేస్తోంది. నిన్నటి దాక కసిన్ పెళ్ళి కావటంతో లివ్ లో ఉంది.  ఈ రోజు రావటం తోనే ఈ పని అంటగట్టాడు MD. ఇంత  లేటు గా పని చేయటం తనకు ఇదే మొదటి సారి.

ఆ మూడు అంతస్తుల  బిల్డింగ్ లో లక్ష్మి ఆపిసు ఉండెది మూడవ అంతస్తులో. రెండవ అంతస్తులో ఎదో యాడ్  ఏజెన్సీ, ఒకటవ అంతస్తులో ఎదో మార్కెటింగ్ ఏజెన్సీ  ఇంకా కింది అంతస్తులో ఆంద్ర బ్యాంక్ ఉన్నాయి. ఇంకా పార్కింగ్ అంత  సెల్లార్ లో చేసుకుంటారు.  అందరు 6 గంటలకే వెళ్ళి పోతారు, తను కూడా అలాగే వెళ్ళి పోయేది కానీ ఈ రోజు తప్పలేదు. అసలే రేపు  శనివారం కావటంతో ఒక్కరు కూడా లేరు, సాయత్రం అయిదు గంటలకే అందరు వెళ్ళి పోయారు. చిన్న కంపెని కావటం తో పెద్ద సెక్యూరిటీ కూడా ఉండదు, ఇద్దరంటే ఇద్దరు గార్డ్స్ ఉంటారు. 

అలా పనిచేసుకుంటూ ఉండేసరికి సమయమే తెలియలేదు తనకు. ఇప్పటికే ఇంటి నుంచి మూడు సార్లు ఫోన్ వచ్చింది. ఇంకోసారి వచ్చిందంటే నాన్న, తమ్ముణ్ణి  తీసుకుని వచ్చేస్తాడు అపిసుకి. తోమ్మిదిన్నరకల్ల బయలు దేరుతానని చెప్పింది ఇంట్లో వాళ్ళతో.

అక్కడనుండి తమ  ఇల్లు 5 కిలో మీటర్ల దూరమే కావటం కూడా తనకు కాస్త దైర్యం గా  ఉంది.  అనుకున్నట్లు గానే తొమ్మిదిన్నర కల్ల స్టేట్మెంట్ రెడి అయిపొయింది. కంప్యూటర్ ఆప్ చేసి బయటకు వచ్చేసరికి సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ లేరు. వాళ్ళు లిప్ట్ ముందు, ఎంట్రన్స్ దగ్గర టేబులు, కుర్చీలు వేసుకుని కూర్చుంటారు,  వేరే స్థలం కూడా ఉండదు అక్కడ.  మరి ఎటు వెళ్ళి  ఉంటారు అని అలోచించి, అయినా ఇప్పుడు వాళ్ళు ఎటు తగలడితే నాకేంటి ! అసలే ఆలస్యం అవుతోంది అనుకుని లిప్ట్ దగ్గరికి వెళ్ళి కిందికి వెళ్ళటానికి బటన్ నొక్కింది. 

లిప్ట్ డోర్ తెరుచుకోగానే అందులోంచి దిగారు ఇద్దరు గార్డులు. అందంగా ఉండే తనను ఇద్దరు కొరుక్కుని తిన్నట్లు చూడటం తను చాల సార్లు గమనించింది.

అయినా సరే దైర్యంగా కోపం నటిస్తూ "ఏంటి ! ఎక్కడికి వెళ్ళారు,  సెక్యూరిటీ ఉండకుండా?" అంది లక్ష్మి.

"ఏంటి మేడం ! ఇంత కష్టపడుతున్నారు, ఈ వయసులో. మీరు అనుకుంటే  ఎంత ఎంజాయ్ చెయ్యొచ్చు" అన్నాడు మొదటి వాడు కసిగా తనను చూస్తూ.

"సినిమాల్లో ఇంట్రెస్టు ఉందా మేడం మీకు! మా బావ ప్రోడ్యుసర్, నేనిపిస్తా హిరోయిన్ గా" అన్నాడు రెండో వాడు నాలుకతో పెదాలు తడుపుకుంటూ.

ఇంకా ఇక్కడ ఉండటం అంత మంచిది కాదని అర్ధం అయిపొయింది లక్ష్మి కి. ఏదయినా ఉంటె రేపు చూసుకోవచ్చు వీళ్ళ  సంగతి, ముందుగా వీళ్ళ నుంచి  బయట పడాలి అనుకుని, వాళ్ళ  మాటలకూ నవ్వి నవ్వనట్లుగా నవ్వి "గుడ్ నైట్" అని చెప్పి వెనుకకు తిరిగి చూడకుండా లిప్ట్ ఎక్కేసింది. 

C బటన్ నోక్కటంతో కిందికి వెళ్తున్న లిప్ట్ రెండో ప్లోర్ కి వెళ్ళగానే ఆగి పోయినట్లు అనిపించింది. ఏమయి ఉంటుందా అని చూస్తుండగానే లిప్ట్ లో లైట్లు అన్ని ఆరిపోయి ఎమర్జెన్సి లైట్ వెలిగింది,  ఎక్కడో గుడ్డి దీపంలా.

లక్ష్మి గుండె ఆగినంత పని అయింది. భగవంతుడా ! ఎప్పుడేం చేయాలి. అసలు బిల్డింగ్ మెంటేనేన్స్ వాళ్ళు ఉన్నారో లేక ఎక్కడయినా తాగి పడి  పోయారో అనుకుంటూ భయపడి పోసాగింది. ప్రయత్నించి చూద్దాం  అనుకుని లిప్ట్  ఎమర్జెన్సి బటన్ నొక్కింది. ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది, కానీ ఎవరు ఎత్తటం లేదు.  దేవుడా...... ఎవరయినా ఎత్తేలాగ  చూడు తండ్రి అనుకుని ఆత్రంగా చూడ సాగింది.

కొద్ది సేపటికి ఎవరో "హల్లో" అన్నారు విచిత్రమయిన గొంతుతో.

"నేను లిప్ట్ లో ఇరుక్కు పోయాను ! దయచేసి ఎవరయినా వచ్చి నన్ను బయటకు తియ్యండి" అంది లక్ష్మి బ్రతిమాలుతూ కంగారుగా.

అవతలి వ్యక్తీ బిగ్గరగా నవ్వి "ముగ్గురు వస్తారు ! నీ  దగ్గరికి" అని ఫోన్ పెట్టేసాడు. 

లక్ష్మి కి అతని వాలకం వింతగా అనిపించింది. తానూ లిప్ట్ లో ఇరుక్కు పోయాను అంటే నవ్వుతున్నాడు! గొంతు ఏంటో ఒక రకంగా ఉంది. పైగా ముగ్గురు వస్తారు అంటున్నాడు, అసలు ముగ్గురెందుకు. కొంపదీసి ఇది ఆ సెక్యూరిటీ గార్డుల పని కాదు కదా అనుకుంది భయపడుతూ.

ఒక్కసారిగా లిప్ట్ ను తేరిపార చూసింది. గుడ్డిగా వెలుగుతున్న ఎమర్జెన్సి లైటు, పైన వేలాడుతూ గాల్లో ఉన్నా లిప్టు, అందులో తనొక్కతే ! గుండెల్లో దడ  మొదలయింది. నుదురంతా  చెమట తో తడిసి పోయింది. ఇలాంటి పరిస్తితి వస్తుందనుకుంటే తమ్ముణ్ణి  రమ్మనేది.

అసలు వాళ్ళకు చెపితే ఎదో ఒకటి చేస్తారు అనుకుని సెల్ ఫోన్ తీసింది ఇంటికి  ఫోన్ చేద్దామని. కాని ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్య పోయింది! కారణం, ఎన్నడు లేనిది ఫోన్ లో సిగ్నల్ దొరకటం లేదు. ఒక్క పాయింట్ కూడా చూపించటం లేదు,  ఎప్పుడు ఒక్క పాయింటు కూడా తగ్గేది కాదు. లక్ష్మి లో భయం ఇంకా పెరిగి పోయింది. 

కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఎవరో తన వెనుక నిలబడ్డారని అనిపించింది లక్ష్మి కి.  ఒక్కసారిగా వెనుకకు తిరిగింది, కాని ఎవరు లేరు ! ఇదంతా తన భ్రమ అనుకుంది. కాని లిప్ట్ లో ఎవరో ఉన్నారని తనకు బలంగా అనిపిస్తోంది. భయం భయం గా ఆ మూలకు  ఈ మూలకు చూడసాగింది.

ఒక్కసారిగా రెండు చేతులు తనను వెనుక నుండి పట్టుకుని గొంతు పిసక సాగాయి.  లక్ష్మి హడలి పోయింది. విడిపించు కోవాలని ప్రయత్నించింది, కానీ లాభం లేక పోయింది. ఆ చేతులు చాల బలంగా తన గొంతు పిసుకుతున్నాయి. తనకు ఉపిరి ఆడటం లేదు, కళ్ళు బైర్లు కమ్ముకుంటున్నాయి. కాసేపు పెనుగులాట తర్వాత,  ఒక్కసారిగా వదలి పోయాయి ఆ చేతులు.

లక్ష్మి కి జరిగింది నిజమా ! లేక తన భ్రమ అంతు పట్టడం లేదు. ఒళ్ళంతా భయం తో వణకి పోసాగింది, అసలు నిలబడలేక అలాగే ఓ మూల కూలబడి పోయింది. ఇంత  చిన్న లిప్ట్ లో ఎక్కడికి వెళ్ళ టానికి లేదు, ఎం చేయాలో అర్ధం కావటం లేదు.

 "ప్లీజ్ హెల్ప్ మి" అంటూ అరిచింది బిగ్గరగా ఏడుస్తూ. కానీ ఎవరు  వస్తున్నా దాఖలు లేదు.  

తనకు తెలిసిన దేవుని స్తోత్రాలు పాడు కోవాలని గుర్తు చేసుకుంటోంది. కాని ఒక్కటి గుర్తు రావటం లేదు ఆ భయం లో.

అతి కష్టం మీదా  "శ్రీ ఆంజనేయం ! ప్రసనంజానేయం" మాత్రం గుర్తు కొచ్చింది. ఓ మూల  నక్కి అది జపిస్తూ కూర్చుంది వణికి పోతూ. అంతలో లిప్ట్ లో అడుగుల చప్పుడు! అంతే  మంత్రం మరచి పోయి భయంతో ఏడువ సాగింది.

ఆ అడుగులు తనకు  దగ్గరవతున్నాయి, ఇంకా మూలకు నక్కి కూర్చుంది హడలి పోతూ. ఒక్కసారిగా తనను ఎవరో జుట్టు పట్టి ముందుకు లాగారు! అంతే  లిప్ట్ లో బోర్ల పడి  పోయింది. పడి  పోయిన తన మీద  ఎక్కి కూర్చున్నారు. తనకు ఉపిరి ఆడటం లేదు, పైకి లేవటానికి శక్తి సరిపోవటం లేదు. అరవటానికి నోరు రావటం లేదు, బాధతో కాళ్ళు, చేతులు ఆడించలనుకుంది కాని సాద్యం కావటం లేదు. అశక్తు రాలిగా అలాగే పడుకుండి పోయింది. కొద్ది సేపటికి బరువు దిగి పోయింది.

దిగ్గున లేచి నిలబడి ఏడువ సాగింది, తనకు ప్రాణాల  మీద  ఆశ పోయింది. ఎవరు తనను కాపాడుతారు? ఇక్కడి నుంచి ఎలా బయట పడాలి అనుకుంటూ నిరసించి పోయింది. గొంతు తడి అరి పోతోంది! అయినా తెలియటం లేదు భయంతో. అఫిసులో ఉన్నప్పుడు అకలేసింది ! దాని సంగతే మర్చి పోయింది.  ఒళ్ళంతా చెమటలు పోసి వర్షం లో తడిసినట్లు అయిపొయింది. 

అలాంటి సమయం లో, ఒక్కసారిగా లిప్ట్ లో లైట్లు అన్ని వెలిగాయి. లిప్ట్ పని చేయటం మొదలు పెట్టింది, లక్ష్మి నమ్మలేక పోయింది! పోయిన ప్రాణం తిరిగి వచ్చినట్లయింది. లిప్ట్ నెమ్మదిగా పస్ట్  ప్లోర్ చేరింది.

అప్పుడు లక్ష్మి కి ఒక ఆలోచన వచ్చింది "ఫోన్ లో వ్యక్తీ ముగ్గురు వస్తారు అన్నాడు! అంటే మూడవ వ్యక్తీ సెల్లార్ లో ఉంటాడ?" ఆ ఆలోచన రావటం తోనే లక్ష్మి వెన్నులో వణుకు మొదలయింది.

లిప్ట్ సెల్లార్  లో ఆగింది, కాని డోర్  తెరుచు కోవటం లేదు. లక్ష్మి డోర్  ఓపెన్ చేసే బటన్ నోక్కసాగింది ఆత్రంగా.

కొద్ది సేపటికి "దడేల్" మని డోర్  తెరుచుకుంది. కాని బయట అడుగు పెట్టాలంటే దడగా ఉంది. బయట చుస్తే ఎవరు లేరు, ఆ మూల  ఒక్కటి, ఈ మూల ఒకటి అన్నట్లుగా రెండు లైట్లు వెలుగుతున్నాయి గుడ్డిగా.  చూడటానికే చాల భయం పుట్టేల ఉన్నాయి ఆ పరిసరాలు.

అయినా  తప్పేదేముంది అనుకుని బయటకు వచ్చింది లిప్ట్ నుంచి. రెండు అడుగులు వెయ్యగానే! ఎవరో తనను వెనుకకు లాగుతున్నట్లుగా అనిపించింది. బలంగా ముందుకు అడుగేసింది కాని అంగుళం కూడా కదల లేక పోయింది. గట్టిగా అరిచింది కాని మాట బయటకు రాలేదు.

అలాగే నిలబడి పోయిన తనను ఎవరో ఒక్కసారిగా చెంప చెల్లు మనిపించారు. అంతే చుక్కలు కనిపించాయి! వెంటనే మరో చెంప మొదటి దాని కన్నా బలంగా. ఈ సారి ఏకంగా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. కాసేపటికి పట్టు వదిలి పోవటంతో పరుగు పరుగున రోడ్డు మిద కొచ్చింది బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ.

కొద్దిసేపటికి  తేరుకుని ఇంటికి పోన్ చెయ్యాలని సెల్ తీసి, నంబరు డయల్ చేస్తుండగా ఫోన్ మోగింది. నంబరు Unknown  అని ఉంది, ఎత్తి "హలో"  అంది భయం భయంగా.

మూడు గొంతులు బిగ్గరగా నవ్వుతు "లిప్ట్ బాగాయిందా" అన్నాయి. అంతే  ఫోన్ విసిరి కొట్టింది. 

అప్పటికే సమయం పది గంటలు దాటటంతో లక్ష్మి తమ్ముడు, నాన్న వచ్చారు. 

"బండి రేపు తీసుకోవచ్చు" అని చెప్పి వాళ్ళతో  ఇంటికి వెళ్ళి పోయింది. 

జరిగిన విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు, నమ్మక పోగా నవ్వుతారని. ఎందుకంటే  ఇలాంటి సంఘటన ఇంతకూ ముందు  ఎప్పుడు జరిగిన దాఖలు లేవు ఆ బిల్డింగ్ లో. 

కారణం! ఆ బిల్డింగ్ కి పనిచేసిన ముగ్గురు  కూలీలు చని పోయిన రోజు మాత్రమే ఆ లిప్ట్ తొమ్మిది దాటినా తర్వాత ఎమర్జెన్సి లోకి వెళ్ళి పోతుంది. ఆ రోజు ఎప్పుడంటే...........


(మీ ఆఫీసు లో లిప్ట్ ఆగి పోయినప్పుడు తెలుస్తుంది. అంత వరకు జాగ్రత్త)

5, నవంబర్ 2012, సోమవారం

నీ తోడూ కావాలి




















అందని తీరాలలో జాబిలిల  నీవు
చీకటి లో మిణుగురుల  నేను
అయినా, యీ మనసు నిన్నే కోరుతుంది
నా ప్రమేయం లేకుండా
నా ఉహ నిన్ను చేరుతుంది
నీవు నడిచే నేలను ముద్దాడి
నేను పొందే ఆనందం అనంతం
నీ జడనుండి రాలిన మల్లె తీసుకుని
నా మనసు నిన్ను చేసుకుంటుంది తన సొంతం
నీ నిశ్చ్వాసలో గాలి నా ఉపిరి కావాలని
నిన్ను వెంబడిస్తూ నీ నిడనయి  పోతాను
రూపు లేని ప్రేమకు నే జాడనయి పోతాను
నీపై ప్రేమ మొదలు
ఉహల్లో నిన్ను చేరటానికి
ఒంటరి తనం నా తోడుగా మారింది
ప్రతి రాత్రి నా వైపు నిదురే రానంది
ఎ దేవుడయిన వరమిస్తానంటే
నీ కను పాపగా నన్ను చేయమంటాను
యింకేమి వద్దంటాను
ఎప్పుడు దొరికే నీ తోడూ కన్నా
యింకేం కావాలంటాను !




24, అక్టోబర్ 2012, బుధవారం

అదృష్టం లో దురదృష్టం !

(కథ చవివే ముందు, ఎప్పుడు ఏడుపు గొట్టు రాతలు రాసే నేను కాస్త పంథా మర్చి కామెడి రాయాలని సాహసం చేసాను. నవ్వు వస్తే నవ్వుకోండి, చక్కిలి గింతలు పెట్టుకుని అయిన సరే.  కాని ఇలా జరుగుతుందా ! అలా జరుగుతుందా అంటూ సందేహాలు లేపి నా సాహసాన్ని, దుస్సాహసం చేయకండి దయచేసి.)

మనోజ్ చాల తెలివయిన కుర్రాడు. చదువులో ఎప్పుడు పస్ట్ రావటం అతని అలవాటు. అలాగే అతనికి అదృష్టం కూడా ఇతరులకు  దురదృష్టం పట్టినట్లు ఎప్పుడు వెన్నంటే ఉంటుంది. అతని ప్రెండ్స్ అందరు "ఒరేయ్ మామ నీకు ఒళ్ళంతా సుడేరా" అంటూ కుళ్ళుకునే వారు.

అతని పూర్తీ పేరు కంచు మనోజ్ కుమార్. బిటెక్ కంప్యూటర్స్ పూర్తీ చేసి ఇండియాలో అందరు చేసే పనే తను చేసాడు. అంటే MS చేయటానికి అమెరికా వెళ్ళాడనుకుంటే మీరు తొక్క మిద కాలు వేసినట్టే (అంటే బోల్త పడ్డట్టే). అతనికి తన అమ్మ నాన్న ను వదలి వెళ్ళాలంటే ఇష్టం లేదు. అందుకే అమెరికా గిమేరికా ఏం పెట్టుకోకుండా సుబ్బరంగా ఓ కంపెనీలో సాప్ట్వేర్ ఇంజనీరుగా జాయిన్ అయిపోయాడు. 

సాదారణంగా ఎవరయినా  10 సంవత్సరాలు వచ్చే వరకు ఇంటిని వదిలి ఉండలేరు. కాని మనోజ్ మాత్రం ఇప్పటికి  వాళ్ళ అమ్మను చూడకుండా ఉండలేడు. తనకు ఇద్దరు అక్కలు మరియు ఇద్దరు అన్నలు  ఉన్నా కూడా మనోజ్ చిన్న వాడు కావటం వలన ఎక్కువ ప్రేమ వాళ్ళ అమ్మకు . అమ్మను వదిలి ఉండలేక IIT లో సీట్ వచ్చిన  కూడా హైదరాబాద్ లో మాములు ఇంజనీరింగ్ లో జాయినయ్యాడు. అప్పుడు మనోజ్ ను తిట్టని వారు లేరంటే అతిశయోక్తి కాదు. 

ప్రస్తుతానికి వస్తే, జాయినాయిన కొద్ది రోజుల్లోనే అతని స్పార్క్ అర్ధం అయ్యింది ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ కు. మంచి కమ్యునికేషన్ స్కిల్సు, టెక్నికల్ స్కిల్సు అతని సొంతం. ఇంకా సాప్ట్వేర్ కు కావలసిన అదృష్టం ఎలాగు ఉంది. తొందరలోనే ప్రాజెక్టు లో చాల పేమస్  అయిపోయాడు. అందరి నోళ్ళలో మనోజ్, మనోజ్ అంటూ వినపడేది.

కాని అమెరికా వాళ్ళు మాత్రం "మిష్టర్ కంచు" అంటూ పిలేచే వాళ్ళు. పాపం వాళ్లకు సర్ నెమ్ కాన్సెప్ట్ లేకేపోవటం తో అతని సర్ నేమె పస్ట్  నెమ్ అనుకుని (కంచు మనోజ్ కుమార్) పొరపడెవారు.  మనోజ్ కు తిక్క పుట్టి ఇమెయిల్ కూడా పంపాడు. "నా ఒంటి పేరు మనోజ్, ఇంటి పేరు కంచు. ఎవడయినా మళ్ళి కంచు అంటే ఠంచనుగా తిట్లు తింటారు" అని. అప్పటి నుంచి కాస్త ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని పిలుస్తున్నారు. ఆదాయం బాగుంది కదా అని మాదాపూర్ లో ఒక ఇల్లు కూడా తీసుకున్నాడు లోన్ పెట్టి.

రోజులు ఇలా హాయిగా సాగుతుండగా, ఓ నాడు మేనేజరు దగ్గర నుంచి పిలుపు వచ్చింది. తన క్యాబిన్ కు రామ్మని. తనకు మేనేజరు దగ్గర చనువు ఎక్కువ అనే  కంటే, అతని కంటే పోటుగాడు లేడని, మేనేజరు కు తానూ తప్ప మరో దిక్కు లేదన్న పొగరుతో పర్మిషన్ అడగ కుండానే లోపలికి  వెళ్ళి పోయాడు. 

"గుడ్ మార్నింగ్ సార్. ఏంటి రమ్మనారు" అన్నాడు మనోజ్.

"హాయ్  మనోజ్. కాం కాం  సిట్" అంటుండగానే కూర్చున్న మనోజ్ చూసి ఏమి అనలేక "గుడ్ గుడ్, వేరి గుడ్" అంటూ పల్లికలించాడు.

ఆ తర్వాత తనే "ఎం లేదు మనోజ్, నీకు ఒక గుడ్ న్యూస్ చెప్పుద్దామని" అంటూ ఆగాడు.

"వావ్ గుడ్ న్యూస్ ! ఏంటి సార్ ? తొందరగా చెప్పండి" అన్నాడు మనోజ్ కప్పల నోరు తెరిచి.

"అంత తొందరగా చెప్పేస్తే థ్రిల్  ఏముంటుంది. కాస్త సస్పెన్స్ లో ఉంటుంది థ్రిల్" అన్నాడు మేనేజరు కొంటెగా.

 "సస్పెన్స్ లో ఏముంటుంది సార్  థ్రిల్ ! సస్పెన్స్ తప్ప. అది రివిల్ చేస్తే తెలుస్తుంది థ్రిల్లో  లేక డల్లో" అన్నాడు మనోజ్ ఇంకా కొంటెగా.

"గుడ్ లాజిక్-గుడ్ సేన్సప్ హ్యుమర్. ఇంకా ఉరించను గాని చెప్పేస్తున్నా" అంటూ మళ్ళి  ఆగిపోయాడు మేనేజరు.

మనోజ్ ప్రశ్నార్థకంగా చూసాడు.

"ఏదయినా మనోజ్ ! నువ్వు చాల లక్కినోయ్. అసలు నువ్వు నాకు పెద్ద పార్టి ఇవ్వాలి సరేనా?" అన్నాడు మేనేజరు పలికిలిస్తూ.

మనోజ్ కు చిరాకేస్తుంది. అయినా ఆపుకుని "అలాగే సార్ తప్పకుండా ఇస్తా. ఇప్పటికయినా చెప్పండి దయచేసి" అన్నాడు బ్రతిమాలుతూ. 

"ఒకే ఒకే చెప్పేస్తా. నీకు పాసుపోర్టు ఉందా" అన్నాడు మేనేజరు కళ్ళు పెద్దవి చేసి.

"ఉద్యోగంలో చేరటానికి ఈ మద్య పాసుపోర్టు అడుగుతున్నారని విన్నాను కాని, మీరేంటి సార్  న్యూస్ చెప్పటానికి కూడా  అడుగుతున్నారు" అన్నాడు మనోజ్ ధినంగా.

"యూ...... సిల్లి పెల్లో" అని వెక్కిరించాడు మేనేజరు.

మనోజ్ కు దుఖం పొంగుకొచ్చింది. "సార్ నన్ను ఉరించకుండా! దయచేసి అదేంటో చెప్పండి. మీ కాళ్ళు పట్టుకుంటాను" అంటూ టేబల్ క్రిందకి దురబోయాడు ఏడుస్తూ.

"ఏయ్..... ఏంటిది మ్యాన్ నువ్వు మరి ఇంత  సెన్సిటివా?" అంటూ ఆశ్చర్య పోయాడు.

మనోజ్ కు తిక్క రేగింది.  "నేను సెన్సిటివ్ కాదురా...... నువ్వు శాడిస్టువి . గంట నుంచి గుడ్ న్యూస్ చెపుతానంటూ నన్ను బలితీసుకుంటున్నావ్" అని మనసులో తిట్టుకుని పైకి బోరుమని ఏడ్చేశాడు.

మేనేజరు అదిరి పోయాడు. "ఎవరయినా చుస్తే నేను నిన్ను ఏదయినా చేశాననుకుంటారు. దయచేసి ఏడుపు అపు నాయన" అంటూ బ్రతిమాలాడు.

"ముందు మీరు అదేంటో చెప్పండి, అప్పుడే ఆపుతా" అన్నాడు ఏడుపు కొనసాగిస్తూ.

"ఎం లేదు మనోజ్ నిన్ను అమెరికా పంపుదామనుకుంటున్న" అన్నాడు మేనేజర్ గర్వంగా.

అదివినగానే మనోజ్ ఏడుపు అపుతాడని అనుకున్నాడు మేనేజరు. కాని అతను  ఏడుపు ఇంకా ఎక్కువ చేశాడు. 

మేనేజరు ఆశ్చర్యంతో "ఏంటి మనోజ్ నేను చెప్పింది వినబడలేదా? నిన్ను" అంటూ పూర్తీ చేయకుండానే.....

"వినపడింది సార్, నన్ను అమెరికా పంపిస్తున్నారు అంతేగా" అన్నాడు కోపంగా.

"ఏంటయ్యా?  నువ్వు ఎగిరి గంతేస్తావనుకుంటే అలా కోప్పడుతావ్" అన్నాడు మేనేజరు ఆశ్చర్యంగా.

"ఎగిరి గంత్తేయ్యటం కాదురా నిన్ను ఎగిరి తన్నాలి"  అని మనసులో అనుకుని "నాకు ఇష్టం లేదు సార్" అన్నాడు మనోజ్ ఏడుపు కొనసాగిస్తూ.

"అది కదయ్యా" అంటూ మేనేజరు  ఎదో చెప్పే లోపే.......

"సార్ ! అవసరం అయితే ఇ కంపెనీలో ఉద్యోగం మానేస్తాను కాని నేను మాత్రం అమెరికా వెళ్లాను" అన్నాడు మనోజ్ దృడ మయిన స్వరంతో.

మేనేజరు మనోజ్ చేతులు పట్టుకుని బోరుమని ఏడుస్తూ "బాబు ని పోటో ఒకటి యిస్తావ?" అన్నాడు.

"నేను వెళ్ళను అంటుంటే,  మళ్ళి  పోటో ఎందుకు సార్" అన్నాడు మనోజ్ చిరాకుగా.

"అందుకే అడుగుతున్నాను బాబు. ఎంతో  మంది అన్ సైట్ పంపడం లేదని నన్ను బండ బూతులు తిట్టుకుంటున్నారు. కాని నీలాంటి వాడిని చూడటం మొదటి సారి బహుశ చివరి సారి కూడా. అందుకే ని పోటో కు రోజు కోక్కసారయిన దండం పెట్టుకుంటే నాకు అ తిట్లయిన తప్పుతాయి" అంటూ బ్రతిమాలాడు.

"అలాగే పంపిస్తా" అని చెప్పి మేనేజరు రూం  నుంచి బయట పడ్డాడు మనోజ్. 

అప్పటి నుంచి ఆ కంపెనీలో నుంచి వెళ్ళి పోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఇంటర్వులు  అటెండ్ అవ్వటం మొదలు పెట్టాడు. ఒక మల్టి  నేషనల్ కంపెనీలో అన్ని రౌండ్స్ క్లియర్ చేసాడు. ఆఖరిది HR రౌండ్ మాత్రమే ఉంది.

ఇంటర్వు చేసే అతను అడిగాడు "మీకు పాస్ పోర్టు ఉందా" అని.

"లేదు అవసరం అయితే అప్లై చేస్తాను" అన్నాడు మనోజ్.

"తోందరగా చేసుకోండి. మిమల్ని త్వరలోనే ఆస్ట్రేలియా పంపిస్తాం" అన్నాడు అలాగయిన కాస్త సలారి తగ్గించవచ్చని.

వెంటనే మనోజ్ "అయితే నేను జాయిన్ అవ్వను" అన్నాడు కోపంగా.

"ఏంటి మిష్టర్! మీకు ఆస్ట్రేలియా ఇష్టం లేక పొతే అమెరికా వెళ్ళుదురు గాని" అన్నాడు ఇంటర్వూ  చేసే అతను  ఉషారుగా.

"అసలు ఇండియాలో, హైదరాబాదు లో తప్ప నేను ఎక్కడ పని చేయను, అందుకే జాయినవ్వను " అన్నాడు మనోజ్ కోపంగా అరుస్తూ.

ఇంటర్వూ  చేసే అతనికి పిచ్చేక్కినంత పనయింది.  "బాసు నువ్వు పేస్ బుక్ లో ఉన్నావా? ఉంటె నన్ను ని ప్రెండు గా యాడ్ చేసుకోవా" అంటూ బ్రతిమాలాడు.

"ఎందుకండీ" అడిగాడు మనోజ్  చిరాకుగ.

"నీలాంటి వాడిని చూశానని అందరికి గర్వంగా చెప్పుకుంటాను. ఎంతో  మంది ఇంటర్వూ  మొదలు పెట్టగానే ఆన్  సైట్ కావాలంటూ అడుక్కోవ్వటం చూశాను. కానీ నీలాగా వద్దు అన్న వాణ్ణి ఈ జన్మకు చూడలేను" అంటూ మురిసి పోయాడు ఇంటర్వు చేసే అతను. 

అప్పటి నుంచి ఇంటర్వులు అటెండు అయ్యేటప్పుడు మెదట అతను  పెట్టె కండిషన్ "నేను అన్  సైట్ వెళ్ళాను. హైదరాబాదు లోనే పనిచేస్తాను" అని.

అది వినటం తోనే వాళ్ళు ఆశ్చర్య పోవటం మనోడిని పేస్ బుక్ లో యాడ్  చేసుకోవటం సర్వ సాదారణం అయిపొయింది. ఈ దెబ్బతో మనోడి ప్రెండ్స్ లిస్టు మహేష్ బాబు పేజి లో ప్యాన్స్ లిస్టుల తయారయింది. అన్ని కంపెని ఇంటర్వూ  ప్యానెల్ లో పేమస్  అయిపోయాడు. చివరికి ఓ కంపెని మనోడి కండిషన్స్ అన్నింటికీ ఒప్పుకుందని జాయినయి పోయాడు.

స్వతహాగా తెలివిమంతుడు, అదృష్టవంతుడు అయిన మనోజ్ తొందరలోనే అందరి దృష్టి లో పడ్డాడు. ముఖ్యంగా US  మేనేజరు కు బాగా నచ్చేసాడు, అందుకే అతన్ని పంపుమని ఇండియా మేనేజరు ను ఒక్కటే పోరు పెడుతున్నాడు. కాని  అతన్ని ఎక్కడికి పంపమని ఒప్పుకుని తీసుకున్నారు. అందుకె  ఎలా అడగాలో అర్ధం కావటం లేదు మేనేజరు కు. అయినా రాత పూర్వకంగా ఏమిలేదు కదా అనుకుని ఓ రోజు తన క్యాబిన్ కు పిలుచుకున్నాడు మేనేజరు.

మనోజ్ రాగానే "మనోజ్ నీకు ఒక బ్యాడ్ న్యూస్. నిన్ను అమెరికా పంపుతున్నాను" అన్నాడు.

"అసలు ఇలాంటివి ఉండవని ఒప్పుకుంటేనే కదా సార్  నేను జాయిన్ అయ్యాను. మళ్ళి  ఇదేంటి" అన్నాడు కోపంగా.

"నిజమే నయ్యా కానీ US  మేనేజరు కు నువ్వు చాల నచ్చావ్ మరి" అన్నాడు.

"నేను వెళ్ళాను సార్" అన్నాడు మనోజ్ దృడంగా.

"చూడు మనోజ్ కంపెనీలో ఉన్నప్పుడు కంపెని రూల్సు ఒప్పుకోవాలి. నేను నీకు రెండు ఆప్షన్స్ ఇస్తున్నాను. ఒక్కటి చెనై వెళ్ళాలి, రెండు అమెరికా వెళ్ళాలి" అన్నాడు మెనేజరు సంబర పడుతూ, అతను  చచ్చినట్లు అమెరికా ఒప్పుకుంటాడనుకుని.

"నేను చెనై కే వెళ్తాను సార్" అన్నాడు మనోజ్ ఉక్రోషంగా.

అది ఉహించని మేనేజరు "ఏంటయ్యా ఇది ! ఇంత  విచిత్రంగా ఉన్నావ్ ! బాబు ని కాళ్ళు పట్టుకుంటాను అమెరికా వెళ్ళవయ్య. లేకపోతె US మేనేజరు గాడు నన్ను చంపేస్తాడు" అంటూ మనోజ్ చేతులు పట్టుకుని బ్రతిమాల  సాగాడు.

"మీరు నిజంగా కాళ్ళు పట్టుకున్న నేను చెనై కే వెళ్తాను" అంటూ విస  విస  వెళ్ళి  పోయాడు.

మేనేజరు టేబులు కు తల కొట్టుకోసాగాడు ఏమి అర్ధం కాక. 

చెనై కి వెళ్ళిన మనోజ్ కొద్ది రోజుల్లోనే మరో కంపెనీలో జాయినయ్యాడు. అక్కడ కూడా తోందరలోనే మంచి పేరు తెచ్చుకున్నాడు. ఓ రోజు ఈ కంపెని మేనేజరు కూడా తన క్యాబిన్ కు పిలిచుకుని ఆన్ సైట్ విషయం చెప్పాడు. అంతే  మనోజ్ కి ఎక్కడ లేని విరక్తి పుట్టుకొచ్చింది.

కోపంగా "లక్ష్మి టాక్ షో,  ప్రేమతో మీ లక్ష్మి లాంటి ప్రోగ్రామ్స్ గ్యాప్ లేకుండా చుపిస్తానన్న నేను అన్ సైట్ మాత్రం వెళ్ళాను సార్" అని చాలెంజ్ చేశాడు మేనేజరు తో.

"ఇంకా టైం ఇస్తున్నాను,  బాగా ఆలోచించుకో" అంటూ పంపేశాడు మేనేజరు.

ఇంకా లాభం లేదని అక్కడ కూడా మానేసి ఏదయినా కాలేజ్ లో లేదా స్కూల్ లో టీచరుగా  జాయిన్ అవ్వాలనుకున్నాడు. అప్పటినుంచి ప్రతి కాలేజ్ లో, ఇంటర్ నేషనల్ స్కూల్స్ లో  ఇంటర్వులు ఇచ్చాడు. కాని ఎవరు తన ఇంటి లోన్ EMI కి సరిపడా ఇవ్వటం లేదు.

ఓ రోజు పేపర్లో విసాలన్ని రిజెక్ట్ అవుతున్నాయని అందులో ను L1 వీసాలు ఎక్కువగా రిజెక్ట్ అవుతున్నాయని చదివాడు. మంచి మాస్టర్ ప్లాన్ వేసాడు మనోజ్.

మేనేజరు దగ్గరకు వెళ్ళి "సార్  నేను US  వెళ్ళుతాను. కాని L1 వీసా  మిదయితేనే వెళ్తాను" అన్నాడు గారంగా.

మేనేజరు ఆశ్చర్యంగా "అందరు H1 కావాలంటారు. నువ్వేంటయ్య  L1 అయితేనే వెళ్తనంటావ్. ఏది ఏమయినా నువ్వు ఒప్పుకోవటమే సంతోషం" అంటూ సంబరంగా గంతులేసినంత పనిచేశాడు.

చేసేదేంలేక మనోజ్ పాసు పోర్టు కు అప్లై  చేశాడు. వేరే వాళ్ళకు పాసు పోర్టు బుక్కులయి పోయాయి,  కంప్యుటరు పాస్వర్డ్ మర్చిపోయాము, ఇంకేదో ఇంకేదో అని వంద కారణాలు చెప్పే పాసు పోర్టు డిపార్టుమెంటు, మనోడికి మాత్రం నెల రోజులలో పాస్ పోర్టు ఇచ్చేసింది. తన అదృష్టానికి తన మీదే జాలేసింది మనోజ్ కు.

 "ఇప్పుడు కాదు కాని, వీసా ఇంటర్వు లో చెపుతా వీళ్ళ  సంగతి. అసలు ఎలా పంపిస్తారో" అని పకడ్బంది ప్లాన్ వేసుకున్నాడు.

"వాళ్ళు ఏమి అడిగిన తింగర తింగర గా సమాదానం చెప్పాలి, దెబ్బకు వీసా రిజెక్ట్ కావాలి" అనుకున్నాడు. 

వీసా ఇంటర్వు లో అడిగిన ప్రశ్న లకు మనోజ్ కు మతి పోయింది.

మొదటి ప్రశ్న "నీ  పేరేంటి". రెండవ ప్రశ్న "ఎప్పుడు జాయిన్ అయ్యావు ఈ కంపెనీలో".

మూడవ ప్రశ్న "మళ్ళి  ఎప్పుడు తిరిగి వస్తావు" .

అంతే  "నీ  వీసా రెండు వారాల్లో వస్తుంది" అని పంపి వేసారు.

మనోజ్ కు తన అదృష్టానికి తన మీదే విరక్తి కలిగింది. బోరున ఏడ్చుకుంటూ ఇంటికి బయలు దేరాడు. 


(సమాప్తం)

21, అక్టోబర్ 2012, ఆదివారం

రక్షకుడు


















మనిషిని మనిషి హింసిస్తూ
నీతి, న్యాయం నశించిన శకన 
దయ, ప్రేమ కరువయిన కాలన 
మనుష్యులను కాయ
పశుల శాలయందు 
శిశువుగా అవతరించే 
యెహోవా పుత్రుడు 
యేసు నామదేయుడు 

భోదనలతో మనసు మార్చి 
పాపులను తన దరికి చేర్చి 
పరలోక వారసులనే 
మరియ తనయుడు 
మహిమ స్వరూపుడు 

కుటిలమయిన నీతిని 
కఠిన మయిన శాస్త్రని విస్మరించాడు 
వికృత గురువుల కృతులను నిలువరించాడు 

తన స్పర్శ తో, తన వాక్కుతో
రోగులకు స్వస్థతను  
ముగవారికి మాటను 
గుడ్డి వారికి చూపును 
మృతులకు మరు జన్మను ప్రసాదించాడు
జనావళిని ఆకర్షించాడు 

దైవ తనయుని తేజం 
లోకమంతా వెలుగు నింప 
బ్రతుకు భారమయి తల్లడిల్లే చీకటి తత్త్వం 
ప్రేమ ముర్తిపై కక్షతో దాల్చే కఠినత్వం 

కొరడాలతో కొట్టించే 
వికృతంగా హిసించే 
అయినా చల్లారని సాదింపు 
మూగబోయిన న్యాయాని 
సిలువేయమని వేదించే 

సిలువ భుజములపై వ్రాలెను 
లోక పాపములు మోసేను 
ఆ రక్షకుడు 
తండ్రి అజ్ఞాను పాలించను 
వ్యాఖనములు నిరుపించను 
ముందుకు సాగెను 
ఆ దైవ కుమారుడు 

రాతి మనసు గల రాక్షస సంఘం 
రాళ్ళతో కొట్టింది 
ముళ్ళ కిరీట మెట్టి 
విరగబడి నవ్వింది  
ఎన్నో వ్యంగ్యపు మాటలు రువ్వింది 

తనకై ఏడ్చే ప్రజలను వద్దని వారించే 
అయన సహనం చూసి  విశ్వమే తరించే 
తనయుని కష్టం తల్లి మనసుని దహించే 
కన్నీరు మున్నిరుగా విలపించే 

కమలమంటి పాదాలు 
ముళ్ళతో విరిసాయి 
కరుణా మయుని రక్త ధారాలు 
కల్వరి  నిండాయి 

నీచ లోకం కాళ్ళు, చేతులలో 
మేకులు దింపింది 
మహిముంటే సిలువ దిగమంది 
అయన అంగిపై పందెం కాసింది 
అయినా,  యేసు మనసు 
వారిని జాలిగానే చూసింది 
ఆ హినులను అమాయకులుగా ఎంచింది 
దండించ వద్దని తండ్రిని వేడింది 

దహమన్న నోటికి నీటిని బదులు 
కఠిన విషమును చిమ్మిన 
సర్పమంటి జాతి పాపపు కోరలు పీకగా 
మరణమును మన్నించెను 
మూడు రోజులకు తిరిగి లేచెను 

నిరాశ వెన్నంటి, విశ్వాసం అడుగంటి 
శోకం లో మునిగిన శిష్యులను చూసేను 
నేను నేనే నంటూ ఉత్తేజ పరచెను 
తండ్రి రాజ్యం విస్తరింపుమంటూ 
అయన నామమే చాలంటూ 
చివరి బోధ చేసేను 
అటుపై పరలోకం చేరెను 

ప్రేమ, శాంతి స్తాపించిన పావన మూర్తి 
ఎప్పటికి తరగనిది అయన కీర్తి 


18, అక్టోబర్ 2012, గురువారం

దేశమంటే మనుష్యులు కాదోయ్

















దేశమంటే మనుష్యులు కాదోయ్
దేశమంటే దున్నలోయ్
పక్కన లూటి అయిన
పట్టింపు లేని పశువులోయ్

బండలవలె కండ కలదోయ్
ప్రతివాడికో  గుండె కలదోయ్
అందు దమ్ము మాత్రం కరువోయ్

చదువు కలదోయ్
తెలివి కలదోయ్
నిస్వార్థం నిండు సున్నోయ్

మాటలోమో కోటలు దాటును
చేతలేమో చేవ చచ్చును
సినిమాకు యువత బానిసోయ్
భవితకన్న-ఎక్కువ మక్కువోయ్

నీరు  కన్నా బీరు  మోలోయ్
ఎ వీధి  చూసిన ఉగులాట  జోరోయ్
ఆడవారు సైతం మినహాయింపు కారోయ్

ప్రభుత్వాలు మారిన పట్టింపు లేదోయ్
ఓటు వేయటానికి ఓపిక లేదోయ్
మత గొడవలంటే అతి మక్కువోయ్
సామరస్యం అతి తక్కువోయ్

దేశమేమయిన తమ కెందుకోయ్
తాము  బాగుంటే లోక మెందుకోయ్
దేశ భక్తీ అంటే పనికి రాని మాటోయ్
దోచు కోవటమే నేటి ఉత్తమమయిన బాటోయ్

దేశమంటే మనుష్యులు కాదోయ్
దేశమంటే దున్నలోయ్

10, సెప్టెంబర్ 2012, సోమవారం

భార్య




















నువ్వు నా జీవితంలో వచ్చినది మొదలు
నాలో ఎంతో మార్పు 
నాలో నాకే తెలియని ఓర్పు 
నీ  సాంగత్యం నాకు ఎంతో  ఓదార్పు 
నువ్వు నాపై చూపే శ్రద్దలో అమ్మతనం 
నాకు వండి పెట్టాలనే తపనలో ఎంతో  కమ్మతనం 

చిన్న మంచి మాటతో మంచుల కరిగిపోతావు 
నా కరుకతనాని కబలించేస్తావు 
అర్ద బాగామయిన నిన్ను ఎంతో అశ్రద్ధ చేస్తాను 
నువ్వు చెప్పే జాగ్రత్తలు చాదస్తం చేస్తాను 
నాకంత తెలుసనీ కన్నెర చేస్తాను 
నీ  కన్నీరు కళ్ళ చూస్తాను 
అయిన యింకిపోదు నాపై నీ ప్రేమ 

ఎన్ని సార్లు వెక్కిరించిన
ఎన్ని మార్లు నిన్ను తక్కువ చేసిన 
నా గొప్పతనం తగ్గనివు 
నా ముర్కత్వం భయటపడనివు 
కాస్తూనే ఉంటావు కంటి పాపల 

వంకలేతికి తిడుతుంటే భరిస్తావు 
ఏంతో  ఓపికగా సంజాయిషీ యిస్తావు 
పసితనం విడని నా తప్పుల్ని 
పాపాయి తప్పులుగా సర్దేస్తావు 

నిలకడ లేని నా మనసు చేసే తప్పులు 
నేను చెప్పే మాటలతో ఒప్పులయి పోతాయి 
అది నా గొప్పతనం కాదని
నీ  గోప్పమనసని నాకు తెలుసు 

నా అహం నీ  ఓర్పును హరించిన 
నా  పురుషాదిఖ్యం  నీ  మనసను గాయపరచిన 
నన్ను ఆదరించటంలో మార్పేమీ ఉండదు నీలో 
అందుకేనా?   నన్ను తండ్రిని చేసావు !
నా జివితన్ని పరిపూర్ణం చేసావు 

నువ్వు దూరమయినప్పుడు తెలుస్తుంది 
నీ  విలువేంటో,  నీ  తోడూ నా కెందుకో 
ఎ జన్మలోనో నాకు ఋణపడి ఉంటావు 
ఈ జన్మలో నన్ను నీకు రుణస్తున్ని  చేస్తున్నావు 

నువ్వు కన్నా కలలు కొన్నయిన తీర్చటానికి 
నిన్ను భద్రత భావంలో ముంచటానికి 
నాకు శక్తిని,  తెలివిని యిమ్మని 
అ దేవుణ్ణి వేడుకుంటాను 

నీ  ప్రేమ ముందు , నీ  ఓర్పు ముందు 
ఎప్పుడు ఓడి పోతాను 
ఓడి పోవటంలో ఇంత ఆనందం ఉందని 
నా కిప్పుడిపుడే తెలుస్తోంది. 



నిద్ర



రాముని నుండి రాక్షసుని వరకు 
ధనికుని నుండి పేదవాని వరకు 
పసివాడి నుండి పండు ముసలి వరకు 
అలసిన మనసు కోరే అమ్మ ఓడి నిద్ర

తీరని కోరికలను కలలో తీర్చి 
కలతలను రూపుమాపే కల్పవృక్షం నిద్ర 
కలవరింతలతో హృదయాన్ని తెలిపి 
అంతరన్ని  ముందుంచే నిలువుట్టద్దం  నిద్ర 

కఠిన నిజాలు కాస్సేపయినా  మరపించి 
కన్నీటిని తుడిచే వదలిపోని నేస్తం నిద్ర 
ఎంత వేడినా వరమియ్యని దేవుడు 
అడగకుండానే యిచ్చిన వరం యీ నిద్ర, కాని 

అతిగా ఒడిలో చేరితే ఒడలు మరపించి 
కొరగాని వాడిని చేసే కొరివి యీ నిద్ర 
మత్తులో మునిగితే చిత్తూ చేసే చితి మంట యీ  నిద్ర 
ఎన్ని తనలో ఉన్న అందరిని తనలో కలుపుకుని 
అందరి తలలు వంచు యీ  నిద్ర.


30, ఆగస్టు 2012, గురువారం

అమెరికా అమ్మాయి

(కథ చదివే ముందు, హీరోయిన్ అమెరికా అమ్మాయి, తను ఇంగ్లిష్ లో మాట్లాడినా, మన సుఖం కోసం నేను తెలుగు లోనే రాసాను.)

సంజయ్ చాలా టెన్షన్ గా వాచ్ లో టైమ్ చూసుకుంటూ  ఎదురు చూస్తున్నాడు. కేథరీన్ వస్తుందో రాదొ అని చాలా భయపడుతున్నాడు. చాలా రోజులు ప్రయత్నించిన తర్వాత నిన్ననే తనతో డేట్ కు ఒప్పుకుంది. అసలు కేథరీన్ చాలా పాపులర్ కాలేజ్ లో. తాను అమెరికా అమ్మాయి, చక్కని శరీర సౌష్టవం, అందమయిన ముఖం, తన తండ్రి మెక్సికన్ కావటం తో నల్లని జుట్టు  తో దేవత మూర్తిలాగే ఉంటుంది.

సంజయ్ ఎమెస్ చెయ్యటానికి అమెరికా వచ్చాడు. తనది ఇండియాలో ఆంద్రప్రదేశ్, సొంత ఉరు హైదరాబాద్. తనను చూసినప్పటినుండి మెల్ల మెల్లగా పరిచయం పెంచుకుని, సంవత్సరం నుంచి డేట్ కు రమ్మంటే ఈ రోజు ఒప్పుకుంది కేథరీన్.

అందుకే తనకు ఇష్టమయిన ఇండియన్ రెస్టారెంట్ వద్ద తన కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు. అప్పటికే సమయం సాయంత్రం 6  గంటల ౩౦ నిమిషాలు, తాను వస్తానన్న సమయం 6 గంటలు. ఇంకా రాదేమోనని నిరాశపడుతుండగా దూరంగా తన కారు వస్తు కనిపించింది. 

ప్రాణం లేచి వచినట్లయింది, ఉషారుగా  పరుగెత్తి తన కారు డోర్ తెరిచి "వెల్ కామ్  బ్యూటీపుల్" అంటూ కొంటె గా నవ్వుతూ వంగి చేయితో దారి చూపించాడు.

"ఓ థాంక్స్" అంటూ చిన్న గర్వంతో చిలిపిగా నవ్వుతూ సంజయ్ ని అనుసరించింది కేథరీన్.

రెస్టారెంట్ లోపలికి వెళ్ళిన తర్వాత "నాకు ఇండియన్ డిషస్ గురించి ఏమీ తెలియదు, పూడ్ నువ్వే ఆర్డర్ చెయ్" అంది కేథరీన్.

సంజయ్ తన కిష్టమయిన వాటిని ఆర్డర్ చేశాడు. ఆతర్వాత  ఇద్దరు కబుర్లలొ పడ్డారు.

"ఆ మద్య ఇండియా వెళ్తానన్నావు" అడిగింది కేథరీన్ .

"ప్లైట్ ఛార్జీలు పెరిగి పోయాయి. మళ్లీ ఎప్పుడయిన అని వాయిదా వేసుకున్న" అన్నాడు సంజయ్.

"మీ కుటుంబం గురించి చెప్పు అయితే" అంది కేథరీన్.

"అమ్మ, నాన్న చెల్లెలు, పిన్ని, బాబాయి, వాళ్ళ ఇద్దరు పిల్లలు ఇంకా తాతయ్య నాన్నమ్మ. ఇలా మాది చాలా పెద్ద కుటుంబం." అంటూ వివరించాడు.

ఆది వింటూనే కేథరీన్ ఆశ్చర్యంగా "ఏంటి ఇంతమంది ఒకే ఇంట్లో ఉంటారా ! అసలు ప్రైవసి దొరుకుతుందా?" అంది.

అప్పుడు సంజయ్ "ఎందుకో ప్రైవసి అనే మాటే మాకు గుర్తు రాదు. అందరం కలిసి ఉండటానికి అలవాటు పడిపోయాం" అన్నాడు.

"మీరు మాత్రమేనా లేక ఇండియాలో అందరు అంతే ఉంటారా" అంటూ ఆరాతీసింది కేథరీన్.

"ఈ రోజులో ఇండియాలో కూడా ఎవరు ఉమ్మడి కుటుంబాలు ఇష్టపడటం లేదు, కానీ అందరు కలిసి ఉండటంలో ఎంతో సుఖం ఉంటుందని నా అభిప్రాయం" అన్నాడు సంజయ్.

"ఎప్పుడో పండుగలకు, పంక్షన్స్ కు కలుసుకోవటం లో ఉన్న ఆనందం రోజు కలిసి ఉండటంలో ఉండదని నా అభిప్రాయం" అంది కేథరీన్. 

ఇంకా టాపిక్  మార్చక పోతే కొంప మునిగేలా ఉందనిపించింది సంజయ్ కు.

"ప్రేమ, పెళ్లి మీద ని అభిప్రాయం ఏంటి" అడిగాడు సంజయ్.

కేథరీన్ కు విషయం అర్థం అయి కొంటె గా నవ్వుతూ "ఇంకా ఏమీ ఆలోచించ లేదు, వాటి మీద ఏ అభిప్రాయం ఏర్పడా లేదు. ని విషయం ఏంటి !" అంది.

సంజయ్ సిగ్గు పడుతూ " మా ఇంట్లో అప్పుడే నాకు మ్యచెస్ చూస్తున్నారు. కానీ నాకు మాత్రం ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకోవాలనుంది" అన్నాడు.

"అయితే ఇంకేం? ఎవరో ఒక్క అమ్మాయిని ప్రేమించెయ్. నీకేంటి మంచి ఎత్తు, రంగు అచ్చం మీ బాలీవుడ్ సినిమాల్లో హీరోల ఉంటావ్. ఎవరయినా ఒప్పుకుంటారు." అంది కేథరీన్.

"నిజంగానా! అయితే నువ్వు కూడా ఒప్పుకుంటవా?" అన్నాడు సంజయ్ అప్రయత్నంగా.

"ఏంటి?" అడిగింది కేథరీన్ ఆశ్చర్యంగా.

"సారి కేథరీన్. అనుకోకుండా నా మనసులో మాట బయట కొచ్చింది. కానీ నిన్ను మనస్పూర్తిగా ప్రేమించటం మాత్రం నిజం. కాలేజ్ కు వచ్చిన మొదటి రోజే నిన్ను చూసి ఇష్టపడ్డాను, నువ్వు మా క్లాసు కాదని తెలిసి చాలా భాధ పడ్డాను. మీ క్లాసు వాళ్ళతో ఆపార్టుమెంటు లో ఉంటూ ని పరిచయం కోసం ఆరు నెలలు ప్రయత్నించాను. నీతో మాట్లాడిన మొదటిసారి నా ఆనందానికి అంతే లేదు. ఆ తర్వాత చిన్న చిన్నగా నీతో స్నేహం పెంచుకొన్నాను. ఈ డేట్ కోసం సంవత్సరంగా ఎదురు చూస్తున్నాను" అన్నాడు.

ఆది చెప్పుతున్నపుడు సంజయ్ కళ్ళలో నీళ్ళు రావటం చూసి చలించి పోయింది కేథరీన్. అతని మాటల్లో, ప్రేమలో నిజాయితీ స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. 

"సంజయ్ ఉమ్మడి కుటుంబంలో అందరి మధ్య ఉండటానికి అలవాటు పడిన వాడివి నువ్వు, ఒంటరిగా లేదా ప్రేండ్స్ తో ఆపార్టుమెంటులో ఉంటూ ప్రైవసికి అలవాటు పడిన వ్యక్తిని నేను" అంది కేథరీన్.

"ని కోసం నేను ఒంటరిగా ఉండటం అలవాటు చేసుకుంటాను, పెళ్లి అయిన తర్వాత మనిద్దరమే ఉందాం" అన్నాడు సంజయ్ దృడంగా.

"అది మాత్రమే కాదు సంజయ్, మన మద్య ఎన్నో తేడాలు ఉన్నయ్. సంస్కృతిలో, ఆహారపు అలవాట్లలో, జీవన విధానం లో. పెళ్లి అయిన తర్వాత మనం సుఖంగా ఉండలేం." అంది కేథరీన్ అతన్ని సముదాయిస్తూ.

"దయచేసి కాదనకు కేథరీన్, నన్ను నేను మార్చుకుంటాను. అంత నీ  ఇష్ట ప్రకారమే జరిగేలా చూస్తాను" అంటూ బ్రతిమాలాడు సంజయ్.

"సరే సంజయ్.  నేను ఇండియా వచ్చి మీ కుటుంబ పరిస్తితులూ చూసి నాకు నచ్చితే, నేను మీ వాళ్ళకు నచ్చి మన పెళ్లి వారికి ఇష్టమయితే ఒప్పుకుంటాను" అంది కేథరీన్  కరాకండిగా.

"యాహూ..... థాంక్యూ....... థాంక్యూ వెరీమచ్" అంటూ బిగ్గరగా అరిచాడు సంజయ్.

రెస్టారెంటులో అందరు తననే చూస్తున్న బిగ్గరగా నవ్వుతూ ఏదో ఏదో అరుస్తూనే ఉన్నాడు సంతోషంతో.

ఆతర్వాత పది రోజులకు ఇద్దరు ప్రయాణం అయి ఇండియా వెళ్లారు. ఎయిర్‌పోర్టుకు వాళ్ళ ప్యామిలీ మెంబర్స్ అందరు వచ్చారు ఇద్దరు ముసలి వాళ్ళు తప్ప.  అందరి పెద్దల కాళ్లకు నమస్కారం చేస్తున్నాడు సంజయ్, వాళ్ళు "ఆయుష్మణ్ భవ" అంటూ దివిస్తున్నారు. కేథరీన్ కు అదంతా వింతగా ఉంది.

ఇంటికి వెళ్ళిన తర్వాత ఒక్క వృద్దుడు, వృద్దురాలు కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నారు హాల్లో. సంజయ్ ఇద్దరి కాళ్లకు నమస్కరించాడు, ప్రక్కనే ఉన్న కేథరీన్ ని కూడా చేయమని సైగ చేశాడు. కేథరీన్ కూడా ఇద్దరికి నమస్కారం చేసింది.

సంజయ్ నాన్నమ్మ తనను లేవనెత్తి నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టుకుని "గాడ్ బ్లెస్ యు" అంటూ దీవించింది. ఆ మాట తాను ఎన్నో సార్లు వింది కానీ ఆవిడ మాటల్లో ఆప్యాయత, కళ్ళలో నిజాయితీ కేథరీన్ కు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

స్నానాలు అయిన తర్వాత భోజనాలకు కూర్చున్నారు. చాలా రకాల వంటలు కనిపించాయి టేబులు మీద. అందరు కేథరీన్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.

"సారి మీరు మొదలు పెట్టవలసింది. నా కోసం అనవసరంగా ఎదురు చూడటం" అంది భాధ పడుతూ. 

"నువ్వు మా అథితివి, నువ్వు తిన కుండా మేము తినడం కలలో కూడా జరుగదు" అన్నాడు సంజయ్ తాతయ్య.

సంజయ్ అమ్మ, పిన్ని, నాన్నమ్మ అందరికి కొసరి కొసరి ప్రతి ఒక్కటి వడ్డిస్తున్నారు. వాళ్ళలా  ప్రేమగా వడ్డిస్తుంటే కేథరీన్ కూడా రోజుకన్నా ఎక్కువగా తినేసింది.

బోజానాలు అయిన తర్వాత అందరు సంజయ్ ను అమెరికా విషయాలు అడుగసాగారు. మద్య మద్య లో కేథరీన్ తో మాటలు కలుపుతూ. ముఖ్యంగా అతని చెల్లెలు వాళ్ళ పరిచయం, ప్రేమ గురించి అరాతిస్తు అతన్ని ఆట పట్టించ సాగింది.

ఎప్పుడు ప్రైవసి పేరుతో ఒంటరిగా ఉండటానికి అలవాటు పడిన కేథరీన్ కు వారితో ఉంటే సమయమే తెలియ లేదు. ఇదంతా కొత్తగా, చాలా బాగుంది తనకు. తన దేశంలో ఇలాంటివి ఉండవు. కుటుంబం అంత కలిసి బోంచెయటానికి నెల రోజుల ముందు ప్లాన్ చేయాలి. ఏదో పండుగ లేదా సందర్బం వస్తే తప్ప సాద్యం కాదు. అలాంటిది వీళ్ళు ఇంత సంతోషంగా కలిసి ఉంటూ పండుగను గుర్తుకు  తెస్తున్నారు.

సాయంత్రం భోజనాలు అయిన తర్వాత ఇంటి డాబా మీద ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటుండగా అడిగింది సంజయ్ ను కేథరీన్ "అసలు మీ మద్య గోడవలే రావ !" అని.

"ఎందుకు రావు, మేము మామూలు మనుషులమే కాద.  కానీ అలిగి మాట్లాడక పోవటం ఉండదు. వెంటనే ఎవరో ఒక్కరూ రెండో వారిని పలకరించేస్తారు, గొడవ మార్చిపోతారు" అన్నాడు సంజయ్.

"ఇదంతా నాకు కొత్తగా ఉంది" అంది కేథరీన్.

"ఏంటి మా అమ్మ, పిన్ని, నాన్నమ్మ వాళ్ల ఇంగ్లీషు తో నిన్ను భయపెడుతున్నార?" అంటూ నవ్వాడు సంజయ్.

"భాష ముఖ్యం కాదు. మన చేష్టలు, ఎదుటి మనిషి పట్ల ఆదరణ ముఖ్యం. అవన్నీ పుష్కలంగా ఉన్నాయి మీ వాళ్ళకు" అంది కేథరీన్ దృడమయిన స్వరంతో. 

అలా చూస్తూ చూస్తుండగానే రెండు వారాలు అంతే హాయిగా గడిచి పోయాయి.

"ఏమీ ఆలోచించవు కేథరీన్ మన పెళ్లి గురించి" అన్నాడు సంజయ్.

కేథరీన్ ఏమీ మాట్లాడ కుండా మౌనంగా ఉండి పోయింది.

మళ్లీ అడిగాడు "నీకు నచ్చక పోతే పర్వాలేదు, నాకు అదృష్టం లేదనుకుంటాను" అన్నాడు.

దానికి కేథరీన్ "అదృష్టం నీకు లేక పోవటం కాదు సంజయ్ నాకు లేదు" అంది.

"కాస్త అర్దం అయ్యేలా చెప్పు కేథరీన్" అన్నాడు సంజయ్ ఆత్రంగా.

"ఇక్కడకు వచ్చే ముందు నేను చాలా భయపడుతూ వచ్చాను. నిజానికి నీకు ఏదో కారణం చూపించి నో చెప్పాలని అనుకున్నాను. కానీ ఇక్కడకు వచ్చాక నో చెప్పటానికి నాకు ఏ కారణం దొరకలేదు. మీ సంస్కృతి, జీవన విదానం ఎంతో గొప్పవి. ఎవరికయినా నచ్చి తీరుతాయి. ప్రైవసి పేరు తో ఒంటరి తనానికి అలవాటు పడిన నాకు, మీ కుటుంబం కలిసి ఉండటంలో ఉండే సుఖం భాగా నేర్పించింది. మేము జీవితం లో కోల్పోతున్న విషయాలు బాగా గుర్తు చేసింది" అంటున్నపుడు కేథరీన్ గొంతులో తడి.

సంజయ్ విస్మయపడుతూ ఆమెనే చూస్తున్నాడు.

"పైకి అందంగా ఉంటాను తప్ప, నా మనసు అంత అందమయినది కాదు సంజయ్. డేటింగ్ పేరు తో హైస్కూలు నుంచే మగ పిల్లలతో తిరగటం అలవాటయిన నాకు, నీలాంటి నిజాయితీ ఉన్న ప్రేమికుడు దొరకటం నిజంగా అదృష్టమే. ప్లైటు ఛార్జీలు పెరిగి పోయాయని ప్రయాణం వాయిదా వేసుకుని, నా కోసం, నా ప్రేమ కోసం వెంటనే బయలు దెరావు. ఆ నిజాయితీ, ఆ నిర్మలమయిన  ప్రేమ నాలో లేవు" ఆమె కళ్ళలొ కనిళ్ళు కారిపోతున్నాయి.

"నీ  కుటుంబం నచ్చితేనే మన పెళ్లి అన్నాను. అలా అయినా  నీ నుంచి తప్పు కోవచ్చని. కానీ మీ వాళ్ల ముందు పూర్తిగా ఓడి పోయాను. తల్లి తండ్రి ఎప్పుడు ముసలి వాళ్ళు అవుతరా,  వెంటనే వారిని ఓల్డ్ ఏజ్ హోం లో చేర్పించి చేతులు దులుపుకునే మేమెక్కడ. వారికి పెత్తనం ఇచ్చి వాళ్ళను గౌరవించే మీరెక్కడ. నన్ను క్షమించు సంజయ్ నిన్ను పొందే అర్హత నాకు లేదు" అంటున్నపుడు కేథరీన్ గొంతు మూగపోయింది  దుఖం తో.

"అన్నట్టు చెప్పటం మరిచాను ఎళ్ళుండే నా అమెరికా ప్రయాణం. మీ వాళ్ళు అందరినీ చూశాక ఎప్పుడు లేనిది నాకు మా అమ్మ, నాన్న గుర్తుకొస్తున్నారు" అంటూ వెళ్తున కేథరీన్ ను వీస్తూపోతూ అలాగే చూస్తూ ఉండి పోయాడు సంజయ్.

ఎప్పటికయిన తను పెళ్ళికి ఒప్పుకుంటుందన్న ఆశతో.

(సమాప్తం)

16, జులై 2012, సోమవారం

టిచర్

(ఒక ఆంగ్ల కథకు స్వేచ్చానువాదం)

ఆటో దిగి స్కూలు ఆవరణలోకి అడుగు పెట్టింది శాంతి. ఎదురుగ పెద్ద బోర్డు "విశ్వ భారతి హైస్కూల్" అని. తనకు టీచరు గా  ఈ రోజు మొదటి రోజు ఆ స్కూల్ లో. ఇంతకూ ముందు వేరే స్కూల్స్ లో పనిచేసింది కాని అవి చిన్నవి  ఇంత  పెద్ద స్కూల్ లో పనిచేయటం ఇదే  మొదటిసారి.

డిగ్రి అయిపోవటం తోనే టిచరు  ఉద్యోగంలో చేరింది. చదివించే  స్తోమత తన తల్లితండ్రులకు ఉన్న చదివే తెలివితేటలూ తనకు ఉన్న తనకు ఏంతో ఇష్టమయిన ఈ ఉద్యోగంలో చేరింది శాంతి.
 
ప్రిన్సిపాల్ రూంలోకి  అడుగుపెట్టి "గుడ్ మార్నింగ్ మేడం" అంటూ విష్ చేసింది.

"వేరి గుడ్ మార్నింగ్ శాంతి" అంటూ ఆహ్వానించింది ప్రిన్సిపాల్. తనముందు ఉన్న కుర్చీ చూపించి కుర్చోమంటూ సైగ చేసింది.

"శాంతి నిన్ను 5th  క్లాస్,  క్లాస్ టిచరుగ ఆపాయింట్  చేస్తున్నాను. ఇక్కడ మేము ప్రతి స్టూడెంట్ విషయంలో ప్రత్యెక శ్రద్ధ తీసుకుంటాము అందుకే చాల తక్కువ మందికి అడ్మిషన్స్ ఇస్తాము. ఏ  స్టూడెంట్ వెనుక బడిన నువ్వే భాద్యత తీసుకుని ఆ స్టూడెంట్ ఇంప్రూవ్ అయ్యేలా చూడాలి" అంది ప్రిన్సిపాల్.

"అలాగే మేడం,  I will try my best" అంటూ చెప్పి క్లాసుకు బయలు దేరింది శాంతి.

క్లాసులోకి అడుగు పెట్టగానే పిల్లలందరూ "గుడ్ మార్నింగ్ టిచర్" అంటూ లేచి విష్ చేశారు.

"వేరి గుడ్ మార్నింగ్ అండ్ సిట్ డౌన్" అంటూ తన కుర్చీలో కూర్చుంది.

 "డియర్ స్టూడెంట్స్, నా పేరు శాంతి. నేను మీ క్లాస్ టిచర్ ను.  అంతే కాకుండా  నేను మీకు మ్యాథ్స్ అండ్ సైన్స్ చెప్తాను. మీకు ఏ  సబ్జెక్టు లో ఏ  సమస్య ఉన్న నన్ను అడగండి.  ఇంకా ఏవిషయం అయిన నాతొ డిస్కస్ చెయ్యండి. ఇప్పుడు  మీరందరూ మీ పేర్లు చెప్పి పరిచయం చేసుకోండి" అంటూ చెప్పింది శాంతి.

పిల్లందరూ ఒక్కొక్కరుగా లేచి  తమ పేర్లు చెపుతూ  పరిచయం చేసుకుంటున్నారు. చివర బెంచికి వచ్చేసరికి ఓ కుర్రాడు పైకి లేవటం లేదు. అతని పక్కన మరో కుర్రాడు దూరంగా కూర్చున్నాడు అదే బెంచి లో. 

శాంతి ఆ కుర్రాడి  దగ్గరికి వచ్చి "నీ పేరేంటి" అని అడిగింది.

ఉలుకు లేదు పలుకు లేదు. కొంపదీసి మూగవాడ అని అనుమానం వచ్చింది శాంతి కి.

మళ్ళి  "లేచి నిలబడు" అని రెట్టించింది.

అయినా ఎ స్పందన లేదు. ప్రక్కన ఉన్న కుర్రాడిని అడిగింది "ఏమయింది అతనికి" అని.

"వాడేప్పుడు అంతే  మేడం, ఏదో లోకం లో ఉంటాడు" అన్నాడు.

"ఇంతకూ అతని పేరేంటి" అని అడిగింది శాంతి.

"వికాస్ మేడం" అన్నాడు ఆ కుర్రాడు. 

అందరి పరిచయాలయ్యాక అందరు టిచర్ల లాగె తాను పెద్ద అబద్దం అడేసింది  పిల్లలతో "నాకు మీ అందరు సమానమే. ఎ ఒక్కరు ఎక్కువ కాదు ఎ ఒక్కరు తక్కువ కాదు" అని.

కాని తనకు మాత్రం తెలియదు వికాస్ లాంటి స్టూడెంట్స్ ను ఎలా సమానంగా చూస్తుంది. ఆ పిల్లాడిని చూస్తుంటేనే కంపరం వేస్తుంది. వారం రోజులుగా స్నానం చేయలేదేమో! ఆ బట్టలు అంత  మురికిగా ఉన్నాయి. 

వారం రోజులుగా చూస్తోంది మిగత పిల్లలతో కలిసే వాడు కాదు వికాస్. అతనితో వేరే పిల్లలు మాట్లడటం కూడా తను చూడలేదు. ఇప్పటికి ఏ  రోజు క్లాసు లో ఉషారుగా ఉండటం చూడలేదు. ఎప్పుడు నిద్ర మొహంతో ఉంటాడు లేదా నిర్లిప్తంగా శున్యంలోకి చూస్తుంటాడు. ఎప్పుడయినా కారిడార్లో ఎదురయితే అసలు విష్ కూడా చేయడు  మిగత పిల్లల లాగ. 

రెండు నెలలయినా ఇదే  వరస. ఏ ఒక్క నోట్స్ రాస్తునట్లు కనిపించడు. తను ఇదివరకు చేసిన చిన్న స్కూల్ లో అయితే వెంటనే తన పేరెంట్స్ ను పిలిచి మాట్లాడేది. కానీ ఇది పెద్ద స్కూలు కావటంతో హాఫ్ఇయర్లి దాక భరించక తప్పదు. 

ఓ మూడు నెలల తర్వాత ప్రిన్సిపాల్ నుంచి ఆర్డర్స్ వచ్చాయి ప్రతి క్లాసు టిచరుకు. క్లాసు లో  ప్రతి స్టూడెంట్   రికార్డు స్టడీ  చేసి వాళ్ళ ప్రోగ్రెస్ రిపోర్ట్ తయారు  చెయ్యమని. శాంతి అందరి రికార్డ్స్ చూస్తూ వికాస్ రికార్డ్ మాత్రం చివరలో పెట్టింది.

అందరు పిల్లలవి అయిన తర్వాత వికాస్ రికార్డ్ తెరిచిన శాంతి కి చాల ఆశ్చర్యం వేసింది. తన పస్ట్ క్లాసు టిచరు  రాసిన నోట్స్ చూసి,  "వికాస్ చాల తెలివయిన కుర్రాడు, తన నోట్స్ చాల నీటుగా, బాగా రాస్తాడు" అని.

ఆతర్వాత రెండవ క్లాసు టిచరు  నోట్స్ కూడా అంతే  ఉంది దాదాపుగా "వికాస్ చాల చురుకయిన కుర్రాడు, అతన్ని క్లాసు పిల్లలందరూ ఇష్టపడుతారు" అని.

ఆతర్వాత మూడవ క్లాసు టిచరు ఇలా రాసింది "వికాస్ తల్లి మరణంతో కృంగి పోతున్నాడు, ఇదివరకటిల చురుకుగా ఉండటం లేదు".

ఆతర్వాత నాలుగవ క్లాసు టిచరు ఇలా రాసింది "వికాస్ చదువు పట్ల శ్రద్ధ చూపటం లేదు, క్లాసులో నిద్ర పోతున్నాడు. ఇప్పుడతనికి పెద్దగ స్నేహితులు కూడా లేరు, ముందు ముందు తన  పరిస్తితిని చక్కదిద్దే మార్గాలు చూడాలి".  

ఇవ్వన్ని  చదివిన శాంతికి ఆ పిల్లాడి పరిస్తితి పూర్తిగా అర్థం అయింది. మరునాడు వికాస్ ను పిలుచుకుని అతని కుటుంబ విషయాలు అడిగి తెలుసుకుంది. తన తండ్రి ఇంకెవరినో పెళ్లి చేసుకున్నాడని, తను మాత్రం తన అమ్మమ్మ దగ్గర ఉండి చదువుకుంటుంటే,  తండ్రి నెల నెల డబ్బులు పంపిస్తుంటాడని  చెప్పాడు. ఇలా  రెండు రోజులు తనతో వరుసగా మాట్లాడటంతో ఎదురయినప్పుడు కనీసం విష్ చేస్తున్నాడు వికాస్. 

ఓ రోజు శాంతి "పిల్లలు రేపు నా పుట్టిన రోజు మీ అందరికి నేను లంచ్ తెప్పిస్తాను మీరు మీ బాక్స్ లు తెచ్చుకోవద్దు" అని చెప్పింది.

మరునాడు పిల్లలందరూ ఏవో మంచి మంచి ప్యాకేట్స్ తో ఏవో గిప్ట్స్ తెచ్చారు. అన్ని ప్యాకేట్స్  చాల నీటుగా మంచి అందమయిన పేపర్లతో ఉన్నాయి. కాని వికాస్ తెచ్చిన ప్యాకెట్ మాత్రం ఏదో న్యూస్ పేపర్లో దారంతో ఉండ చుట్టినట్లుగా ఉంది. అది చూడగానే పిల్లలందరూ నవ్వటం మొదలు పెట్టారు. వికాస్ సిగ్గుతో తలదించుకున్నాడు. 

శాంతి ఆతి కష్టం మీద అ పేపరు విప్పింది, అందులో ఓ పైవ్ స్టార్ చాక్లెట్ చుట్టబడి ఉంది. అది చూసి పిల్లలందరూ ఘోల్లు మని నవ్వారు.

"ఎందుకు నవ్వు తున్నారు, అసలు నాకు పైవ్ స్టార్ చాక్లెట్ అంటే చాల ఇష్టం. ఇప్పటికి కూడా రోజుకోక్కటయిన ఖచ్చితంగా తింటాను" అంటూ వికాస్ దగ్గరికి వచ్చి "నా ఇష్టని బాగా తెలుసుకున్నావ్ వికాస్ చాల థ్యాంక్స్" అంటూ తల నిమిరింది.

దానికి వికాస్ "మేడం, మీరు అచ్చం మా అమ్మలాగే తలనిమురుతున్నారు" అన్నాడు.

శాంతికి ఒక్కసారిగా దుఃఖం పోంగుకోచ్చింది. క్లాసు నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత ఓ గంట సేపయినా  ఏడ్చి ఉంటుంది. 

ఆ రోజు నుంచి  తను వికాస్ మీద ప్రత్యేక శ్రద్ధ పెట్టడం మొదలు పెట్టింది. వికాస్ తొందరగానే కోలుకోవటం మొదలు పెట్టి చురుకుగ మారసాగాడు. తను ప్రోత్సహిస్తున్న కొద్ది రెట్టించిన ఉత్సాహంతో చదవటం మొదలు పెట్టాడు. రెండు నేలలయ్యేసరికి మిగత పిల్లలతో సమానంగా తయారయ్యాడు.

ఆరు నేలలయ్యే సరికి క్లాస్ పస్ట్  రావటం మొదలు పెట్టాడు.  అంతే  కాకుండా శాంతికి ఇష్టమయిన స్టూడెంట్ గా మారి పోయాడు.  పై క్లాసులకు వెళ్ళిన కూడా వికాస్ విషయాలు ఎప్పటికప్పుడు తెలుసుకుంటూ ఉండేది శాంతి. తనకు తోచిన సలహాలు ఇస్తూ ఉండేది. 

ఆలా  హైస్కూలు చదువు ముగించుకుని వెళ్తున్న వికాస్ చివరి రోజు శాంతికి చెప్పకుండానే వెళ్ళి పోయాడు. శాంతి చాల భాద పడింది.

వారం తర్వాత ఓ ఉత్తరం వచ్చింది అందులో ఇలా రాసిఉంది "ప్రియమయిన మేడం కు వికాస్ రాయునది, మీకు చెప్పకుండా వచ్చినందుకు నన్ను క్షమించండి. కాని మిమల్ని వదిలి వెళ్తున్నాననే నిజని తట్టుకొనే శక్తి నా మనసుకు లేదు. అందుకే మీరింకా నా వెన్నంటే ఉన్నారన భావన తోనే నా మనసును మభ్యపెట్టి పై చదువులకు వెళ్తున్నను. ఎప్పటికి మీలాంటి టిచరు నా జీవితంలో తరసపడక పోవచ్చు. ఒక్క వెళ్ళ తరస పడితే మీకు తప్పకుండ తెలియ చేస్తాను".

ఆ ఉత్తరం చదివిన శాంతి మనసు గర్వంతో నిండి పోయింది. 

కాల చక్రం గిర్రున తిరిగి పోయింది. శాంతి కి పెళ్లి అయిపొయింది,  పిల్లలు పుట్టారు. తనకు రిటైర్మెంట్ వయసు కూడా వచ్చెసింది. ఆ రోజు తన పుట్టిన రోజు అంతే  కాకుండా రిటైర్ అవుతున్న రోజు. మనసులో దుఖం పోగుకొస్తుంది.  అయినా  సంతోషంగా ఉండాలని,  ఎప్పటిలాగే ఉండాలని ప్రయత్నిస్తోంది.

అటో దిగి స్కూల్ ఆవరణ లోకి అడుగు పెట్టగానే చాల ఆశ్చర్య పోయింది. స్కూల్ అంత అందంగా అలంకరించబడింది, స్కూల్ డే నాడు కూడా అంత  అందంగా ముస్తాబు కాలేదేమో. 

స్టాప్ రూంలోకి  అడుగు పెట్టగానే టీచర్లు అందరు ఒక్క సారిగా  "హ్యాపి బర్త్ డే టుయు"   అంటూ విష్ చేసారూ.

ప్రేయర్ మీటింగ్ కు వెళితే అక్కడ కూడా పిల్లలందరూ కోరస్ గా "హ్యాపి బర్త్ డే టుయు, హ్యాపి బర్త్ డే  టుయు మేడం" అంటూ విషేష్ చెప్పారు. మనసంతా సంతోషంతో పులకరించి పోతోంది. క్లాసులన్ని అయిపోయాక సాయంత్రం తన రిటైర్మెంట్ పార్టి ఏర్పాటు చేసారు.

స్టేజ్ మీదికి సీనియర్ టీచర్స్  అందరిని పిలిచారు. "తర్వాత శాంతి మేడం గారి ప్రియ శిష్యుడు వికాస్ ను స్టేజ్ పైకి ఆహ్వానిస్తునం" అనగానే శాంతి గుండె వేగం పెరిగింది.

ఆత్రుతగా జనంలోకి చూడసాగింది. ఓ కుర్రాడు నడుచుకుంటూ వచ్చి స్టేజ్ ఎక్కి తన దగ్గరికి వచ్చి "హ్యాపి బర్త్ డే  మేడం" అంటూ విష్ చేసాడు. శాంతి కి  పట్టరాని సంతోషం వేసింది. 

వికాస్ క్లాస్ మేట్స్ ఒక్కోకరుగా వచ్చి తన గురించి గొప్పగా మాట్లాడుతున్నారు. వాళ్ళందరిని వికాస్ పోగుచేసి ఉంటాడని శాంతికి అర్ధం అయిపొయింది.  చివరగా వికాస్ ను పిలిచారు మాట్లాడమని. మాటలు తడబడుతయేమోనని కాగితంలో రాసుకొచ్చాడు తన స్పిచు. మైక్ ముందుకు రాగానే గొంతు పెగలలేదు తనకు. కళ్ళలోంచి  కన్నీరు కారి పోతున్నాయ్.

చివరగా "నన్ను క్షమించండి" అంటూ స్టేజ్ దిగి పోయాడు. అయిదు నిముషాలు చప్పట్లతో మారు  మ్రోగిపోయింది ఆ ప్రాంతం. 

చివరగా శాంతిని మాట్లాడమని పిలిచారు. "నాకు ఏమి మాట్లడాలో ఆర్థం కావటం లేదు. కాని నాకు తెలిసిన,  ఇక్కడున్న మీ అందరికి తెలిసిన ఓ గొప్ప నిజన్ని మీకు చెప్పదలచు కున్నాను. ఎ స్టుడెంటయిన  సరిగా   చదవక పొతే దానికి ఏదో కారణం ఉండి  తీరుతుంది. వారిని ఆప్యాయంగా చేరదీసి వారి సమస్యలు తెలుసుకుని ప్రోత్సహిస్తే తప్పకుండ ప్రయోజకులవుతారు. అందుకు చక్కని ఉదాహరణ వికాస్. తనకు నేను చేసిందేమీ లేదు భుజం తట్టి ప్రోత్సహించటం తప్ప. నన్ను అబిమానించి  ఈ రోజును  ఇంత  ప్రత్యేకంగా మార్చిన మీ అందరికి కృతఙ్ఞతలు" అంటూ ముగించింది. 

అంత అయిపోయాక  వచ్చి కలిసాడు వికాస్. తను ఇప్పుడు డాక్టర్ నని అమెరికాలో సెటిల్ అయినట్టుగ చెప్పాడు. తన రిటైర్మెంట్ కోసం గత మూడేళ్ళుగా ప్లాన్ చేస్తునట్లు చెప్పాడు.

"మీకు ఏ  విధమయిన అవసరం ఉన్న నాకు ఒక్క పోన్ చెయ్యండి" అంటూ చెప్పి వెళ్తున్న వికాస్ ను ఆలాగే  చూస్తూ ఉండి పోయింది శాంతి.

(సమాప్తం)

28, జూన్ 2012, గురువారం

కాకి గూడు


ఉదయం ఆరుగంటల సమయంలో ప్రతిరోజూ నిద్ర లేచే సుబ్బారావు అలవాటు ప్రకారంగా లేచిన వెంటనే పెరట్లోకి వచ్చి వేప పుల్లతో పళ్ళు తోమి బావి లోంచి నీళ్ళు  తోడుకుని మొఖం కడుక్కున్నాడు. సుబ్బారావు ఉండేది మరి పల్లెటూరు కాదు అలా అని పట్నం కాదు,  మద్యస్తంగా ఉండే చిన్నపాటి టౌను.

అదే ఉళ్ళో  అతను  మండలాఫిసులో గుమస్తాగా పని చేస్తున్నాడు. తల్లి తండ్రి చిన్నప్పుడే కాలం చేయటంతో వాళ్ళ బామ్మే తనను పెంచి చదువు చెప్పించి ప్రయోజకున్ని చేసింది.

వాళ్ళింట్లో ఉండేది సుబ్బారావు, అతని భార్య సుందరి అతని ఇద్దరి పిల్లలు కొడుకు రవి కూతురు రమణి ఇందాక చెప్పుకున్న అతని బామ్మ శారదమ్మ. 

సుబ్బారావు వాళ్ళది ఒక్కప్పుడు వ్యవసాయ కుంటుంబం. పెద్దగ ఆస్తిపాస్తులు లేక పోయిన ఓ మూడు వందల గజలలో తాతలనాటి ఇల్లుంది. ఇల్లు మంచి వాస్తు ప్రకారం ఉండి పెరడు, అందులో రక రకాల పూల చెట్లు, కొన్ని కూరగాయ పాదులు, ఓ మెస్తారు  ఎత్తున్న మామిడి చెట్టు,  వేప చెట్టు, సర్వ కాలలయందు  నీళ్ళు  ఉండే బావి. ఇలా ఏ  బదర బంది  లేని కుంటుంబం తనది.

అయితే అతనికోచ్చిన చిక్కళ్ళ  వాళ్ళ  బామ్మ వాళ్ళే. తను ఉన్నని రోజులయినా వాళ్ళ వ్యవసాయ పనిముట్లు ఉంచాలని పట్టుపట్టి మరి పెరడు లో పెట్టించింది. ఆలాగే వాస్తు, రాహుకాలం, దుర్ముహూర్తం లాంటి ఎన్నో పట్టింపులు. అంతే  కాకుండా అది మంచింది ఇది చెడ్డది మా కాలంలో ఇవి లేవు అవి లేవు అంటూ ఇంటిల్లి పాదిని హాడలిస్తుంటుంది. బామ్మంటే అమితమయిన గౌరవం, ప్రేమ ఉన్న సుబ్బారావు కాస్త అటు ఇటయిన  ఆవిడ ఇష్ట ప్రకారమే పనులు జరిపించే వాడు. 

మొఖం కడుక్కుని పెరట్లో ఉన్న దిమ్మ మిద కుర్చుని బార్య ఇచ్చిన కాఫీ ఆస్వాదించటం సుబ్బారావు దినచర్యలో భాగం. అలా  కాఫీ తాగుతూ అప్రయత్నంగా పైకి చుసిన సుబ్బారావు కు ఓ కాకి గూడు  కట్టటం కనిపించింది. గూడు  ఇంకా పూర్తికాలేదు కాకి పూర్తీ చేసే పనిలో ఉంది.

ఎందుకో సుబ్బారావు కు ఆ విషయం నచ్చలేదు. వెంటనే ఆ కాకిని అదిలించి అక్కడనుంచి వెళ్ళగొట్టాడు. నిజం చెప్పాలంటే అది వెళ్లి పోయేంత వరకు అదిరించి బెదిరించి తరిమేసాడు. 

సుబ్బారావు అల వెళ్ళగానే మళ్ళి  చెట్టెక్కిన కాకి సగం పూర్తయిన తన గూటిని కట్టె  పనిలో  మునిగి పోయింది. గూడు కట్టే ద్యాసలో పడి పాపం కాకి తిండి తిప్పలు కూడా మర్చిపోయింది. ఎదయింతేనేం!  సాయంత్రానికల్లా గూడు  పూర్తిగా కట్టేసింది. 

రోజు సాయత్రం అయిదు గంటలకు ఆపీసు నుంఛి రాగానే పై పనులు పూర్తీ చూసుకుని  పెరట్లో ఉన్న దిమ్మ మిద కుర్చుని బార్య ఇచ్చిన కాఫీ తాగటం సుబ్బారావుకు అలవాటు. అలా  కాఫీ తాగుతున్న సుబ్బారావు కు  ప్రొద్దున విషయం గుర్తుకొచ్చి పైకి చూసాడు. పొద్దున్న సగంలో ఆగిన గూడు  పూర్తయి కనిపించింది.

అంతే  పూనకం వచ్చిన వాడిలాగా పెద్ద కర్ర తీసుకుని ఆ గూడు కుల్చేయటం మెదలు  పెట్టాడు.  అ దెబ్బ తో బెదిరిపోయిన కాకి ఎగిరి పోయి ప్రక్కనే ఉన్న కరెంటు తీగ మీద వాలి  దినంగా చూడటం మొదలెట్టింది.  సుబ్బారావు మాత్రం ఆ గూడు  అందక  పోయిన ఎగిరి ఎగిరి కొడుతూ ఎలాగోలా  దాన్ని  కుల్చేసాడు.  

ఒక రకమయిన ప్రశంతతో కాకి వంక చూసాడు. దానికి ఎక్కడలేని దుఖం, కోపం పొంగుకోచ్చాయి దానికి.  సుబ్బారావుని నానా శాపనార్థాలు పెడుతూ ఎగిరి పోయింది.  అ తర్వాత రెండు రోజుల వరకు సుబ్బారావు ఆవిషయం మర్చిపోయాడు.

ఈ లోపు కాకి మళ్ళి  తన గూడు  కట్టడం మొదలు పెట్టింది అదే చెట్టు పైన  అయితే ఇసారి కాస్తా ఎత్తు మీద.  ఓ రోజు సాయంత్రం కాఫీ తాగుతున్న సుబ్బారావు మీద  ఏదో పడినట్టయి  చెట్టు పైకి చుసాడు. కాకి గూడు పూర్తయి కనిపించింది. సుబ్బారావు  గూడు  కుల్చేయాలని నిర్ణయించుకుని ప్రక్కనే ఉన్నా నిచ్చెన వేసుకుని ఓ పొడవాటి కర్ర తీసుకుని గూడు  పడగొట్టడం ప్రారంభించాడు.

కాకి కావు కావుమంటూ అక్కడే తిరగటం మొదలు పెట్టింది.  అయినా సుబ్బారావు ఎ మాత్రం జాలి లేకుండా గూడు  కుల్చేసాడు. ఇక కాకి చేసేదేమీ లేక సుబ్బారావుని శాపిస్తూ దినంగా అరుకుచుకుంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళి  పోయింది.

సుబ్బారావు ఆలా గూడు కుల్చేయటం చూసిన  వాళ్ళ భామ్మ "ఏమిట్రా సుబ్బి నువ్వు చేస్తున్న పని ! వేపచెట్టు పెరడులో ఉండటం మంచిది కాదని దాని కొట్టేయించమని ఆ సిద్దాంతి గారు చెప్పినప్పటి నుంచి అడుగుతున్నాను , నువ్వేమో కాకులు గూళ్ళు పెడుతున్నాయని వాటిని కుల్చేస్తున్నావ్. అసలు ఆ చెట్టే లేక పొతే ఈ తిప్పలు ఉండవు కద?" అంది నిష్టూరంగా.

దానికి సుబ్బారావు "అబ్బ భామ్మ కోటించేస్తాను  లేవే.  దానికి మనుష్యులు దొరకాలి, నాకు విలు చిక్కలి" అన్నాడు సముదాయిస్తూ.

"రెండు నెలలుగా ఇదే మాట చెపుతున్నావు, ఇంకెప్పుడు కలిగెనో దానికి మోక్షం" అంటూ నిటురుస్తూ  వెళ్లి పోయింది.

ఇది జరిగిన వారం తర్వాత ఓ రోజు ప్రొద్దునే ఏదో అలికిడయితే తమ పెరటి పిట్టగోడ పక్కనే ఉన్నా మరో వేప చెట్టు పైకి చూసాడు. ఓ కాకి తన గూడు కడుతూ కనిపించింది. ఎందుకో తెలియదు గాని సుబ్బారావు మొఖంలో సంతోషం తొణికిసలాడింది.

ఓ ఆదివారం రోజు సుబ్బారావు నలుగురు మనుష్యులను తిసుక్కోచ్చాడు. ఎప్పటినుంచో చెట్టు కొట్టేయించాలని పోరు పెడుతున్న వాళ్ళ  భామ్మ మాట చెల్లించాలని. ఆసమయానికి వేరే చెట్టు మిద గూడు  కట్టుకున్న కాకి గుడ్లు పెట్టి పిల్లల కోసం పొదుగుతు ఉంది.

సుబ్బారావు పెరట్లో చెట్టు కొట్టేయబడటం చుసిన కాకి గుండె ఒక్కసారిగా జల్లుమంది. ఒక్కవేళ ఈ సమయానికి తన గూడు అక్కడ ఉన్నట్లయితే తనకు, తన పిల్లలకు కలిగే పరిస్థితి  తలచుకుని వణికిపోయింది.

తన గూటిలోంచి బయటకు వచ్చి సుబ్బారావు పెరటి మీదుగా ఎగురుతూ కావు కావుమంటూ తిరగటం మొదలు పెట్టింది కృతఙ్ఞతలు చెపుతున్నట్టుగా.

ఆ విషయం అర్ధమయిందో ఏమిటో సుబ్బారావు కూడా చేయి ఉపుతూ కాకికి సైగలు చేసాడు పర్వాలేదు అన్నట్లుగా. ఈ విషయలేమి తెలియని బామ్మ ఏంటో పిచ్చి మాలోకం వీడు! కాకులతో మాట్లాడుకుంటాడు అని నవ్వుకుంది.

24, జూన్ 2012, ఆదివారం

ఆరవ వేలు

అనగనగ ఒక్క అమ్మాయి. తన  పేరు కావ్య. తను చాల భయస్తురాలు. డిగ్రి చదువుతున్నా కూడా  ఎవరి మొహన్ని  నేరుగా చూసే ధైర్యం లేదు,  ఇంకా అపరిచితుల సంగతి సరే సరి.  రోజు సాయంత్రం  కావ్య సైకిల్  మీద ట్యూషన్ కి  వెళ్ళేది.  దారి  మద్యలో రోడ్డును తప్ప ఇంకేం చూసేది కాదు.

అలాంటి తనకు ఓ రోజు ఎవరో తనను వెంటాడుతున్నారని అనుమానం వచ్చింది. ఎందుకటే  రోజు ఒకే  మలుపు దగ్గర నుండి ఒక్క సైకిల్ తనను  వెంబడించటం  గమనించిది అది ఒక్కరోజు కాదు వరుసగ మూడు రోజులు  గమనించింది.  దానితో ఆ సైకిల్ తన కోసమే  ఆగి తనను మాత్రమే వెంటాడుతుందని  నిర్దారించుకుంది . 

అంతే  తన  గుండె వేగం పెరిగింది ,   కాళ్ళలో  వణుకు  మొదలయింది  తిరిగి చూసే  ధైర్యం లేని తను ఓరగా నెల చూపుతో వెనక్కి  చూసింది. అవి ఒక్క మగ మనిషి కాళ్ళు  అని గుర్తించింది. అంతే  తన గుండె ఆగినంత పనయింది . ఎక్కడ లేని బలం తెచ్చుకుని వేగంగా సైకిల్ తొక్కుకుంటూ  ఇంట్లో వచ్చి పడింది .

 రెండో రోజు మళ్ళి  ట్యూ షన్  వెళ్ళాలంటే భయం, వాళ్ళ అమ్మకి చేపుదామంటే  ఏమంటుందోనని అదో భయం .  అయినా ధైర్యం చేసి చెప్పింది  " అమ్మ రోజు ఎవరో నన్ను సైకిల్ మీద వెంబడిస్తున్నారు , నాకు చాల భయం వేస్తుంది, నేను ట్యూషన్  కి వెళ్ళాను" అని.

"ఎవడే వాడు !" అంది వాళ్ళ  అమ్మ విస్తుపోతూ. 

"తెలీదమ్మ, మొహం చూడలేదు కానీ కాళ్ళు  మాత్రం బాగా గుర్తున్నాయ్ ఎందుకంటే ఒక కాలికి ఆరు వేళ్ళు  ఉన్నాయి ఇంకా రోజు అదే సైకిల్" అంది కావ్య.  

చినతనం నుంచి అయిన దానికి కానీ దానికి బయపడే తన పిరికి స్వబావం తెలిసిన  వాళ్ళమ్మ పక్కున నవ్వి  "రోజు నువ్వు అదే టైంకి  అదే రోడ్డు మీద అదే సైకిలు వేసుకుని నువ్వు  ట్యూషన్ కి  వెళ్ళినట్టే చాల మంది అదే రోడ్డు మిద  అదే టైంకి  వాళ్ళ పనుల మీద తిరుగుంటారు, అర్ధం లేని భయాలు మాని ముందు ట్యూషను కు బయలుదేరు" అంది.

ఇక చెసెదేమి లేక ఎక్కడలేని ధైర్యం తెచ్చుకుని  ట్యూషన్ కి బయలుదేరింది.  ఆ  రోజు కూడా ఎవరో తనను వెంబడించటం గమనించింది. ట్యూషన్ లో తన స్నేహితురాలు ఉష కు ఇదేవిషయం చెప్పి తోడూ రమ్మంది. 

వెంటనే ఉష ఉషారుగా "నీకు ఎవడో లైన్ వేస్తున్నాడే" అంది. 

దాంతో కావ్య కి ఇంకా తత్తర  పుట్టింది. ఈ మాట అ నోట ఇ నోట  పాకి ఎక్కడ తన ఇంట్లో తెలుస్తుందోనని బయపడి "ఉరికే సరదాగా అన్నాను అసలు నువ్వు ఎమంటవో  అని" ఉష ముందు అబద్దం అడింది.  

ఇప్పుడు తనకు ఇంకో కొత్త భయం మొదలయింది,  ఈ విషయం నలుగురికి తెలిస్తే ఎక్కడ తనను ప్రేమలో పడిందని అనుకుంటారో, చెప్పక పొతే  ఈ  వెంటాడుతున్న వాడు ఏంచేస్తాడో అని భయపడుతూ అలాగే వారం  రోజులు వెళ్ళింది,  ప్రతి రోజు అదే  సైకిల్, అవే  కాళ్ళు తనను వెంబడించాయి.

అలా  వారం  గడిచాక ఒక రోజు ధైర్యం చేసి వాళ్ళ  అమ్మతో ఇలా చెప్పింది "అమ్మ మాకు కొత్త లెక్చరర్  వచ్చాడు, అయన చాల బాగా చెపుతున్నాడు నాకు ట్యూషన్ ఇంకా అవసరం లేదు". 

దానికి వాళ్ళ  అమ్మ "సరెలేవే! నీ  ఇష్టం, నువ్వు పాస్ అయితే అంతే చాలు" అంది.

అలా గండం గడిచిందని సంతోష పడింది. డిగ్రి పుర్తవటం తో పెళ్లి సంబందాలు చూడటం మొదలు పెట్టారు. కొన్నాళ్ళ కు ఒక్క మంచి సంబంధం కుదిరింది, అబ్బాయి వాళ్ళ ఉరి వాడే, పేరు రాజేష్.  హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు.  వెంటనే పెళ్లి చూపులు ఎర్పాటు చేసారు పెద్దవారు. స్వతహాగా బయస్తురాలయిన కావ్య కు సిగ్గు కూడా తోడయ్యే  సరికి దించిన తల ఎత్తలేదు. అబ్బాయి కూడా ఏమి మాట్లాడలేదు.

అందరు వెళ్లి పోయాక వాళ్ళ వదిన వచ్చి కావ్య ని అడిగింది "ఏంటి అబ్బాయి నచ్చాడ?" అని. 

వెంటనే కావ్య "ఏమో?" అంది గుండ్రంగా కళ్ళు తిప్పుతూ. 

వాళ్ళ వదిన ఆశ్చర్యంగా "అసలు అబ్బాయిని చూసావా లేదా ?" అంది. 

కావ్య సిగ్గు పడుతూ "కొంచెం కొంచెం చూసాను" అంది.

"ఏంటి ! కొంచెం కొంచెం చూసావా?  ఏం చూసావ్" అంది. 

దానికి కావ్య " గోదుమ రంగు సాక్స్ వేసుకున్నాడు కదా అబ్బాయి" అంది అమాయకంగా.

అందుకు వాళ్ళ  వదిన నవ్వి "నువ్విక  మారవ్ తల్లి,  మేమంతా చూసాం. అబ్బాయి చాల బాగున్నాడు, నువ్వు  చూస్తానంటే చెప్పు పోటో తెప్పిస్తాం" అంది. 

అందుకు కావ్య "ఎందుకులే వదిన మీ అందరికి నచ్చాడు కద, నాకు నచ్చినట్టె " అంది.

ఓ శుబముహుర్తన కావ్య కు రాజేష్ కు పెళ్లి అయిపొయింది. కావ్య రాజేష్ కొత్త కాపురం హైదరాబాద్ లో పెట్టారు.  వాళ్ళు అద్దెకు ఉంటున్న ఇల్లు రెండు  అంతస్తులది (G+1). కింది వాటాలో విళ్ళు పై వాటాలో ఎవరో ఒక్కతనే ఉంటాడని వాళ్ళయన చెప్పాడు. ఓనర్స్ మాత్రం  అమెరికా లో ఉంటారట.

అందరు  ఆడవాళ్ళ లాగే   కావ్య కుడా వాళ్ళాయన ఆఫీసుకు వెళ్ళగానే టివి లో మునిగి పోయేది. ఒక ఆదివారం రోజు వాళ్ళాయన కాలి  గోళ్ళు తీసుకుంటున్నాడు.  

ఒక్క కాలి మీద  పెద్ద మచ్చను చూపిస్తూ "ఎన్నో రోజులుగా అడుగుదామనుకుంటున్నాను, అసలు ఏంటి ఆ మచ్చ" అంది. 

దానికి వాళ్ళాయన ఓ రకంగా చూస్తూ " ఏంటి ఈ కాళ్ళు చూస్తుంటే ఎమ్మన్న గుర్తుకు వస్తుందా? అంత  ఇదిగా  అడిగావు" అన్నాడు.  

రాజేష్ మాటలకూ నివ్వెర   పోయిన కావ్య మౌనంగా వంట గదిలోకి వెళ్లి పోయింది. ఇప్పుడు కావ్య లో మరో రకమయిన భయం మొదలయింది. వాళ్ళాయన తనను అనుమానిస్తున్నడెమో అని తనలో తాను  మదన పడసాగింది.

ఒక రోజు కావ్య వంట గదిలో ఉండగా ఏదో శబ్దం రావటంతో  కిటికీ లోంచి  బయటకు  తోంగి చూసింది. పై పోర్షన్ లో ఉండే ఆతను అపుడే మేట్లేక్కుతున్నాడు, అప్రయత్నంగా అతని కాళ్ళ కేసి చూసింది. అంతే కావ్య గుండె ఆగినంత పనయింది.

ఆవే కాళ్ళు, అవే ఆరు వెళ్ళు తనను సైకిల్ మీద వెంటాడాయి. వాడు పై వాటాలో ఉండటం యద్రుచికమా? లేక తనను వెంటాడుతూ  ఇక్కడ వరకు వచ్చాడ? ఆ ఆలోచన రావటం తోనే తనకు చిరు చెమటలు పోసుకోచ్చాయి.

వాళ్ళయనకు చెపుదమంటే  మొన్న మచ్చ గురించి అడిగితేనే అదో రకంగా మాట్లాడాడు, యిప్పుడు వీడి గురించి చెప్పితే ఇంకా ఏమంటాడో! అని తనలో తనే మదన పడసాగింది. రాజేష్ తో కూడ ముబావంగా ఉండటం మొదలు పెట్టింది.

తనలో ఈ మార్పు గమనించిన రాజేష్ ఒక్క రోజు కావ్యాని  "ఏంటి ఈ మద్య అదోల  ఉంటున్నావ్, ముభావంగా, భయం భయంగా" అని అడిగాడు. 

అదేం లేదని మాట దాటేయాలని చూసింది.  కాని రాజేష్ గుచ్చి గుచ్చి అడగటంతో కావ్య నోరు విప్పక తప్పలేదు.

"మన పై పోర్షన్ లో అతను నేను ట్యూషన్ కు  వెళ్ళుతుంటే వెంట పడేవాడు" అంది. 

"అవునా, మరి ఇన్ని రోజులు చెప్పలేదేంటి! అయినా అందులో నువ్వు భయపడేది ఏముంది" అన్నాడు రాజేష్.

దానికి కావ్య "నేను ఈ  మధ్యే అతన్ని  గుర్తు పట్టాను, అతని కాళ్ళు చూసి" అంది. 

రాజేష్ కాస్త ఆశ్చర్యంగా  " ఏంటి కాళ్ళు చూసి గుర్తుపట్టావా? అదేంటి" అన్నాడు.

"అవునండి, నేనెప్పుడు అతని మొహం చూడలేదు, కాని కాళ్ళు మాత్రం చూసాను. ఒక కాలి కి ఆరు వెళ్ళు ఉంటాయి" అంది కావ్య.

దానికి రాజేష్  పగలబడి నవ్వుతూ "ఏది అ మసీదు మలుపు దగ్గర నుంచేనా? వెంటపడింది" అన్నాడు. 

కావ్య ఆశ్చర్యంగా "అవును మికెలా  తెలుసు?" అంది. 

రాజేష్ ఇంకా నవ్వుతు "ఆరు వెళ్ళు ఉన్న వాళ్ళ అందరు నీ  వెంటపడ్డారు అనుకుంటే ఎలా? అసలు అ వెంటపడింది నేనే. ఆరు వెళ్ళు అంటే నాకు చిరాకు, అందుకే తియించేసుకున్న. మొన్న మచ్చ గురించి అడిగినప్పుడే గుర్తుపట్టి అడుగుతావనుకున్న, కాని భయపడుతూ లోపలికి వెళ్లి పోయావ్. ఏదయినా మంచి సందర్భంలో  చెప్పి నిన్ను థ్రీల్  చేద్దామనుకున్న"  అన్నాడు.

అప్పటి నుండి కావ్య అనవసర భయాలు మానుకుని సంతోషంగా ఉండటం మొదలు పెట్టింది.