24, ఏప్రిల్ 2014, గురువారం

అడవిలో ధ్రువతార



















ఆకాశాన ఉదయించే ద్రువతార
మహనీయుల జన్మకు ప్రతీకగా
అందమయిన పల్లెలో
పుట్టెను బాలుడు
ఎరుక కులంలో
అడవి పువ్వోలే
అందమయిన వాడు
పుట్ట తెనేలాగా తియ్యని
మనసున్న వాడు
అతనె  ఏకలవ్యుడు

వెటాడుటలో మహా నేర్పరి
అబ్యాసించుటలో మహా ఓర్పరి
పెరుగుతున్న అతనిలో పెరిగే
అభిలాష అస్త్రములపై
ఓ శుభధినాన  బయలు దేరె
ఆచార్యుడయిన ద్రోణున కడకు

విద్యపై గల వాంచ పట్టుదల నింప
విరిసే ఆశాలు మనస్సంతా పరిమళింప
తిరబోయే కోరికతో ఒళ్ళంత పులకరింప
అడవిలో తిరుగాడు నెలరాజు వలె
వినయ కాంతులు చిందుతూ
ప్రార్థించెనాచార్యుని
విధ్య  దానం చెయుమని

కుళ్ళి పోయిన  కులతత్వం
అమానుషమయిన అంటుతనం
తన గురుతత్వానికి అడ్డుపడగా
మరలి పొమ్మనే ఎరుక తనయుని
వీలుకాదని ద్రోణుడు

ముందు నిలిచిన పిరికితానన్ని
నిందించ లేదు
ఎందుకిలా అని ఎదురాడలేదు
సెలవు కోరెను భక్తిగా
దీవెనలు అడిగే ఆర్తిగా

నిరాశ దరిచేరని మతి
మార్చింది అతనిని ఓ యతి
ప్రతికూలించిన గురువు
నిలిచాడు ప్రతిమగా
ప్రతిమకు ప్రణమిల్లి
పాఠాలు మొదలెట్టే ప్రతిభవంతుడు

సాధనకు రూపం అనాడే
మనిషి మహానియిడు అనాడే
సాదించెను సరస్వతిని శూరుడు
ఉదయించెను ఓ గొప్ప వీరుడు
పులకించే అడవి తల్లి తన పుత్రుని చూసి
ప్రణమిల్లే విజయం తన మిత్రుని చూసి

జయించిన కృషి కిర్తినోందు సమయాన
సాద్రుష్యమయిన స్వార్థం
అడవి తనయుని చూసింది
అసూయతో మండింది
ఆచార్యుని కడకేగి
మొరపోయి మొక్కింది
తన కీర్తికి అడ్డుఅని తలిచి
అడవి రెడును తోక్కేయ నేంచింది
ప్రియ శిష్యుని మొరవిన్న
గురు మనసు తల్లడిల్లింది
అనామక శిష్యునికై అడవి కేగింది

ఎదుట నిలిచిన గురువుని చూసి
నిర్మలమయిన మనసు కడలివలె పొంగింది
కంటినుండి సంతోషం కన్నిరుగా వొలికింది
గురు పాదాలు కడిగింది
కపటమయిన మనసు గురుదక్షిణడిగింది
కల్మషం లేని మనసు కలవర పడింది
కలవాడిని కాను ఏమ్మివ్వగలనంది

కరుణ మరచిన కఠిన హృదయం
శరముల సందించు బొటన వేలిమ్మంది
మాట తప్పని మహానియత
ప్రేకిలించే బొటన వేలు
చెల్లించే గురు మాట

దూరమయిన వీరుని చూసి
విలపించెను విణపాణి
తన రూపం కరిగి పోయేనని
కృంగి పోయెను కృషి
తనయుని చూసి అడవి తల్లి తల్లడిల్లింది
ఎరుక వీరుని నైపుణ్యం నెల రాలింది
అతని కీర్తి మాత్రం గగనాన్ని దాటింది

1 వ్యాఖ్య: